"လင်သေသွားလို့ရူးသွားတဲ့မိန်းမ"
အခန်း (၁)
ရွာဦးကျောင်းနားက ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ သီတာနဲ့ ဖိုးထောင်တို့ နှစ်ယောက် ထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးခါစ မင်္ဂလာဦးညတွေပေါ့။ ဖိုးထောင်က သီတာ့လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကြင်နာစွာ ကြည့်တယ်။ "သီတာ... ကိုယ် မင်းကို သေတဲ့အထိ ပစ်မသွားဘူး၊ မင်းမပါဘဲ ဘယ်မှမသွားဘူး" လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ သီတာကလည်း ဖိုးထောင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းမှီရင်း "ရှင်မရှိရင် ညီမလည်း ရူးသွားမှာပဲ" လို့ ရယ်မောပြီး ပြန်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ဒီစကားတွေဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ခဲ့ကြဘူး။
အခန်း (၂)
သူတို့ဇနီးမောင်နှံဟာ ဆင်းရဲပေမယ့် သိပ်ချစ်ကြတယ်။ ဖိုးထောင်က ပန်းရံသမား။ နေ့ခင်းဘက် နေပူရှိန်အောက်မှာ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ အလုပ်လုပ်ရပေမယ့် ညနေအိမ်ပြန်ရောက်လို့ သီတာ့မျက်နှာလေး မြင်ရရင် ပင်ပန်းသမျှ အကုန်ပျောက်တယ်။ သီတာကလည်း လင်ယောက်ျားအတွက် ထမင်းချိုင့်လေးပြင်၊ အဝတ်အစားလေးတွေ လျှော်ဖွတ်နဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းပီပီ ပြုစုတယ်။ "မကြာခင် ငါတို့ အုတ်အိမ်လေး ဆောက်နိုင်တော့မယ် သီတာ" လို့ ဖိုးထောင်က အမြဲအားပေးတတ်တယ်။
အခန်း (၃)
တစ်နေ့တော့ ကံကြမ္မာဆိုးက မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဖိုးထောင် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သုံးထပ်တိုက်ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှာ ငြမ်းစင်ကျိုးကျတဲ့ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ သတင်းကြားကြားချင်း သီတာတစ်ယောက် ဖိနပ်ပင်မပါဘဲ ဆေးရုံကို ရူးရူးမူးမူး ပြေးခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ သွေးအိုင်ထဲလဲနေတဲ့ ဖိုးထောင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သီတာ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ခြာခြာလည်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၄)
ဆရာဝန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပေးပေမယ့် ဖိုးထောင်ရဲ့ အသက်ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဖိုးထောင်ဟာ သီတာ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ နှုတ်မဆက်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်သွားခဲ့တယ်။ "ကိုဖိုးထောင်... ထပါဦး၊ ညီမကို ထားခဲ့မယ်ဆိုတဲ့ ကတိမပါဘူးလေ" လို့ သီတာ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ပြီး ငိုကြွေးခဲ့ပေမယ့် အေးစက်နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းကတော့ ပြန်မထူးတော့ပါဘူး။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သီတာ့ဆီက မျက်ရည်တွေဟာ မဆိုးနိုင်တော့ပါဘူး။
အခန်း (၅)
ဖိုးထောင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်တဲ့နေ့မှာ သီတာ့ကို လူလေးငါးယောက်က အတင်းချုပ်ထားရတယ်။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သီတာ့စိတ်တွေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပုံရတယ်။ သူ မငိုတော့ဘူး။ အဝေးကို ငေးကြည့်ပြီး ရယ်မောနေတော့တယ်။ "ကိုဖိုးထောင် အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး၊ အေးတဲ့နေရာ သွားရအောင်" လို့ လေသံတိုးတိုးနဲ့ ရေရွတ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
