သမီးငယ်၏နောင်တရချိန်

 သမီးငယ်၏နောင်တရချိန်

အခန်း (၁) အတိတ်၏အရိပ်

မိုးရနံ့သင်းနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးစက်တို့သည် မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ဆင်းနေကြသကဲ့သို့ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌လည်း နာကျင်မှုတို့က အစီအရီ တိုးဝှေ့နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖေဖေ၏ နာရေးဓာတ်ပုံလေးက ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်နေသယောင်။ ထိုအပြုံးသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသည်းအေးဆုံး ဓားတစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်က လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုယုံကြည်မှုကပင် ကျွန်မ၏ ဘဝကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်မ မသိခဲ့ပါ။

အခန်း (၂) ရွေးချယ်မှု

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကျွန်မ လင်းနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ လင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကျွန်မအပေါ် အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်တတ်သူတစ်ဦးဟု ကျွန်မ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ဖေဖေကတော့ လင်းကို လုံးဝသဘောမတူခဲ့ပါ။ "သမီး... ဒီလူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အတ္တတွေပဲ မြင်နေရတယ်၊ သမီးကို တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဖေဖေက ခါးခါးသီးသီး ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မသည် အချစ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် မျက်စိကန်းနေခဲ့သည်။ ဖေဖေသည် ကျွန်မ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မလိုလားသော အတ္တကြီးသည့် ဖခင်တစ်ယောက်ဟုသာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မသည် ဖေဖေ့ကို စွန့်ခွာပြီး လင်းနောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ "နင် ဒီအိမ်က ထွက်သွားရင် ငါ့သမီး မဟုတ်တော့ဘူး" ဆိုသော ဖေဖေ့၏ အသံသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်ပြောင်သံတစ်ခုလိုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခန်း (၃) လှည့်ကွက်

ကျွန်မနှင့် လင်း အတူနေထိုင်ခဲ့ကြသော ကာလများတွင် ကျွန်မတွင် ရှိသမျှ ရွှေ၊ ငွေနှင့် ဖေဖေ ခိုးပေးလိုက်သော အမွေတချို့ကို လင်း၏ လုပ်ငန်းထဲသို့ ပုံအောထည့်ခဲ့သည်။ လင်းက ကျွန်မကို "ကိုယ့်ဘဝရဲ့ နတ်သမီးလေး" ဟု အမြဲခေါ်တတ်သည်။ ဖေဖေ ဖုန်းဆက်သမျှကိုလည်း လင်းကပင် "မကိုင်ပါနဲ့ သမီးရယ်၊ မင်းကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် ပြောဦးမှာ" ဟု တားမြစ်ခဲ့သည်။ ဖေဖေ့ဆီမှ လာသော စာတိုများကို ဖတ်ခွင့်မရဘဲ လင်းက ဖျက်ပစ်ခဲ့သည်ကို ကျွန်မ မသိခဲ့ပါ။ ဖေဖေ အသည်းအသန် ဖျားနေချိန်မှာပင် လင်းက ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် လင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံခြုံသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဖေဖေ့ကို ပစ်ပယ်ထားခဲ့မိသည်။

အခန်း (၄) အမှောင်ဖုံးသော အမှန်တရား

တစ်ရက်တွင် လင်း အိမ်၌မရှိခိုက် သူ၏ လက်ပ်တော့ပ်ထဲမှ ဖိုင်တချို့ကို ကျွန်မ မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုဖိုင်များသည် ကျွန်မ၏ ဖခင်ပိုင်ဆိုင်သော မြေကွက်များကို လိမ်လည်လွှဲပြောင်းထားသော စာချုပ်များ ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ ရင်နာစရာကောင်းသည်မှာ လင်းသည် ဖေဖေ့ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ထိုမြေများကို ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ပြောထားသော အသံဖိုင်တစ်ခုကို နားထောင်မိသောအခါ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့သည်။ "အဖိုးကြီးကတော့ သေခါနီးအထိ သူ့သမီးကို တွေ့ချင်နေတာ၊ ငါကတော့ အားလုံးကို ပိတ်ပင်ထားတယ်၊ သူ့သမီးက ငါ့ကို ယုံနေတာပဲလေ၊ အဖိုးကြီး သေမှ အားလုံး ငါ့လက်ထဲ ရောက်မှာ" ဆိုသော လင်း၏ အသံက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း

