အပျက်မဖြစ်သွားသော မိန်းမ

 အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း

မီးဖိုချောင်ထဲက ဟင်းအိုးဆူသံနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေကလည်း တဗွက်ဗွက် ဆူဝေနေခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ သတင်းစာဖတ်နေတယ်။ သူဟာ သိပ်ကို ရိုးအေးလွန်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်။ ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းချင်သူ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးဆေးမှုတွေကပဲ ကျွန်မအတွက်တော့ အသက်ရှူကျပ်စရာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ထက် အသက် ၁၀ နှစ်လောက် ငယ်သလို၊ လှပတုန်း၊ ပျိုမြစ်တုန်း။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒီထက်ပိုတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေနဲ့ လှပတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို မက်မောခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားတွေဟာ ဒီလို ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပဲ အိုမင်းသွားရတော့မှာလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၂) — ပတ်သက်မှု

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုမင်း ဆိုတဲ့လူက ကျွန်မဘဝထဲ ရောက်လာတယ်။ သူက ငွေရှိတယ်၊ စကားပြောကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ ကျော်ဇင်ဆီက မရနိုင်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုမျိုးတွေ၊ လက်ဆောင်ပစ္စည်းအသစ်စက်စက်တွေကို ကိုမင်းက ကျွန်မရှေ့မှာ ပုံပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ဖုန်းထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူပို့တဲ့ စာတိုလေးတွေကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ ရင်ခုန်ခဲ့ရတယ်။ ကျော်ဇင်ရဲ့ ခေါ်ဆိုမှုတွေကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုလာတယ်။ သူဖုန်းဆက်ရင် "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုပြီး အမြဲ ဖုန်းချပစ်လေ့ရှိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မဟာ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတဲ့ ချောက်ထဲကို ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် ခုန်ဆင်းနေခဲ့တာပါ။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကိုမင်းနဲ့အတူ မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို ထွက်ပြေးဖို့ပါပဲ။ ကျော်ဇင် အိမ်ပြန်မလာခင် ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေတုန်း သူ အိမ်ထဲကို ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်နဲ့။ "မင်း သွားချင်တယ်ဆိုလည်း သွားပါ သန္တာ... ကိုယ် မတားပါဘူး" တဲ့။ သူက ဒေါသတကြီး ရန်မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အော်ဟစ်မနေဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး စိတ်တိုစေခဲ့တယ်။ "ရှင်က သိပ်ပျော့ညံ့တာပဲ ကျော်ဇင်... ရှင့်လိုလူနဲ့ နေရတာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကိုမင်းဆီကို ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက ကျွန်မ ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်တာမဟုတ်ဘဲ ခေတ္တခဏ ကစားစရာ တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ လပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူဟာ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီ စိတ်ရောက်သွားပြီး ကျွန်မကို ပစ်ပယ်လာတယ်။ ငွေကြေးတွေ ပြတ်လပ်လာတယ်၊ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်လာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူက ကျွန်မကို အခန်းထဲကနေ မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားတွေလည်း ညှိုးနွမ်းကုန်ပြီ။ ကျွန်မဟာ အားလုံးက ကဲ့ရဲ့ကြမယ့် "လင်ခိုးမ"၊ "အပျက်မ" တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်လိုက်မိတယ်။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကျွန်မ အပူတပြင်းနဲ့ ရွာကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် တံတွေးနဲ့ ထွေးကြမှာပဲ၊ ကဲ့ရဲ့ကြမှာပဲလို့ တွေးပြီး ကြောက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ရွာထဲက လူတွေက ကျွန်မကို မြင်တော့ သနားသလိုလို၊ အားပေးသလိုလို ကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ နားမလည်နိုင်ခင်မှာပဲ ကျော်ဇင့်ရဲ့ ညီမနဲ့ လမ်းမှာ ဆုံတယ်။ သူမက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဖက်ထားပြီး "မမ... အစ်ကိုကြီးက မမကို အရမ်းချစ်တာပဲ၊ မမက လူဆိုးကြီးဆီမှာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာတောင် မမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အဖတ်ဆယ်ပေးခဲ့တယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ကြောင်အသွားရတယ်။

အခန်း (၆) — အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော နာကျင်မှု

ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျော်ဇင်က ရွာထဲမှာ ဘာပြောထားလဲဆိုရင်... "ငါကပဲ အသုံးမကျလို့ သန္တာ့ကို အနိုင်ကျင့်မိတာ၊ ငါ့မှာ တခြားမိန်းမ ရှိနေလို့ သန္တာက စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတာ" တဲ့။ ကျွန်မ ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သူက မြိုသိပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ "လူယုတ်မာ" အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို လူတွေက "အပျက်မ" လို့ မသတ်မှတ်အောင်၊ ကျွန်မ ပြန်လာရင် မျက်နှာမငယ်ရအောင် သူက သူ့ရဲ့ သိက္ခာကို ရင်းပြီး ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။ သူဟာ လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရင်း ကျွန်မအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့တာပါ။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ ကျော်ဇင့်ဆီကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျော်ဇင်က အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူဟာ ဘုန်းကြီးဝတ်သွားခဲ့တာ သုံးလရှိပြီလို့ သိရတယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ရောက်တဲ့အခါ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို မြင်ပြီး ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ သူ့ခြေရင်းမှာ ဝပ်စတွားကန်တော့ရင်း "ကျွန်မ မှားခဲ့ပါတယ်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ တောင်းပန်ပေမဲ့ သူကတော့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲ။ "အမှားဆိုတာ သိရင် ပြင်လို့ရပေမဲ့၊ အချိန်ဆိုတာကတော့ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး ဒကာမကြီး။ အတိတ်ကို ထားခဲ့ပြီး ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ကောင်းအောင် ပြန်တည်ဆောက်ပါ" လို့ပဲ သူက အေးစက်စက် ပြောခဲ့တယ်။

ကျွန်မဟာ လူတကာရဲ့ အမြင်မှာတော့ အပျက်မ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ပြာပုံဘဝ ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျော်ဇင်က ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ နောင်တတွေကိုတော့ သူ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူရှိနေတုန်းမှာ နားမလည်ဘဲ၊ ဆုံးရှုံးသွားမှ နားလည်ရခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံးသော အပြစ်ဒဏ်ပဲ ဖြစ်တယ်။