နာရေးပြီးလို့ တစ်လလောက်အကြာမှာ သီတာ့ရဲ့ ပုံစံက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွ၊ အဝတ်အစားတွေ စုတ်ပြတ်နေပြီး လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေတတ်ပြီ။ ရွာကလူတွေက "သီတာတော့ လင်သေလို့ ရူးသွားပြီ" လို့ သနားကရုဏာသက်စွာနဲ့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘူး။ တစ်ယောက်တည်း စကားတွေပြောရင်း ရွာပတ်နေတတ်တယ်။
အခန်း (၇)
သူမ ဘယ်သွားသွား လက်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကိုင်ထားတာကတော့ ဖိုးထောင် အလုပ်သွားရင် ယူသွားလေ့ရှိတဲ့ အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်အဟောင်းလေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အထဲမှာ ဘာမှမရှိပေမယ့် သူမကတော့ တစ်ခုခုအပြည့်ရှိနေသလို တရိုတသေ ပွေ့ပိုက်ထားတတ်တယ်။ လမ်းမှာတွေ့တဲ့လူက "သီတာ ဘာလုပ်မလို့လဲ" လို့မေးရင် "ကိုဖိုးထောင်အတွက် ထမင်းပို့မလို့... သူ ဆာနေလိမ့်မယ်" လို့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ပြန်ပြောတတ်တယ်။
အခန်း (၈)
သူမ နေ့တိုင်း သွားနေကျနေရာကတော့ ဖိုးထောင် ပြုတ်ကျသေဆုံးခဲ့တဲ့ ဆောက်လက်စ တိုက်အိုကြီးဆီကိုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်ရင်း "ကိုဖိုးထောင်... ဆင်းလာခဲ့တော့လေ၊ မိုးချုပ်ပြီ အိမ်ပြန်ရအောင်" လို့ လှမ်းလှမ်းခေါ်တတ်တယ်။ ဘေးနားက ဖြတ်သွားတဲ့လူတွေက အဲဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲကြရတယ်။
အခန်း (၉)
ရူးနေတဲ့ သီတာ့ကို ရွာထဲက လူဆိုးကလေးအချို့က ခဲနဲ့ပေါက်၊ ကောက်ရိုးတွေနဲ့ပစ်ပြီး စနောက်ကြတယ်။ သီတာကတော့ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ "မဆော့ကြနဲ့... ကိုဖိုးထောင် နိုးသွားလိမ့်မယ်" လို့ပဲ ကလေးတွေကို တားတတ်တယ်။ သူမစိတ်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့လင်ယောက်ျားဟာ သူမဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ပဲ ထင်မှတ်နေရှာတယ်။
အခန်း (၁၀)
တစ်နှစ်တင်္နလာ ညတစ်ညမှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်ခဲ့တယ်။ ရွာသားတွေအားလုံး အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေကြတဲ့အချိန်။ သီတာကတော့ အိမ်မှာမရှိဘဲ လမ်းမပေါ်မှာ ထမင်းချိုင့်လေးပိုက်ပြီး ပြေးနေခဲ့တယ်။ သူမစိတ်ထဲမှာ "ကိုဖိုးထောင် မိုးမိရင် ဖျားလိမ့်မယ်၊ အကျီသွားပေးရမယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိနေပုံရတယ်။
အခန်း (၁၁)
နောက်ရက်မနက် မိုးလင်းတဲ့အချိန်မှာတော့ ရွာသားတွေဟာ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆောက်လက်စ တိုက်အိုကြီးရဲ့ အောက်ခြေ၊ ဖိုးထောင် ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ နေရာလေးမှာ သီတာတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေပါတယ်။ သူမရဲ့လက်ထဲမှာတော့ ထမင်းချိုင့်လေးကို ရင်ခွင်မှာ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားဆဲ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အေးစက်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၁၂)
သီတာ့မျက်နှာလေးက သေဆုံးသွားတာတောင်မှ ပြုံးနေသယောင် ရှိနေခဲ့တယ်။ ရွာသားတွေအားလုံးကတော့ "သီတာတစ်ယောက် သူသိပ်ချစ်တဲ့ လင်ယောက်ျားဆီကို နောက်ဆုံးတော့ လိုက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ၊ ကတိတည်သွားခဲ့ပြီ" လို့ ပြောရင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ကြပါတယ်။ အချစ်စစ်ဆိုတာ အသက်ရှင်စဉ်မှာတင်မကဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပျက်စီးသွားသည့်တိုင်အောင် တည်မြဲနေတတ်ကြောင်း သီတာက သက်သေပြသွားခဲ့ပါတော့တယ်။