မိန်းမပျက်နောက်ဆုံးခရီး
မိန်းမပျက်နောက်ဆုံးခရီး
အခန်း (၁) အမုန်းတရား၏ အစပျိုးခြင်း
ဆေးရုံတစ်ခုလုံးမှာ ပိုးသတ်ဆေးနံ့တွေက စူးရှနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအနံ့ထက် ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းမဆီက ထွက်နေတဲ့ စျေးပေါတဲ့ ရေမွှေးနံ့ကို ပိုပြီး ရွံရှာမိတယ်။ မေ... တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြူထည်လေးပေါ့။ အခုတော့ မျက်လုံးအောက်က ကွင်းညိုတွေ၊ အဖတ်ဖတ်လန်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတွေနဲ့ သူမဟာ လူတကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောကြတဲ့ မိန်းမပျက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရည်လည်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အေးစက်စက်ပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူနောက် လိုက်သွားမယ်ဆိုပြီး ခါးခါးသီးသီး ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့ပုံရိပ်က ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစတစ်ခုလို အမြဲတောက်လောင်နေခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အခု ဒီကို လာခဲ့တာက သူမကွယ်လွန်ခါနီး နောက်ဆုံးဆန္ဒတစ်ခုအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့။ အမုန်းတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော် ရောက်လာခဲ့တာ။
အခန်း (၂) နာကျင်စရာ အဆက်အသွယ်
မေက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ရုန်းလိုက်မိတယ်။
ထက်... ငါ့ကို တစ်နေရာကို လိုက်ပို့ပေးပါလား။ ငါတို့ ငယ်ငယ်က သွားခဲ့တဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးလေးလေ။ ငါ... ငါ အဲဒီမှာပဲ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ကုန်ဆုံးချင်လို့ပါ...
သူမရဲ့ အသံက တိုးဝင်နေပြီး အသက်ရှူသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တွေ့နေရတဲ့ အညိုအမည်းစွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်ချက်တော့ လှုပ်ခတ်သွားတယ်။ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့လို့ ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးသွားရတာလဲ။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမကို ကားပေါ် တင်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၃) လှည့်ပြန်လို့မရတဲ့ လမ်း
ကားမောင်းနေရင်း ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူမကို ကြည့်မိတယ်။ သူမက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေရင်း ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက သူမဆီက လာခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ပြန်မြင်မိတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ပြန်မထူးခဲ့ဘူး။ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေးကပဲ သူမကို တုံ့ပြန်ခဲ့တာ။ သူမ ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်ခဲ့မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ။
မင်း အခုလို ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ငါ ဝမ်းသာရမလား၊ ဝမ်းနည်းရမလား မသိတော့ဘူး မေ။ မင်း ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲလေ...
ကျွန်တော် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်တော့ သူမက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးတယ်။
အင်း... ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပါပဲ ထက်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမ်းက ဘယ်ကို ဦးတည်နေလဲဆိုတာ နင် နောက်ကျမှ သိလိမ့်မယ်...
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
မြစ်ကမ်းဘေးကို ရောက်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်ရှိပြီ။ သူမ ကားပေါ်က ဆင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် မတတ်သာဘဲ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က အတောင်ပံတစ်ဖက်လောက်တောင် မလေးတော့ဘူး။ အရိုးငေါငေါနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ တုန်ရီနေတယ်။
ငါ့ကို ရွံနေလား ထက်...
သူမက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် သူမကို ရွံတာထက် ပိုပြီး နာကျင်နေတာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျသွားရတာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြစ်ကမ်းဘေးက ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှာ ထိုင်မိကြတယ်။ လေအေးတွေက တိုက်ခတ်နေပြီး သူမကတော့ တအုန်းအုန်းနဲ့ ချောင်းတွေ ဆိုးနေတယ်။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ထက်... နင့်အဖေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်တွေ... ပြီးတော့ နင့်ညီလေးရဲ့ ကျောင်းလစာတွေ... အဲဒါတွေ ဘယ်က ရခဲ့တယ်လို့ နင် ထင်သလဲ...
သူမရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်တော့်အဖေ နှလုံးခွဲစိတ်ဖို့ ပိုက်ဆံအရေးပေါ် လိုနေချိန်မှာ အမည်မသိ အလှူရှင်တစ်ယောက်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မေက ကျွန်တော့်ကို ထားသွားခဲ့တာ။
မင်း... မင်း ဘာပြောတာလဲ...
သူမက အိတ်ထဲကနေ စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒါ သူမရဲ့ ဒိုင်ယာရီပဲ။
ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းပြီး နင့်မိသားစုကို ကယ်ခဲ့တာ။ နင်က အရမ်းမာနကြီးတာပဲ ထက်။ ငါက မိန်းမပျက်ဆိုပြီး နင် စွန့်ပစ်လိုက်ရင် နင် ငါ့ကို မေ့သွားနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မှားခဲ့တယ်... နင် ငါ့ကို ပိုပြီး မုန်းသွားခဲ့တာပဲ...
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှလုံးသားထဲမှာ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။
အခန်း (၆) အမှန်တရား၏ နောက်ဆုံးအချက်
ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဒိုင်ယာရီကို လှန်ကြည့်လိုက်တယ်။ စာမျက်နှာတိုင်းမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ သူမရဲ့ အချစ်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူမကို ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို သူမ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မှိတ်ခံစားခဲ့ရတာ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေချင်လို့ သူမကိုယ်သူမ အမှိုက်ပုံထဲ ပစ်ချခဲ့တာ။
မေ... ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ...
ကျွန်တော် သူမကို ဖက်ထားရင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက အေးစက်လာပြီ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးစင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ သွေးစအချို့ စီးကျလာတယ်။
ထက်... ငါ... ငါ မညစ်ပတ်ပါဘူးနော်... နင့်အတွက်တော့... ငါ အမြဲတမ်း...
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူမရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်တော့်လက်ထဲကနေ လျှောကျသွားတယ်။ လေထုထဲမှာ စျေးပေါတဲ့ ရေမွှေးနံ့လေးကပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
မြစ်ရေတွေကတော့ အေးအေးလူလူ စီးဆင်းနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အလောင်းတစ်လောင်းကို ပွေ့ဖက်ထားတဲ့ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့ မိန်းမပျက်က တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နတ်သမီး ဖြစ်နေခဲ့တာ။
သူမရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးက ကျွန်တော့်ဆီကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားဖို့ လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော် သူမကို အဝေးဆုံးကို တွန်းပို့ခဲ့တဲ့ ရက်စက်မှုတွေအတွက် နောင်တဆိုတာတောင် သေးငယ်လွန်းနေပြီ။
Seen ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျလေးတွေ၊ လျစ်လျူရှုခဲ့တဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမာရွတ်တွေအဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရစ်တော့မယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ တချို့အချိန်တွေမှာ သိခွင့်ရတဲ့အခါ ပြန်ပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ နားလည်ခဲ့တော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံ ပျက်စီးမှုကို ကြည့်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ် စတေးမှုတွေကို မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ သင် မုန်းတီးနေတဲ့အရာက သင့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ လက်တစ်စုံ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။