တဏှာရာဃ
တဏှာရာဃ
အခန်း (၁)
အခန်းထဲမှာ လေအေးပေးစက်သံ တိုးတိုးကလွဲလို့ ဘာအသံမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှဲရင်း မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ဒီအခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ရှိခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း။ ဘေးနားက ခေါင်းအုံးက အေးစက်နေတယ်။ မေ ရဲ့ ကိုယ်နံ့လေးတောင် မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းတွေကို ပြန်ဖတ်ကြည့်မိတော့ ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် အောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ ကျွန်တော် ပို့ထားတဲ့ နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ခ်ျမှာ ‘မင်းနဲ့ ငါနဲ့ မကိုက်ညီတော့ဘူး၊ လမ်းခွဲရအောင်’ တဲ့။ မေက ပြန်စာမပို့ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကစပြီး သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝထဲက အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မောဟတွေ၊ အတ္တတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အမှားတစ်ခုကို အမှန်လို့ ထင်နေခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မတွေးခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၂)
မေနဲ့ ကျွန်တော်က ခုနစ်နှစ်ကြာ လက်တွဲခဲ့ကြတာပါ။ သူမက အရမ်းအေးဆေးပြီး သည်းခံတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမရဲ့ အေးဆေးမှုတွေကို ကျွန်တော်က ငြီးငွေ့စရာလို့ ထင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တွေ အဆင်မပြေတဲ့အခါ၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များလာတဲ့အခါတိုင်း မေ့ကိုပဲ အပြစ်ရှာခဲ့မိတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ မေက ပိုက်ဆံပဲ မက်တယ်၊ မေက ကျွန်တော့်ကို နားမလည်ဘူးလို့ တဖက်သတ် စွပ်စွဲခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို သစ်လွင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးတဲ့ တခြားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ချီးမွမ်းတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို အားပေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ မေ့ဆီက မရတော့တဲ့ လန်းဆန်းမှုတွေကို သူမဆီမှာ ရှာတွေ့တယ်လို့ ထင်ပြီး ကျွန်တော် လမ်းမှားခဲ့မိတာ။ တဏှာဆိုတာ မျက်စိကွယ်စေတတ်တဲ့ အရာမျိုးပဲ။ မေ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ရုန်းကန်ပေးနေရလို့ဆိုတာကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက အဲဒီနေ့က စတာပဲ။ ကျွန်တော် မေ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တယ်။ “ငါ မင်းကို မချစ်တော့ဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တယ်” လို့။ မေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ ငိုလည်းမငိုဘူး၊ ဆဲလည်းမဆဲဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ကမ္ဘာပျက်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ရှေ့တန်းတင်နေခဲ့တာ။ “ကောင်းပြီလေ၊ ကိုသက် သဘောအတိုင်းပါပဲ” တဲ့။ အဲဒါ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကားပဲ။ သူမ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် လိုက်မတားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် လွတ်လပ်သွားပြီလို့တောင် ထင်မိသေးတယ်။ အမှန်တော့ အဲဒီလွတ်လပ်မှုဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကျဉ်းထောင် အစပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၄)
မေ ထွက်သွားပြီး သုံးလလောက်မှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲကုန်တယ်။ ကျွန်တော် အသစ်တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ဆီက ငွေနဲ့ ဂုဏ်ပကာသနကိုပဲ မက်တာဆိုတာ သိလာရတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်သွားတဲ့နေ့မှာပဲ သူမ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မေ့ကို သတိရမိတယ်။ မေဆိုရင်တော့ ဒီလိုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားမှာပဲလို့ တွေးမိတော့ ရင်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာရတယ်။ ကျွန်တော် မေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်တယ်။ စက်ပိတ်ထားတယ်။ သူမ သူငယ်ချင်းတွေဆီ စုံစမ်းကြည့်တော့လည်း ဘယ်သူမှ မသိဘူးတဲ့။ မေဟာ မြေမြိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး လောင်မြိုက်နေပြီ။ အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာမှာ ကျွန်တော် မေ့ကို တမ်းတမိတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တတွေက တောင်လိုပုံနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ အမေဆီကို သွားခဲ့တယ်။ အန်တီက ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အန်တီက ငိုရင်းနဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ် ကျွန်တော့်ဆီ ပစ်ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတယ်။ မေက ကျွန်တော်နဲ့ လမ်းမခွဲခင်ကတည်းက ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတာတဲ့။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ ပျက်မှာစိုးလို့၊ ကျွန်တော် စိတ်ညစ်မှာစိုးလို့ဆိုပြီး တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာ။ သူမ အလုပ်တွေ အပြင်းအထန် လုပ်ခဲ့တာကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အနာဂတ်မှာ သုံးဖို့ စုဆောင်းပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ပိုက်ဆံမက်တဲ့ မိန်းမ၊ အေးစက်တဲ့ မိန်းမလို့ စွပ်စွဲခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ထက် ပိုဆိုးခဲ့တာပဲ။ မေက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို သတ်ခဲ့မိတာပဲ။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ မေ ရှိနေတဲ့ အခန်းရှေ့ ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ မေက အရိုးပေါ် အရေတင် ဘဝနဲ့ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ ကြားမှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ သူမရဲ့ လှပခဲ့တဲ့ ဆံပင်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သူမအနားကို တိုးသွားပြီး လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်မိတယ်။ “မေ... ကိုယ် ရောက်လာပြီ၊ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေက မျက်လုံးမပွင့်လာတော့ဘူး။ သူမက သတိမရတော့တာ ကြာပြီတဲ့။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ နားနားမှာ ကပ်ပြီး တောင်းပန်စကားတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့တယ်။ “ကိုယ် မှားသွားတယ် မေရယ်၊ ကိုယ့်ကို ပြန်ကြည့်ပါဦး” လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့ပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကပဲ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တတွေက သူမကို ပြန်မခေါ်နိုင်တော့ဘူး။
အခန်း (၇)
မေ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ ဈာပနမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အရူးတစ်ယောက်လို ထိုင်ငိုနေမိတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့ကြတယ်၊ ရွံရှာကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိတယ်။ မေဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လွန်းလို့ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ထွက်သွားပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ တဏှာရာဂနောက်ကို လိုက်ရင်း စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို ခြေနဲ့နင်းခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အတ္တတွေ၊ နောင်တတွေနဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးပဲ ကျန်တော့တယ်။ ညတိုင်း သူမရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေရတာဟာ ငရဲကျနေတာနဲ့ တူတူပါပဲ။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ချင်ပေမဲ့ ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့တဲ့ အမှားတစ်ခုကို ထမ်းပိုးထားရတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အတ္တနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့မိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ဒီလိုပဲ အထီးကျန်ပြီး နာကျင်ဖို့ ကောင်းတာပဲလား။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ သူ မရှိတော့မှ သိလာရတဲ့ နောင်တဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပြင်းထန်ဆုံး အဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။