မွေးစာအကိုနဲ့ညားတဲ့ငါ့အမေ
မွေးစာအကိုနဲ့ညားတဲ့ငါ့အမေ
အခန်းတစ်
မိုးအေးအေးမှာ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ် စီးကျနေတဲ့ ရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစက်လှောင်ပိတ်နေတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အိမ်ရှေ့ခန်းက ရယ်မောသံသဲ့သဲ့ကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ လက်သည်းတွေက လက်ဖဝါးထဲ နစ်ဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်မိတယ်။ အဲဒီရယ်သံတွေထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အမေနဲ့ ဦးကျော်... မဟုတ်ဘူး၊ အမေက မွေးစာအကိုလို့ အမြဲမိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးအရင်းလို ချစ်ခဲ့ရတဲ့သူရဲ့ အသံတွေ ပါနေလို့ပါပဲ။ အဖေဆုံးပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မအတွက် အိမ်ဆိုတာ နွေးထွေးမှုမရှိတော့တဲ့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အခန်းနှစ်
ကျွန်မငယ်ငယ်က ဦးကျော်ဟာ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အဘိုးတို့က လမ်းဘေးကောက်ရလာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို သားအရင်းလို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာမို့ အမေနဲ့သူက မောင်နှမအရင်းတွေလို ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မ မှတ်မိသလောက် ဦးကျော်ဟာ အမေ့အပေါ်ရော၊ ကျွန်မအပေါ်ရော အရမ်းကောင်းခဲ့ပါတယ်။ အဖေရှိစဉ်ကလည်း သူဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ အိမ်သားတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေဆုံးသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က တစ်လောကလုံး မှောင်အတိကျသွားသလိုပဲ။ အမေက "သမီးနားလည်ပေးပါ" လို့ တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ရွံရှာမှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်လျှံနေခဲ့တယ်။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာတာ။ ဦးကျော်က အိမ်မှာ ညအိပ်ညနေ များလာတယ်။ အမေကလည်း အရင်ကထက် ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေလာတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ အမေ့အခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ဦးကျော်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေက အတည်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "နင်တို့ ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်ကြတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အမေက ခေါင်းငုံ့ရုံကလွဲလို့ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ဦးကျော်ကတော့ ကျွန်မကို ဂရုဏာမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြည့်တွေကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။ အမေ့ကိုလည်း မုန်းတယ်။ ကိုယ့်မောင်နှမလို နေလာတဲ့သူနဲ့ အိပ်ယာတစ်ခုထဲမှာ အတူရှိနေတာကို တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ အန်ချင်လာခဲ့တယ်။
အခန်းလေး
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ၊ စကားမပြောဘဲ နေတာတွေနဲ့ သူတို့ကို တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ အမေ ပို့တဲ့ ဖုန်းကောလ်တွေကို မကိုင်ဘူး။ စာတိုတွေပို့ရင်လည်း မြင်ရုံပဲ မြင်ပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ "သမီး ထမင်းစားပြီးပြီလား" "အမေတို့ ဒီနေ့ ဘုရားသွားမလို့ လိုက်မလား" ဆိုတဲ့ စာသားတွေကို ဖျက်ပစ်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသလိုပဲ။ အမေဟာ ကျွန်မကို ချစ်ပြလေ၊ ကျွန်မက ပိုပြီး ရက်စက်လေပါပဲ။ ဦးကျော်ကတော့ ကျွန်မ လိုလေသေးမရှိအောင် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတစ်ပြားတောင် ကျွန်မ မယူခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျောင်းစရိတ်ရှာပြီး ရုန်းကန်ခဲ့တာဟာ သူတို့ကို မုန်းတဲ့စိတ်ကြောင့်ပါပဲ။
အခန်းငါး
လတွေ၊ နှစ်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ အမေ့မျက်နှာမှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လာရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကအပြန် အိမ်မှာ လူစုလူဝေးနဲ့ ဆူညံနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမေ သတိလစ်လဲကျသွားလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီတဲ့။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဦးကျော်က အခန်းပြင်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ မတ်တတ်ထရပ်တယ်။ "သမီး... အမေက သမီးကို အရမ်းစောင့်နေတာ" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို တွန်းဖယ်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အမေဟာ အောက်စီဂျင်ပိုက်တွေကြားမှာ သေးကွိနေရှာတယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အမေ့လက်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ အမေက မျက်လုံးကို အနိုင်နိုင်ဖွင့်ကြည့်တယ်။ "သမီး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" တဲ့။ အဲဒါ အမေပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကားပဲ။
အခန်းခြောက်
အမေ ဆုံးပြီးတဲ့နောက် အသုဘရက်တွေမှာ ကျွန်မ စက်ရုပ်တစ်ယောက်လိုပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ ဦးကျော်ကတော့ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးနေခဲ့တာ။ အားလုံးပြီးသွားတဲ့ညမှာ ဦးကျော်က ကျွန်မရှေ့ကို စာအိတ်အဝါလေးတစ်အိတ် ချပေးခဲ့တယ်။ "ဒါက သမီးအမေ သမီးကို ပေးခိုင်းခဲ့တာ။ အမှန်တော့ ဒါတွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သမီး ငါ့ကို မုန်းလွန်းလို့ သမီးအမေက မနေနိုင်တော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတာက ဆေးစစ်ချက်တချို့နဲ့ အဖေ့ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးမြီစာချုပ်တွေ၊ ပြီးတော့ အမေ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီအစုတ်လေး။
အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်လွန်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်းဟာ အမေ့ကို နှိပ်စက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မ ဆယ်နှစ်သမီးအရွယ်မှာ ကြွေးဆပ်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို လူကုန်ကူးသူတွေဆီ ရောင်းဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေ့ကို ကယ်ခဲ့တာက ဦးကျော်။ ဦးကျော်ဟာ သူ့ဆီမှာ ရှိသမျှ အကုန်ရောင်းပြီး ကျွန်မကို ပြန်ရွေးခဲ့ရတယ်။ အဖေဆုံးတော့လည်း အဖေ့ရဲ့ ကြွေးမြီတွေက အမေ့အပေါ် ပုံကျလာခဲ့တာ။ အမေ့ကို အကြွေးရှင်တွေက နှိပ်စက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ဦးကျော်က သူ့ဘဝကို ရင်းပြီး အမေ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာ။ ဒါမှသာ သူက အမေ့ကို တရားဝင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့။ ပြီးတော့ အမေ့မှာ ကင်ဆာရောဂါရှိနေတာကို ကျွန်မ မသိအောင် သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြတယ်။ ဦးကျော်ဟာ အမေ့ရဲ့ မွေးစာအကိုတင်မကဘူး၊ ကျွန်မတို့ သားအမိရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်ခဲ့တာ။
အခန်းခုနစ်
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ခံတပ်ကြီးမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေ့ကို "အမေ... သမီး မှားသွားတယ်" လို့ တောင်းပန်ဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ဦးကျော်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက အိမ်ပြင်က မှောင်ရိပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေတယ်။ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်မိတယ်။ စကားလုံးတွေ ရှာမရပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ရှိုက်သံတွေက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သိလိုက်ရတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပန်းခင်းလမ်းမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိပ်ခွက်ကို သောက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို သက်ရှည်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးရတဲ့ စတေးမှုမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ အမေ့ကို နားမလည်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တစ်သက်လုံး နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်သွားရတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတလေမှာ ငါတို့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အမှားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငါတို့ မသိနိုင်တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ အများကြီး ရှိနေတတ်တယ်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ စီရင်ချက်ချမိတဲ့အခါ နောင်တဟာ တစ်သက်စာ အမည်းစက် ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။