ယောကျာ်းမယားငယ်ထားတာကိုသိသွားတဲ့မယားကြီး
ယောကျာ်းမယားငယ်ထားတာကိုသိသွားတဲ့မယားကြီး
အပြာရောင်မှိန်ပျပျမီးအလင်းအောက်မှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ ရှေ့က ထမင်းဝိုင်းလေးကတော့ အေးစက်လို့။ ဟင်းအိုးထဲက အငွေ့တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပေါ့။ ဆယ်နှစ်... ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ အလုံခြုံဆုံး ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ အဲဒီခိုလှုံရာကြီးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ပြိုလဲအောင် လုပ်ပစ်လိုက်ပြီ။
အခန်းတစ် — အစပြုခြင်း
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အားလုံးအားကျရတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။ မင်းခန့်က စီးပွားရေးမှာ အောင်မြင်သလို၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့နောက်ကွယ်ကနေ အရာရာကို ပံ့ပိုးပေးပြီး သူအလုပ်ကအပြန်မှာ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးကို အမြဲပြင်ဆင်ထားတတ်သူပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ သူ့ဖုန်းကို တစ်ခါမှ မစစ်ခဲ့ဘူး၊ သူသွားလေရာကိုလည်း တစ်ခါမှ မမေးခွန်းထုတ်ခဲ့ဘူး။ "ယုံကြည်မှုက အိမ်ထောင်တစ်ခုရဲ့ အသက်ပဲ" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသားကြီး လက်ခံထားခဲ့တာ။
အခန်းနှစ် — သံယောဇဉ်
ကျွန်မတို့မှာ သားသမီး မရနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းခန့်က ကျွန်မကို တစ်ခါမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်မရဲ့ မိဘမဲ့ဝမ်းကွဲညီမလေး နုနုကို ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ခေါ်ထားပြီး ကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်။ "နုနုက ကိုယ့်ညီမလေးလိုပါပဲ မိမိရယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတယ်။ နုနု ဆယ်တန်းအောင်တော့ သူပဲ ဂုဏ်ပြုပွဲလုပ်ပေးတယ်၊ တက္ကသိုလ်တက်တော့လည်း သူပဲ လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ နုနုဟာ သမီးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ချစ်ရသူပါ။
အခန်းသုံး — အပြောင်းအလဲ
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး မင်းခန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ "နယ်က ပရောဂျက်အသစ်ကြောင့်" လို့ သူပြောရင် ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အားဆေးတွေ တိုက်ခဲ့တာ။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တာတွေ၊ 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတာတွေ ရှိလာပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့အလုပ်တွေ ရှုပ်နေရှာမှာပဲလို့ တွေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုထူးဆန်းတာက နုနုပါပဲ။ အရင်က ကျွန်မနားမှာ တတွတ်တွတ်နဲ့ စကားပြောတတ်တဲ့ ကောင်မလေးက အခုဆို ကျွန်မနဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းနေတတ်ပြီး ကျွန်မတို့လင်မယားကြားမှာ တစ်ခုခု ခြားနေသလို ခံစားလာရတယ်။
အခန်းလေး — နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ဒီနေ့ မင်းခန့် ခရီးသွားမယ်ဆိုပြီး အိမ်က ထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ လက်ပ်တော့အိတ်ထဲက ဖုန်းတစ်လုံး တုန်ခါနေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ သူအမြဲသုံးနေကျ ဖုန်းမဟုတ်ဘူး။ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကျွန်မ အဲဒီဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ 'Password' က ကျွန်မရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ် မဟုတ်ဘူး။ နုနုရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုက လည်ပတ်မှာ လာဆို့နေသလိုပဲ။ ဖုန်းပွင့်သွားတဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်တွေက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။
အခန်းငါး — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
အဲဒီဖုန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မ မသိတဲ့ ခရီးစဉ်တွေ၊ ကျွန်မ မရောက်ဖူးတဲ့ ဟိုတယ်တွေ၊ ပြီးတော့... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတကင်း ရှိနေတဲ့ ပုံစံတွေ။ "ကိုကို့ရဲ့ ကလေးလေး" ဆိုတဲ့ နုနုဆီက ပေးပို့ထားတဲ့ စာတိုတွေ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်နှမလို ချစ်ရတဲ့ ညီမလေးနဲ့ ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ ယောကျာ်း။ ကျွန်မ အခန်းအလယ်မှာ ဒူးထောက်ကျသွားမိတယ်။ ငိုချင်ပေမဲ့ မျက်ရည်က ထွက်မလာဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မွှန်းနေသလိုပဲ။ "ငါ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ... ငါ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
အခန်းခြောက် — အဆုံးစွန်သောအမှတ်
ညဥ့်နက်မှ မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို တွေ့တော့ လန့်သွားပုံရတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတယ်။
"မိမိ... ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ"
"ရှင် ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ? နုနုနဲ့ ရှင်... ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ?" ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ အေးစက်နေတယ်။
သူ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နုနုက သူ့အခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ သူမ မျက်နှာမှာ နောင်တထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုများနေတယ်။
"မမ... ညီမလေး တောင်းပန်ပါတယ်" နုနုက ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။
ကျွန်မ သူမကို ကြည့်ပြီး ရယ်မိတယ်။ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်သံကြီးပေါ့။ "ညီမလေး... မမက ညည်းကို သမီးတစ်ယောက်လို ပြုစုခဲ့တာ။ မမ ယောကျာ်းကိုမှ ညည်းက ထပ်ပြီး ဝေမျှယူချင်ရသလား?"
မင်းခန့်က နုနုကို ဆွဲထူလိုက်တယ်။ အဲဒီလုပ်ရပ်က ကျွန်မကို အဆုံးသတ် သတ်လိုက်တာပဲ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "မိမိ... ကိုယ် နုနုကို လက်လွှတ်လို့ မရဘူး။ သူမမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ရင်သွေး ရှိနေပြီ" တဲ့။
ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ မရနိုင်ခဲ့တဲ့အရာကို သူက ကျွန်မရဲ့ အနီးဆုံးလူဆီကနေ ရယူခဲ့တာပဲ။
အခန်းခုနစ် — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ ဘာအဝတ်အစားမှ မယူဘဲ အဲဒီအိမ်က ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ မင်းခန့်က လိုက်ဆွဲပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့လက်ကို ခါချလိုက်တယ်။ "ရှင့်ကို ကျွန်မ မမုန်းဘူး မင်းခန့်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ချစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မကိုတော့ ကျွန်မ ရွံတယ်"။
အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေမိတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ လူနှစ်ယောက် တည်ဆောက်ရတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဖျက်ဆီးဖို့ကျတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှု ဒါမှမဟုတ် အနီးဆုံးလူရဲ့ လောဘက လုံလောက်နေတာပဲ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက... တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ အယုံကြည်ရဆုံးဆိုတဲ့ လူတွေကပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ခုတ်ထစ်တတ်ကြတယ် ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကပ်ကပ် အစင်းရာတွေကတော့ ထင်ကျန်နေမှာ ဖြစ်သလို၊ အနီးဆုံးလူဆီက ရတဲ့ ဒဏ်ရာက ကုသဖို့ အခက်ခဲဆုံး အမာရွတ် ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။