ပထွေးနဲ့မှားမိတဲ့ ည
ပထွေးနဲ့မှားမိတဲ့ ည
မိုးသံတွေက အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ဆူညံနေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ဆေးနံ့တွေက စွဲကပ်လို့။ ကျွန်မ အမေ့ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အမေ့ရဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ အမေကတော့ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တန်းလန်းနဲ့ အိပ်ပျော်နေတာလား၊ သတိလစ်နေတာလား မသေချာဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသလိုမျိုး အထီးကျန်လှချေကလားလို့ တွေးနေမိတုန်း အခန်းတံခါး ပွင့်လာခဲ့တယ်။
သူ ရောက်လာပြီ။ ဦးသန့်။ ကျွန်မရဲ့ ပထွေး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့အတွက်တော့ သူက အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်။ အမေ့ရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသစရိတ်တွေကို သူကပဲ တာဝန်ယူပေးထားတာ။ သူက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ပြုမူတတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ကျွန်မအပေါ် ရိုးသားမှု မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။
အဲဒီညက မိုးက တအားရွာပြီး လျှပ်စစ်မီးတွေလည်း ပြတ်နေခဲ့တယ်။ အမေက ဆေးရှိန်နဲ့ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ ကျွန်မ အောက်ထပ်ကို ရေသောက်ဖို့ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အရက်နံ့တွေက လှိုင်နေတာပဲ။ ဦးသန့်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အရက်သောက်နေခဲ့တယ်။
"နွေ... လာဦး"
သူ့အသံက အရင်ကထက် ပိုတိုးပြီး တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်စိတ်နဲ့ နောက်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲထားလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သူ သိနေတယ်။ ကျွန်မမှာ အမေကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်။
"မင်းအမေရဲ့ နောက်လ ခွဲစိတ်ခွင့်က ငါ့လက်ထဲမှာနော်"
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရုန်းကန်နေတဲ့ ခြေလက်တွေကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "မလုပ်ပါနဲ့" လို့ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေပေမဲ့ အသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်သံတွေက မိုးသံတွေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံးည၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို အမေ့အသက်နဲ့ လဲလိုက်ရတဲ့ညပါပဲ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ဖို့တောင် ရွံရှာမိတယ်။ အမေ့ကို ပြုစုတဲ့အခါတိုင်း လက်တွေက တုန်ရီနေတတ်တယ်။ ဦးသန့်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အမေ့အနားမှာ ဂရုတစိုက်ရှိပြနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူပို့ထားတဲ့ "ညကအတွက် ကျေးဇူးပဲ" ဆိုတဲ့ စာသားကို ကြည့်ပြီး ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းထားရတယ်။
အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သမီး မျက်နှာမကောင်းဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လို ပြောပြရမလဲ။ အမေ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အမေ့ယောကျ်ားနဲ့ မှားခဲ့ပါတယ်လို့ ပြောရမှာလား။
တစ်ရက်မှာတော့ အမေက အားလုံးကို သိသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ရေးထားတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို အမေ ဖတ်မိသွားတာ။ အမေ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ရွံရှာမှု မဟုတ်ဘဲ ဝေဒနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်နေခဲ့တယ်။
"အမေ့ကြောင့်... အမေ့ကြောင့် သမီး ဘဝပျက်ရတာ"
အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အဲဒီနေ့ကစပြီး ထိုးဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ဦးသန့်ကတော့ အခြေအနေတွေကို သိသွားတဲ့အခါ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ ကျွန်မတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လာတော့တယ်။ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။
"အမေ... ဦးသန့်မှာ အပြစ်မရှိဘူး။ သမီးကပဲ သူ့ကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာ။ သမီးကပဲ အမှားလုပ်ခဲ့တာ"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် အမေ့မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားတယ်။ ဒါဟာ အကြီးမားဆုံး လိမ်ညာမှုပဲ။ အမေ့စိတ်ထဲမှာ ဦးသန့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ပြီး မြင်စေချင်တယ်။ ဒါမှ အမေ့ကို သူ ဆက်ပြီး ဆေးကုပေးမှာ။ ကျွန်မကတော့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် အမေ့အမုန်းတွေကို ခံယူဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
"သမီးကို မုန်းလိုက်ပါတော့ အမေ။ သမီးက အမေ့အပေါ် သစ္စာမရှိတဲ့ သမီးမိုက်ပါ"
ကျွန်မ အထုပ်အပိုးတွေကို ပြင်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မိုးတွေကတော့ အဲဒီညကလိုပဲ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စတေးမှုက အမေ့ကို အသက်ဆက်ရှင်စေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ပေါ့။
လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ အတွေးထဲမှာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မဟာ အမေ့အတွက် ဘဝကို ပေးဆပ်ခဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှားတစ်ခုကို အမှန်နဲ့ ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လားဆိုတာ။ နေအိမ်ကြီးကတော့ နောက်ကွယ်မှာ မှောင်အတိ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ဦးသန့်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်တိုင်း ရင်ထဲမှာ နာကျင်နေပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကုသမှုတွေ အဆင်ပြေသွားဖို့က ကျွန်မအတွက် ပိုအရေးကြီးခဲ့တယ်။
ဖုန်းထဲက Message တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ အတိတ်ကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖျက်ပစ်ချင်ပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အမာရွတ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ပြီး အခြားသူကို အသက်သွင်းခဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားသည် ချစ်ရသူကို သတ်တတ်သဖြင့်၊ လူအချို့သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် အဆိပ်အပြင်းဆုံး လိမ်ညာမှုများကို ကိုယ်တိုင်သောက်သုံး၍ အဆုံးထိ သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြသည်။