"အတုအရောင်မိတ်ဆွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောကဓံ"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်လက်ထဲက တုန်ယင်နေတဲ့ စီးကရက်ပြာတွေဟာ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ကြွေကျနေတယ်။ အပြင်မှာတော့ မိုးက စွေနေတုန်းပဲ။ ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ စုပြုံနေခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ "ကိုမင်းထက်... ရှင့်ကို ကုမ္ပဏီကနေ အနားပေးလိုက်ပြီ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို မြေငလျင်တစ်ခုလို လှုပ်ခါပစ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းယုံကြည်လွန်းတဲ့သူပါ။ အလုပ်မှာလည်း ထိပ်ဆုံး၊ မိသားစုမှာလည်း အားကိုးရတဲ့သူ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း မျက်နှာပွင့်တဲ့သူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ "ယုံကြည်မှု" ဆိုတာကပဲ ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တာလား။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝီစကီခွက်ထဲက ရေခဲတုံးလေးတွေ အရည်ပျော်သွားသလိုပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေလည်း တစ်စစီ အရည်ပျော်ကျနေပြီ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူ့ဆီကမှ မက်ဆေ့ခ်ျမဝင်လာဘူး။ အရင်ကဆို ဖုန်းတဂိန်ဂိန်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အခုတော့ ဒီတိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ။
"ဖေဖေ... သမီး ကျောင်းလခအတွက် ငွေလိုနေပြီ" ဆိုတဲ့ သမီးရဲ့ အသံလေးက နားထဲမှာ ဝဲနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာတော့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ရှယ်ယာတွေ ကျရှုံးသွားတာ၊ လုပ်ငန်းဖော်တွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရတာတွေဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ။ လောကဓံဆိုတာ ဒီလိုမျိုးလား။ တက်တုန်းကတော့ အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းချီးမွမ်းကြပြီး၊ ကျတော့လည်း အဖော်မရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို တွန်းချလိုက်ကြတာပဲ။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော့်ဇနီး 'နှင်း' က အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘေးမှာ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ရိပ်တွေ ပြည့်နေတာကို ကျွန်တော် မကြည့်ရဲဘူး။ "ကို... အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါဦး" လို့ သူမက ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်တော် အောင်မြင်နေတုန်းက သူမကို အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ပါတီတွေ၊ အစည်းအဝေးတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တာ။
"နှင်း... ကိုယ် အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ထင်တယ်" ကျွန်တော့်အသံက အက်ရှနေတယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေက အေးစက်နေပေမဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အားပေးမှုတွေကို ပေးစွမ်းနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်တွေက ကြီးစိုးနေတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိသားစုကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်ရတယ်။
အဲ့ဒီညက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက နံရံတွေမှာ ကပ်ငြိနေတယ်။ ကျွန်တော် တောင့်ခံထားရမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့၊ ဘယ်ကနေ ပြန်စရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။ အရင်က ကျွန်တော့်ကို "ဆရာ၊ ဆရာ" နဲ့ ခေါ်နေခဲ့တဲ့ လူတွေဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း "အဆင်မပြေသေးလို့ပါ ကိုမင်းထက်ရယ်" ဆိုတဲ့ ငြင်းပယ်သံတွေပဲ ကြားရတယ်။ လူ့လောကကြီးက အရောင်ပြောင်းတာ မြန်လိုက်တာ။
အခန်း (၃)
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်တဲ့ တိုက်ခန်းကို ဘဏ်က သိမ်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးခံတပ် ပြိုလဲသွားတာပဲ။ သမီးလေးကို ကြည့်ရတာ ရင်နာတယ်။ သူမက ဘာမှမသိသေးဘဲ ကစားစရာလေးနဲ့ ကစားနေတုန်း။ ကျွန်တော် နှင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ကျွန်မတို့ အိမ်လေးကို ရောင်းပြီး အကြွေးတွေ ဆပ်ရအောင် ကို... ကျန်တာကိုတော့ နယ်မှာရှိတဲ့ အမေတို့ဆီ ပြန်ကြတာပေါ့" နှင်းရဲ့ စကားက ကျွန်တော့် မာန်မာနကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ "နယ်ကို ပြန်မယ် ဟုတ်လား? ကိုယ် ဒီလောက်အထိ မနိမ့်ကျသေးဘူး နှင်း" လို့ ကျွန်တော် အော်မိလိုက်တယ်။ ဒေါသက ကျွန်တော့်ကို ထိန်းချုပ်သွားတယ်။ အမှန်တော့ အဲ့ဒီဒေါသက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှက်လို့ ထွက်လာတဲ့ ဒေါသပါ။
ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိတယ်။ အောင်မြင်မှုတွေ၊ လက်ခုပ်သံတွေ၊ ဂုဏ်ပြုပွဲတွေ... အခုတော့ အားလုံးက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မီးခိုးတွေလိုပဲ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက် 'ကျော်စွာ' ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့ဖူးသူလေ။
အခန်း (၄)
ကျော်စွာ့ရုံးခန်းထဲကို ရောက်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ခပ်တန်းတန်းပဲ ဆက်ဆံတယ်။ "မင်းထက်... ငါလည်း အခု အခြေအနေ မကောင်းဘူးကွာ။ မင်းကို ကူညီချင်ပေမဲ့..." သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက အေးစက်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးကို သူက ရေခဲရေနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုပဲ။
