ကာမစိတ်ကြီးသော ပထွေး
ကာမစိတ်ကြီးသော ပထွေး
အမှောင်ရိပ်ကျနေသောအိမ်ကြီး၏ အခန်းထောင့်တွင် ကျွန်မ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ထိုင်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသည်။ မိုးသံများကြားတွင် အောက်ထပ်မှ ပထွေးဖြစ်သူ ဦးတင်မောင်၏ ရယ်သံ ခပ်အုပ်အုပ်ကို ကြားနေရသည်။ ထိုရယ်သံသည် ကျွန်မ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေသော အအေးဓာတ်တစ်ခုလိုပင်။ အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်မှာ သုံးလပင် မပြည့်သေး။ သို့သော် ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် ကျွန်မနှင့် ပထွေးဖြစ်သူ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ လေထုထဲတွင် ရွံရှာဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။
သူ့မျက်လုံးများက ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေတတ်ပုံမှာ ရိုးသားမှု လုံးဝမရှိသည်ကို ကျွန်မ သိသည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် ဖြစ်စေ၊ ဧည့်ခန်းတွင် ဖြစ်စေ ကျွန်မနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံတိုင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ တောက်လောင်နေသော ကာမစိတ်ရိုင်းများကို အထင်အသား မြင်တွေ့နေရသည်။ "နှင်း... သမီး ဗိုက်ဆာရင် စားနှင့်နော်" ဟု ပြောသည့် သူ၏ အသံသည်ပင် ကျွန်မ နားထဲတွင် ကပ်စေးနှဲနေသော အရာတစ်ခုလို ခံစားရစေသည်။ ကျွန်မ၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာမှာ မင်းမြတ် သာ ရှိတော့သည်။
မင်းမြတ်နှင့် ကျွန်မ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြသည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူသည် ကျွန်မဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်။ သို့သော် မကြာသေးမီက မင်းမြတ်၏ အပြုအမူများက ပြောင်းလဲလာသည်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်လျှင် မကိုင်။ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လျှင်လည်း ကြည့်ပြီး (Seen) ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်စာ မလာတော့။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေသည်။ ပထွေးဖြစ်သူ၏ ရွံရှာဖွယ် အကြည့်များအောက်မှ လွတ်မြောက်လိုသောကြောင့် မင်းမြတ်ကို ကျွန်မ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားပေးရန် တောင်းဆိုချင်နေမိသည်။
တစ်ညတွင် ကျွန်မ အိပ်ခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာ၍ တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ကျွန်မ အသက်ရှူပင် မဝတော့။ "သမီး... အိပ်ပြီလား" ဟူသော ဦးတင်မောင်၏ အသံက တံခါးတစ်ဖက်မှ ခပ်အက်အက် ထွက်လာသည်။ ကျွန်မ အသံမထွက်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်စွာ ဝပ်နေမိသည်။ သူ၏ ခြေသံများ ဝေးသွားမှ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ မင်းမြတ်ဆီကို ဆယ်ကြိမ်မြောက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု။ မကိုင်ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။ "မင်းမြတ်... ငါ့ကို ဒီအိမ်ကနေ အခု လာခေါ်ပါ။ ငါ တကယ် မနေရဲတော့ဘူး။ သူ... သူ ငါ့အခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်"
ထိုညက မင်းမြတ်ဆီမှ ဘာပြန်စာမှ မလာခဲ့ပါ။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ တံခါးကို ခုတင်နှင့် ကန်ထားကာ ငိုနေခဲ့မိသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဦးတင်မောင်က ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် ပြုံးပြုံးကြီးနှင့် ကျွန်မကို စောင့်နေသည်။ "ညက အိပ်မပျော်ဘူးလား နှင်း... မျက်လုံးတွေလည်း မည်းနေတယ်" သူ၏ လက်က ကျွန်မ ပခုံးကို လာထိသည့်အခါ ကျွန်မ ရုန်းထွက်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မဲ့ပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။
ကျွန်မ မင်းမြတ်ဆီကို လူကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျွန်မတို့ အမြဲတွေ့နေကျ ပန်းခြံလေးထဲတွင် သူ့ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေသည်။ ကျွန်မကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း သူက အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ မင်းမြတ်... ငါ ဘယ်လောက် ကြောက်နေရလဲ သိရဲ့လား" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမြန်းမိသည်။
မင်းမြတ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး "နှင်း... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်မ နားကိုပင် မယုံနိုင်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ မင်း သိရဲ့သားနဲ့... ငါ့မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ။ အဲ့ဒီ ပထွေးကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါ ဘယ်လို ငရဲကျနေလဲ မင်း သိရဲ့သားနဲ့"
