သားကိုမျှော်နေတဲ့ အမေအို
သားကိုမျှော်နေတဲ့ အမေအို
မိုးရွာစပြုနေပြီ။ တဲအိုလေးရဲ့ အမိုးက ယိုစိမ့်နေတာကြာပြီမို့ အမေအိုရဲ့ခေါင်းပေါ်ကို တစက်စက်ကျနေတယ်။ အမေအိုကတော့ ဂရုမစိုက်နိုင်။ မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းမြင်နေရတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ လယ်ကွင်းထဲမှာ စပါးပင်တွေက လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနွဲ့နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေအိုရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ လှုပ်ရှားမှုမရှိ။ လွမ်းဆွတ်မှုတွေနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "သားလေး ရောက်တော့မလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ခေါင်းထဲမှာ အမြဲနေရာယူထားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က မြို့ပေါ်တက်သွားတဲ့ သူ့သားလေး မောင်ထွန်းကို သူမျှော်နေတာ ဆယ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ပိုက်ဆံတွေ ရှာပြီး ပြန်လာမယ်ဆိုတဲ့ သားအပြောကို သူယုံကြည်နေဆဲ။ ညနေစောင်းလာပြီ။ မိုးကလည်း ပိုသည်းလာတယ်။ အမေအိုက ထင်းမီးလေးကို မှုတ်ပြီး ထမင်းအိုးလေးကို တည်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ဘာဟင်းမှ မချက်နိုင်။ ရှိတဲ့ငါးခြောက်လေးကိုပဲ မီးဖုတ်ပြီး စားရတော့မယ်။ "သားလေးသာရှိရင်..." ဆိုတဲ့ စကားက အမေအိုရဲ့ နှုတ်ဖျားက တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေကျ စကားပါ။
မနက်မိုးလင်းတော့ မိုးကတိတ်သွားပြီ။ နေရောင်ခြည်က လယ်ကွင်းထဲကို ထိုးကျလာတယ်။ အမေအိုက မျက်နှာသစ်ပြီး ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ဆီမီးထွန်းတယ်။ "သားလေးကို ဘေးရန်ကင်းကင်းနဲ့ အမြန်ဆုံးပြန်လာနိုင်ပါစေ" လို့ သူဆုတောင်းတယ်။ ပြီးတော့ တံမြက်စည်းလှည်းဖို့ အိမ်အပြင်ထွက်လာတယ်။ လမ်းဘေးမှာ ကွမ်းယာဆိုင်ထိုင်နေတဲ့ ဒေါ်မြကြည်ကို သူတွေ့တယ်။ "အမေအိုရေ၊ သားလေးရော ပြန်မလာသေးဘူးလား" ဒေါ်မြကြည်က မေးတယ်။ အမေအိုရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းညိုးသွားတယ်။ "မလာသေးပါဘူး ဒေါ်မြကြည်ရယ်။ အမေတော့ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေပြီ" လို့ပြောရင်း မျက်ရည်တွေဝဲလာတယ်။ ဒေါ်မြကြည်က "စိတ်မကောင်းပါဘူး အမေအိုရယ်။ သူပြန်လာမှာပါ။ စိတ်ကိုလျှော့မထားနဲ့နော်" လို့ အားပေးစကားပြောတယ်။ အမေအိုက ခေါင်းညိတ်ပြီး တံမြက်စည်းကို ဆက်လှည်းနေတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သားကို တွေ့ချင်တဲ့စိတ်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။
ရွာထဲမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းဆောက်ဖို့ အလှူခံထွက်လာတယ်။ အမေအိုမှာ ပိုက်ဆံမရှိပေမဲ့ သူလှူချင်တယ်။ ဒါနဲ့ သူစုထားတဲ့ ဆန်အနည်းငယ်ကို လှူလိုက်တယ်။ ဘုန်းကြီးက အမေအိုကို "ဒကာမကြီးက သဒ္ဓါတရားထက်သန်လိုက်တာ။ ဘာဆုတောင်းလဲ" လို့မေးတယ်။ အမေအိုက "ဘုန်းဘုန်းဘုရား၊ တပည့်တော်ရဲ့ သားလေး မောင်ထွန်း မြန်မြန်ပြန်လာနိုင်ဖို့ ဆုတောင်းပါတယ်" လို့ပြောတယ်။ ဘုန်းကြီးက "စိတ်ကောင်းရှိရင် ကံကောင်းမယ် ဒကာမကြီး။ သားလေးလည်း မကြာခင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ" လို့ မိန့်တယ်။ အမေအိုက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာတယ်။ ဘုန်းကြီးရဲ့ စကားတွေက သူ့ကို အားဖြစ်စေတယ်။
တစ်ရက်မှာ ရွာထဲကို စာပို့သမားရောက်လာတယ်။ အမေအိုအတွက် စာတစ်စောင်ပါလာတယ်။ အမေအိုက စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တော့ မျက်ရည်တွေ တားမနိုင် ဆီးမရ ကျလာတယ်။ စာထဲမှာ "အမေ၊ ကျွန်တော် နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ အိမ်ကို မပြန်နိုင်သေးဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ရေးထားတယ်။ သားရဲ့ ကျန်းမာရေးကို သိလိုက်ရတော့ အမေအိုရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပူပင်သောကတွေ ဝင်လာတယ်။ သူချက်ချင်း မြို့ကို သွားချင်ပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ဘာလုပ်ရမလဲ သူစဉ်းစားမရဘူး။ ညဘက်မှာ သူကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ သားအတွက် သူ ဆုတောင်းနေရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ အမေအိုက ရွာထဲမှာ အလုပ်ရှာတယ်။ သူများတွေရဲ့ လယ်ထဲမှာ ပေါင်းသင်ပေးတယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးပြီး ရောင်းတယ်။ ပိုက်ဆံတွေ စုပြီး သားကို သွားတွေ့ဖို့ သူကြိုးစားတယ်။ တစ်နေ့မှာ ဒေါ်မြကြည်က "အမေအိုရေ၊ ရွာဦးကျောင်းမှာ အလှူပွဲရှိတယ်။ အမေအိုလည်း လိုက်ခဲ့ပါလား" လို့ပြောတယ်။ အမေအိုက "လိုက်ခဲ့မယ် ဒေါ်မြကြည်။ ကုသိုလ်လည်းရအောင် သားလေးအတွက်လည်း ဆုတောင်းရတာပေါ့" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