ကျွန်မ၏ လက်ဖျားများ တုန်ရီနေသည်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဖေဖေ့ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှ ပြန်ထူးသံ မထွက်လာခဲ့ပါ။ ဖေဖေ့ဆီမှ ရောက်နေသော စာတိုများကို ပြန်ကြည့်မိသောအခါ "သမီးလေး... ဖေဖေ နေမကောင်းဘူး၊ သမီးကို အရမ်းလွမ်းတယ်၊ တစ်ခေါက်လောက်တော့ ပြန်လာခဲ့ပါ" ဟူသော စာများမှာ ဖတ်ပြီးသား (Seen) ပြနေသော်လည်း ကျွန်မ တစ်ခါမှ မဖတ်ခဲ့ရပါ။ လင်းသည် ကျွန်မ၏ ဖုန်းကို ခိုးယူကာ ထိုစာများကို ဖတ်ပြီး ပြန်မဖြေဘဲ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် လင်းကို ယုံကြည်ခဲ့မိသော အမှားအတွက် ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ရင်း ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကျွန်မ အချစ်ဆုံးဟု ထင်ခဲ့သော လူက ကျွန်မ၏ အနီးဆုံး ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၆) နောက်ကျခဲ့သော အချိန်

ကျွန်မ ဖေဖေ့အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်ရှေ့တွင် နာရေးမဏ္ဍပ်ကိုသာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဖေဖေသည် ကျွန်မ၏ အမည်ကို ခေါ်ရင်း မျက်စိမမှိတ်နိုင်ဘဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ဟု ဘေးအိမ်က အဒေါ်ကြီးက ပြောပြသည်။ ကျွန်မသည် ဖေဖေ့ရုပ်အလောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ "ဖေဖေ... သမီး မှားသွားပြီ၊ သမီးကို ပြန်ထူးပါဦး" ဟု အော်ဟစ်သော်လည်း ငြိမ်သက်နေသော ဖေဖေသည် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါ။ လင်းသည် ကျွန်မ၏ အမွေများကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတွင် ချစ်သူလည်း မရှိ၊ ဖခင်လည်း မရှိ၊ ဘာမှမရှိတော့သော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်း (၇) နောင်တနှင့် သင်ခန်းစာ

ယခုတော့ ကျွန်မသည် အထီးကျန်စွာဖြင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ လင်းကို ရဲတိုင်ခဲ့သော်လည်း ဆုံးရှုံးသွားသော အရာများကို ပြန်မရနိုင်တော့ပါ။ အထူးသဖြင့် ဖေဖေ့ကို ပြန်မရနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မ၏ အမှားမှာ အပေါ်ယံ အပြောကောင်းမှုများကို ယုံကြည်ပြီး မိမိအပေါ် စစ်မှန်သော မေတ္တာရှိသူကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖေဖေ့၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် အထီးကျန်စွာ ထားခဲ့မိသော နောင်တသည် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်သက်လုံး ပူလောင်နေမည့် မီးစတစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့မည်။

သင်ခန်းစာ - အပေါ်ယံ အပြောချိုသူများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဓားတစ်စင်း ရှိနေတတ်ပြီး၊ မိမိကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသော မိဘများ၏ စကားနောက်ကွယ်တွင်သာ စစ်မှန်သော စေတနာများ ရှိနေတတ်သည်။ ယုံကြည်မှုကို မဖောက်ပြန်တတ်သူမှာ သင်၏ မိဘများသာ ဖြစ်သည်။