မှားယွင်းတဲ့ကိုယ်ဝန်
မှားယွင်းတဲ့ကိုယ်ဝန်
အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်မှုကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့တဲ့ အတ္တသမားတစ်ယောက်ပါ။ ဘဝမှာ အမှားအယွင်းမရှိစေရဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲသတိပေးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားက ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အချိန်လွန်မှ သိခဲ့ရတယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တိတ်ဆိတ်တယ်၊ နူးညံ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေကို အမြဲဦးညွှတ်ခဲ့တဲ့သူ။ တစ်နေ့မှာတော့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု
ကျွန်တော်တို့ ချစ်ခဲ့ကြတဲ့ သုံးနှစ်တာကာလမှာ နှင်းက ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်ချက်မှ မလစ်ဟင်းခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေပိနေချိန်မှာ သူမက ကော်ဖီဖျော်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ သူမက ငြိမ်ပြီး နားထောင်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါဟာ သူမရဲ့ တာဝန်တစ်ခုလို သဘောထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်စီမံကိန်းတွေထဲမှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့၊ ကလေးယူဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေသေးတဲ့ အရာတွေပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ချစ်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့
တစ်ညမှာတော့ နှင်းက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်လေးတစ်ခု ကမ်းပေးတယ်။ မျက်လုံးတွေကလည်း ငိုထားလို့ ဖောင်းမို့နေတာပဲ။ စာအိတ်ထဲမှာက ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးထားတဲ့ ရလဒ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုထက် ဒေါသက အရင်ဦးဆုံး ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားခဲ့တယ်။
"ဒါ ဘာလဲ နှင်း"
"ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ဆီကို ကလေးလေး ရောက်လာပြီ ထင်တယ် မင်းသန့်"
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအပြုံးက သရော်တဲ့အပြုံး။
"ငါ ပြောထားတယ်လေ။ ငါ အဆင်မပြေသေးဘူးဆိုတာ။ မင်း ဒါကို သိသိကြီးနဲ့ လုပ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ဒီကလေးနဲ့ ချည်နှောင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား"
နှင်းရဲ့ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့စကားတွေကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် နှင်းကို ရှောင်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး။ စာတွေပို့ရင် Seen ပြပြီး ပြန်မဖြေဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီ အကြိမ်ကြိမ်လာတွေ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ "ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ကိုယ်ဝန်ပဲ၊ ငါ့ဘဝအတွက် အမှားတစ်ခုပဲ" လို့ပဲ ခေါင်းမာမာနဲ့ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သူမကို အပြတ်ပြောလိုက်တယ်။
"ဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်ပါ။ မင်း ဒါကို မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ လမ်းခွဲကြတာပေါ့။ ငါ့ဘဝမှာ မစီစဉ်ထားတဲ့အရာတွေကို လက်မခံနိုင်ဘူး"
နှင်းက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူမမျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ပြီးတော့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။
"မင်းသန့်... ရှင် တကယ်ပဲ လူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီပဲ"
အဲဒါ သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကား။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
တစ်လလောက် ကြာသွားတယ်။ နှင်းဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်တိုက်ခန်းကို နှင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်ခု လာပေးတယ်။
"နှင်းက ဒါကို ရှင် မသိစေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ရှင် သိသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"
စာအိတ်ထဲမှာ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေ။ ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်ရင်း လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ နှင်းမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ အစပျိုးနေတာ။ ဆရာဝန်တွေက ကလေးယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမက ကလေးရအောင် ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကင်ဆာကြောင့် ဗိုက်ထဲမှာ အကျိတ်ဖြစ်နေတာကို ကိုယ်ဝန်လို့ မှားယွင်းထင်မှတ်ခဲ့တာ။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တုန်းက ပျော်ခဲ့ရှာမှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကြောင့် သူမဟာ ဝေဒနာကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားသွားခဲ့ရတယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကလေးရှိတယ်လို့ လိမ်ညာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း မှားယွင်းပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီက အနှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက်မှာ သူမဟာ ခွဲစိတ်မှု မခံယူဘဲ နယ်က အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူမရှိရာကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ နှင်းဆီရနံ့တွေ မရှိတော့ဘူး။ လေထဲမှာ လွင့်ပျံနေတာက အမွှေးတိုင်နံ့တွေပဲ။
သူမရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေက အေးစက်နေပြီ။ သူမ အနားမှာ ချထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီလေးထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် ရေးထားတဲ့ စာတစ်ကြောင်း ရှိတယ်။
"မင်းသန့်... ရှင့်ကို အမှားတစ်ခုအနေနဲ့ ကျွန်မ မမြင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်အတွက်တော့ ကျွန်မက အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာ နာကျင်ရတယ်"
အခန်း (၇) — ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်တော် အခုတော့ အောင်မြင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအောင်မြင်မှုတွေက ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး။ အခန်းလွတ်ထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း သူမရဲ့ အသံကို ပြန်ကြားချင်မိတယ်။ အမှားတစ်ခုဆိုတာ ပြင်ဆင်လို့ ရကောင်းရနိုင်ပေမဲ့ အချိန်လွန်သွားတဲ့ နောင်တကတော့ တစ်သက်လုံးစာ ထောင်ဒဏ်ပဲ။
ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တဲ့ "မှားယွင်းတဲ့ကိုယ်ဝန်" ဆိုတာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့မှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ အတ္တက ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့သူနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားဆန်မှုတွေကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ အမှားမဖြစ်အောင် တန်ဖိုးထားစောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ။ နောင်တဆိုတာ အချိန်မီနားလည်တဲ့သူအတွက် သင်ခန်းစာဖြစ်ပေမဲ့၊ အချိန်လွန်မှ သိတဲ့သူအတွက်တော့ အဆုံးမဲ့ ငရဲတစ်ခုပဲ။