အလှူပွဲမှာ လူတွေအများကြီး စည်ကားနေတယ်။ အမေအိုက ဘုရားကို ရှိခိုးပြီး သားအတွက် ဆုတောင်းတယ်။ အလှူငွေကောက်တဲ့အခါမှာ အမေအိုက သူစုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လှူလိုက်တယ်။ အလှူပွဲအပြီးမှာ အမေအိုက ရွာလူကြီး ဦးဘိုးဆိုင်နဲ့ စကားပြောတယ်။
"ဦးဘိုးဆိုင်ရေ၊ ကျွန်မသားလေးကို မြို့မှာ သွားတွေ့ချင်လို့ပါ။ ခရီးစရိတ်အတွက် ကျွန်မကို ကူညီပါဦး" လို့ ပြောတယ်။ ဦးဘိုးဆိုင်က "စိတ်မပူပါနဲ့ အမေအိုရယ်။ ကျွန်တော်တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ်" လို့ ပြောတယ်။
ဦးဘိုးဆိုင်ရဲ့အကူအညီနဲ့ အမေအိုဟာ မြို့ကိုသွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ ရွာကလူတွေကလည်း သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီကြတယ်။ ခရီးထွက်ဖို့ မတိုင်ခင်မှာ အမေအိုက ရွာဦးကျောင်းမှာ သွားပြီး ဆုတောင်းတယ်။ "သားလေးကို တွေ့ရပါလို၏။ သူကျန်းမာပါစေ" လို့ သူဆုတောင်းတယ်။ နောက်နေ့မနက်မှာ အမေအိုဟာ မြို့ကိုသွားဖို့ ရွာကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။
မြို့ကိုရောက်တော့ အမေအိုဟာ သားရဲ့လိပ်စာအတိုင်း လိုက်ရှာတယ်။ လမ်းတွေက ရှုပ်ထွေးလွန်းတော့ သူလမ်းပျောက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူစိတ်မပျက်ဘူး။ လူတွေကို မေးမြန်းပြီး ဆက်လျှောက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သားရဲ့ အိမ်ကို သူတွေ့သွားတယ်။ အိမ်လေးက သေးငယ်ပြီး ဆင်းရဲပုံပေါ်တယ်။ သူတံခါးကို ခေါက်လိုက်တယ်။
တံခါးဖွင့်လာတာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ "မောင်ထွန်း ဒီမှာနေတာလား" လို့ အမေအိုက မေးတယ်။ မိန်းကလေးက "ဟုတ်ပါတယ်။ အစ်ကိုက နေမကောင်းလို့ အိပ်နေပါတယ်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ အမေအိုက အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ သူအခန်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ပိန်ညှောင်ညှောင်နဲ့ လဲနေတဲ့ သူ့သားကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မောင်ထွန်း" လို့ အမေအိုက ခေါ်လိုက်တယ်။ မောင်ထွန်းက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တယ်။ အမေကို တွေ့တော့ သူအံ့သြသွားတယ်။ "အမေ... အမေ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ" လို့ မေးတယ်။ အမေအိုက "သားလေးကို လွမ်းလို့ လာတွေ့တာပေါ့" လို့ ပြောပြီး သားကို ဖက်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ငိုကြတယ်။ အမေအိုက သားရဲ့မျက်နှာကို အသေအချာ ကြည့်တယ်။ သားက အရမ်းပိန်သွားတာကို သူတွေ့တယ်။
အမေအိုက သားကို ဂရုစိုက်ပြီး ပြုစုတယ်။ ဆေးတွေ တိုက်တယ်။ အာဟာရရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ချက်ကျွေးတယ်။ မောင်ထွန်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျန်းမာလာတယ်။ တစ်နေ့မှာ မောင်ထွန်းက "အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အမေ့ကို ကောင်းကောင်း မပြုစုနိုင်ခဲ့ဘူး" လို့ပြောတယ်။ အမေအိုက "သားရယ်၊ အမေ ဘာမှ မလိုဘူး။ သားလေး ကျန်းမာနေရင် အမေအတွက် ဒါပဲ အရေးကြီးတယ်" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
မောင်ထွန်း ကျန်းမာလာတော့ အမေနဲ့အတူ ရွာကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ရွာကို ပြန်ရောက်တော့ ရွာကလူတွေက သူတို့ကို ဝမ်းပန်းတသာ ကြိုဆိုကြတယ်။ အမေအိုနဲ့ မောင်ထွန်းတို့ဟာ တဲအိုလေးမှာ အတူတူ ပြန်နေကြတယ်။ မောင်ထွန်းက လယ်ထွန်တယ်။ အမေအိုက ထမင်းဟင်း ချက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝလေးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စကားတွေ ပြောကြတယ်။ အမေအိုရဲ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့ အပြုံးတွေ အမြဲရှိနေတယ်။ သားကို မျှော်နေတဲ့ အမေအိုရဲ့ ဆန္ဒဟာ ပြည့်ဝသွားပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာလှပတယ်။ ပြီးဆုံးခြင်း။