ခဲအိုနှင့်ဖောက်ပြန်သော ကျွန်တော်မိန်းမ
ခဲအိုနှင့်ဖောက်ပြန်သော ကျွန်တော်မိန်းမ
အစပြုခြင်း
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ပြည့်တဲ့နေ့မို့ ဇနီးဖြစ်သူ ဖြူဖြူ့အတွက် လက်ဆောင်လေးတစ်ခုနဲ့အတူ သူမအကြိုက်ဆုံး ကိတ်မုန့်လေး ဝယ်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကုမ္ပဏီစာရေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ လစာနဲ့ မိသားစုကို အကောင်းဆုံး ထောက်ပံ့နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဇနီးသည် ဖြူဖြူနဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲတမ်း ငွေကြေးအရရော၊ အကြံဉာဏ်အရပါ ကူညီပေးတတ်တဲ့ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုထွန်းကိုပေါ့။ ကိုထွန်းက ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ခင်ပွန်း၊ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်။ သူက ကျွန်တော်တို့ လင်မယားကြားမှာ အမြဲတမ်း စေတနာရှင်ကြီးတစ်ယောက်လို ရှိနေခဲ့တာ။
ရင်းနှီးမှုများနောက်ကွယ်က အရိပ်
နောက်ပိုင်းမှာ ကိုထွန်းက ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို အဝင်အထွက် ပိုများလာတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဆင်းရတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်နောက်ကျတဲ့အခါတွေမှာ ဖြူဖြူ့ကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့၊ လိုတာရှိရင် ကူညီပေးဖို့ သူက အမြဲအသင့်ရှိနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း "ကိုယ့်အစ်ကိုပဲလေ" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဘာမှမသင်္ကာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖြူဖြူ့ဆီက အပြောင်းအလဲတချို့ကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းကို အရင်ကလို ပစ်မထားတော့ဘဲ အမြဲတမ်း လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတတ်တာ၊ ဖုန်းထဲကို စာတိုတစ်စောင် ဝင်လာတိုင်း ပြုံးလိုက်တာ၊ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘဲ "Seen" ပြပြီးမှ ခဏနေမှ ပြန်ခေါ်တာမျိုးတွေပေါ့။ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ ကိုကိုရယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေကို ခဏတာ ငြိမ်းသတ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်တာထက် သူတို့ကို ပိုယုံကြည်ခဲ့မိတာကိုး။
အလှည့်အပြောင်း
အချိုးအကွေ့ကတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်သွားတဲ့နေ့ကစတာပဲ။ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတချို့ မှားယွင်းမှုမှာ ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ရှိတယ်ဆိုပြီး အလုပ်က ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုထွန်းက ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်ပေးခဲ့တယ်။ "ငါရှိတယ် ညီလေး၊ မပူနဲ့... အိမ်လခတွေရော၊ စားစရိတ်တွေရော ငါကြည့်လုပ်ပေးမယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နတ်သက်ကြွေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စေတနာတွေက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဝါးမြိုမယ့် ထောင်ချောက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အလုပ်မရှိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်မှာပဲ အချိန်ကုန်နေရပြီး ဖြူဖြူကတော့ ကိုထွန်းရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အကူအနေနဲ့ အလုပ်သွားလုပ်မယ်လို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး။
နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ဖြူဖြူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ များလာတယ်။ သူမဆီကနေ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အမျိုးသားရေမွှေးနံ့ သင်းသင်းလေးတွေ ရလာတတ်တယ်။ "ကိုထွန်းတို့ ရုံးမှာ လူတွေအများကြီးပဲလေ၊ နံ့သာမျိုးစုံတာပေါ့" လို့ သူမက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ဖြူဖြူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ "ကိုယ် မင်းကို လွမ်းတယ်" တဲ့။ ပေးပို့သူက ကိုထွန်း။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲကို ဆူးတစ်ချောင်း အရှိန်နဲ့ စိုက်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်မရှိဘူး၊ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ နေနေတဲ့ အိမ်က ကိုထွန်း အာမခံပေးထားလို့ နေနေရတာ။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ် ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို ဖြစ်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပိုလျှံနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ခံစားလာရတယ်။
နာကျင်စွာ ပြိုလဲခြင်း
အဲဒီနေ့ညက ကျွန်တော် အလုပ်သစ်တစ်ခုအတွက် အင်တာဗျူးသွားမယ်လို့ အိမ်ကို လိမ်ပြောပြီး အပြင်မှာပဲ စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဖြူဖြူနဲ့ ကိုထွန်းတို့ အိမ်ထဲကို အတူတူ ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် အိမ်ထဲကို လိုက်ဝင်သွားခဲ့မိတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးသည်လိုမျိုး ရင်းနှီးစွာနဲ့ ထိုင်နေကြတယ်။ ကိုထွန်းက ဖြူဖြူ့ပခုံးကို ဖက်ထားပြီး ဖြူဖြူကလည်း သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းမှီထားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တုန်ရီလာတယ်။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်အသံက အက်ကွဲနေတယ်။ ဖြူဖြူ လန့်ဖျပ်ပြီး ထရပ်လိုက်ပေမဲ့ ကိုထွန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ "ညီလေး... မင်း သိသင့်တာ ကြာပါပြီ" တဲ့။
ဘဝကျိုးပျက်သွားတဲ့ အချိန်
ကျွန်တော် ဖြူဖြူ့ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပါးရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်လိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အရည်ကြည်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ တစ်သက်မေ့လို့မရမယ့် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတာပဲ။ ကိုထွန်းက ကျွန်တော့်ကို ကုမ္ပဏီကနေ အလုပ်ပြုတ်အောင်၊ ငွေစာရင်းတွေ လိမ်ထားတယ်လို့ အထင်ခံရအောင် နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်ခဲ့တာ။ "မင်း ယောကျ်ား ထောင်မကျချင်ရင် ငါပြောတာ နားထောင်" ဆိုပြီး ဖြူဖြူ့ကို သူက ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာတဲ့။ ဖြူဖြူက ကျွန်တော့်ကို ထောင်မကျစေချင်လို့ ကိုထွန်းရဲ့ လိုအင်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ သူမလည်း အဲဒီဇိမ်ခံမှုတွေနဲ့ ကိုထွန်းရဲ့ အလိုလိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်ကို မေ့လျော့ပြီး တကယ်ပဲ ဖောက်ပြန်သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ချင်လို့ စခဲ့တဲ့လမ်းကနေ သူမ ကိုယ်တိုင် လမ်းမှားခဲ့တာပေါ့။ "ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုထွန်းမရှိရင် ကျွန်မ မနေတတ်တော့ဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။
နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော် အားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတယ်။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ အိမ်လည်း မရှိ၊ အချစ်ဆုံး ဇနီးသည်ကလည်း ကျွန်တော် အကြည်ညိုဆုံး ခဲအိုနောက်ကို ပါသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဖွဲမီးလို တငြိမ်ငြိမ်နဲ့ လောင်ကျွမ်းပြီး ပြာအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ လမ်းဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရယ်နေမိတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဓားတစ်စင်းနဲ့တူတယ်၊ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ပြန်ထိုးဖို့လည်း ဝန်မလေးတတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပျက်စီးခြင်းဟာ အပြင်လူကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် အယုံကြည်ဆုံးလူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖြစ်တည်ခဲ့တာပါ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် သေတွင်းတူးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အနစ်နာခံမှုတိုင်းသည်လည်း အဆုံးသတ်မှာ မွန်မြတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်မသွားနိုင်ပေ။