မင်းမြတ်က ကျွန်မကို ကြည့်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တနှင့် အကြောက်တရားများ ရောယှက်နေသည်။ "ဦးတင်မောင်က ငါ့ဆီ လာခဲ့တယ် နှင်း။ သူက ငါ့ကို ငွေတွေ အများကြီး ပေးတယ်။ ပြီးတော့... ငါ့မိသားစုရဲ့ အကြွေးတွေကိုလည်း သူ ဆပ်ပေးလိုက်ပြီ။ ငါ... ငါ ငြင်းလို့ မရခဲ့ဘူး"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင်... ရှင်က ကျွန်မကို သူ့ဆီမှာ ရောင်းစားလိုက်တာလား။ ရှင် ပြောတော့ ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆို"
"သူက မင်းကို တကယ် ချစ်တာပါ နှင်း... သူ ပြောပြတယ်။ သူက မင်းကို သမီးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ မိန်းမတစ်ယောက်လို တန်ဖိုးထားတာပါတဲ့" ဟူသော မင်းမြတ်၏ စကားသည် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလိုပင်။
ကျွန်မ မူးဝေသွားသည်။ ပထွေး၏ ကာမစိတ်ရိုင်းများအောက်မှ ကျွန်မကို ကယ်တင်မည့်သူဟု ထင်မှတ်ထားသော ချစ်သူကပင် ကျွန်မကို ထိုငရဲထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းမြတ်သည် ကျွန်မကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဦးတင်မောင်က ဧည့်ခန်းတွင် ဝိုင်တစ်ခွက်နှင့် စောင့်နေသည်။ သူ၏ အပြုံးက ယခင်ထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းနေသည်။ "မင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီလား သမီး။ သူက သမီးထက် ငွေကို ပိုချစ်တာ။ အခုတော့ သမီး နားလည်လောက်ပြီပေါ့"
သူ ကျွန်မနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ ကျွန်မ ထွက်မပြေးတော့ပါ။ ပြေးစရာ နေရာလည်း မရှိတော့။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သော၊ ယုံကြည်ခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးသွားပြီ။ သူ၏ လက်ကြီးများက ကျွန်မ၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်မ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။
"နင့်ကို ငါက သမီးအရင်းလို စောင့်ရှောက်ချင်ခဲ့တာပါ နှင်း... ဒါပေမဲ့ နင့်အမေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ နင်က အရမ်း လှလာတယ်" ဟု သူက ကျွန်မ နားသိုက်နားတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ ကျွန်မ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။ ဦးတင်မောင်သည် ကာမစိတ်ကြီးသူ တစ်ယောက်ထက် ပိုသည်။ သူသည် လူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ကစားတတ်သော မြွေဟောက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို ရချင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ချိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မင်းမြတ်ကို ငွေပေးခဲ့ခြင်းမှာ ကျွန်မကို ပိုင်ဆိုင်ရန်ထက် ကျွန်မ ယုံကြည်သော 'အချစ်' ဆိုသည့် အရာကို သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ၏ လက်ထဲတွင် စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ပုလင်းကွဲစ တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျွန်မ အားကုန်သုံး၍ သူ၏ လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်မိသည်။ သွေးများက ကျွန်မ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျွန်မ ရယ်မိသည်။ အသံကုန် ဟစ်၍ ရယ်မိသည်။
ကျွန်မသည် လူသတ်သမား တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုထက် ပို၍ နာကျင်စရာကောင်းသည်မှာ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ထိုမတိုင်ခင်ကပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲကားသံများ ဝေးဝေးမှ ကြားနေရသည်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းမြတ်ဆီမှ မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ရောက်နေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် နှင်း... ငါ တကယ် မတတ်သာလို့ပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ဖုန်းကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အချစ်ဆိုတာ တကယ်မရှိဘူး။ ရှိတာက အလိုရမ္မတ်နဲ့ အတ္တပဲ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ကာမစိတ်ကြီးသော ပထွေးနှင့် ငွေမက်သော ချစ်သူတို့ကြားတွင် ပြာဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်ရန် ဓားတစ်စင်းကို အခြားသူ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချစ်သည် အနာဂတ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း၊ သစ္စာဖောက်မှုသည်ကား လူတစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းခြင်းကိုသာ ယူဆောင်လာပေးတတ်သည်။