"ကျော်စွာ... မင်းကို ငါ အများကြီး ကူညီခဲ့ဖူးတယ်လေကွာ" "အဲ့ဒါက အတိတ်ပဲလေ၊ အခုက လက်ရှိကို ကြည့်ရမှာပေါ့" သူ့ရဲ့ လေသံမှာ သရော်ရိပ်တွေ ပါနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လူတွေဟာ အဆင်ပြေတုန်းကတော့ အရိပ်လို ကပ်နေပြီး၊ အခက်အခဲ ကြုံလာတဲ့အခါမှာတော့ လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်လိုတောင် သဘောမထားကြတော့ဘူး။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နှင်းက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းနေပြီ။ "ကို... သမီးကို ကျောင်းပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပြီ" တဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော် ညတိုင်း အရက်သောက်တယ်။ အရက်ရှိမှပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခဏတာ မေ့လျော့နိုင်မှာမို့လို့။ ဒါပေမဲ့ အရက်က ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အရက်မူးပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ငိုတယ်။ "ကို... ရှင် ဘယ်လောက်အထိ ဒီလို နေနေဦးမှာလဲ? သမီးအတွက်လည်း ကြည့်ပါဦး" "နင်က ငါ့ကို ဆုံးမနေတာလား? ငါက မင်းထက်ကွ... ငါ ပြန်ဖြစ်လာမှာပါ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပစ်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ သမီးလေးက အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး "ဖေဖေ... သမီး ကြောက်တယ်" လို့ ပြောရင်း ငိုတယ်။ ကျွန်တော် သမီးကို ကြည့်လိုက်မိတဲ့ ခဏမှာ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်တဲ့ မိသားစုကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနေတာလား။ နှင်းက သမီးကို ပွေ့ချီပြီး "ကို... ရှင့်ကို ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မ ရင်နာလွန်းလို့... ရှင့်ဘေးမှာ ကျွန်မ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး" တဲ့။
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို သတိဝင်လာစေပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီလား။ နှင်းက အထုတ်အပိုးတွေနဲ့ သမီးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မခိုင်တော့ဘူး။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေကျရင်း "နှင်း... နှင်း..." လို့ ခေါ်နေမိပေမဲ့ ပြန်ထူးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် အလုပ်အသစ် ရှာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်က ရာထူးကြီးကြီးမှာ နေခဲ့တဲ့သူမို့လို့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်မခန့်ရဲကြဘူး။ "မင်းထက်ဆိုတဲ့ လူက မာနကြီးတယ်၊ ဆက်ဆံရခက်တယ်" ဆိုတဲ့ သတင်းတွေက ပျံ့နေတာကိုး။ ကျွန်တော် ပန်းကန်ဆေးတဲ့ အလုပ်ကအစ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲပါပဲ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေတုန်း ကျော်စွာက သူ့ရဲ့ ကားအသစ်ကြီးနဲ့ ဖြတ်မောင်းသွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်ပေမဲ့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖြတ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်က နာကျင်မှုထက် ပိုပါတယ်။ အရှက်ရမှုနဲ့ နောင်တတွေပဲ။ ကျွန်တော် သမီးလေးဆီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တယ်။
"သမီး... ဖေဖေပါ" "ဖေဖေ... သမီးကို လာခေါ်မှာလား?" သမီးရဲ့ အသံလေးက နုနယ်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော် မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ "ဖေဖေ... ဖေဖေ အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေတယ် သမီး... ခဏပဲ စောင့်နော်" လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ သမီးကို ကျွေးဖို့ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တကယ့်ကို အောက်ဆုံးအထိ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇)
တစ်နှစ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အခုတော့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ စာရင်းကိုင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်လုပ်နေတယ်။ အရင်ကလို တိုက်ခန်းကြီးတွေ၊ ကားကောင်းကောင်းတွေ မရှိတော့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းမှုအချို့ကို ရှာတွေ့လာတယ်။ နှင်းနဲ့ သမီးဆီကိုလည်း လစဉ် ငွေမှန်မှန်ပို့ပေးနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ နှင်းက ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူမက တခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေက ကျွန်တော် အချစ်ဆုံးသူတွေကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့အထိ ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ လောကဓံဆိုတာ တက်တုန်းက မြှောက်ပင့်ပြီး ကျတုန်းက နင်းချေတတ်တဲ့ အရာတင် မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို စမ်းသပ်တဲ့ အရာလည်း ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော် အခုတော့ မိုးရေထဲမှာ ထီးလေးတစ်ချောင်းနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတယ်။ အရင်ကလို မိုးရွာတာကို မုန်းတီးမနေတော့ဘူး။ အရာအားလုံးဟာ ယာယီပဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ။ အောင်မြင်မှုဆိုတာလည်း ယာယီ၊ ဆုံးရှုံးမှုဆိုတာလည်း ယာယီပါပဲ။
"ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ထက်... ဆုံးရှုံးမှုတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပျောက်ဆုံးသွားဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်"