အကို့မိန်းမ မိန်းမပျက်

 အကို့မိန်းမ မိန်းမပျက်

အခန်းတစ်

ကျွန်တော့်အစ်ကို မင်းသူရဟာ လူအေးတစ်ယောက်ပါ။ အသားညိုညို၊ အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ စကားနည်းတဲ့ အစ်ကို့ကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း အားကျခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ဘဝထဲကို အဲဒီမိန်းမ ဝင်လာကတည်းက အရာရာဟာ ပြောင်းလဲကုန်ခဲ့တယ်။ သူမ နာမည်က နှင်း။ လှတော့လှပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အလှဟာ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲလို့ ကျွန်တော် အစကတည်းက ခံစားခဲ့ရတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာပဲ နှင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတယ်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာတာတွေ၊ ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ကိုင်တာတွေ၊ ပြီးတော့ သူမဆီက ရတတ်တဲ့ တန်ဖိုးကြီးရေမွှေးနံ့တွေဟာ အစ်ကို့ရဲ့ ချွေးနံ့တွေနဲ့ လုံးဝ မအပ်စပ်ခဲ့ဘူး။

အခန်းနှစ်

ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို သတိပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ "အစ်ကို... မနှင်းကို သတိထားဦး၊ သူမ သွားတာလာတာတွေက တစ်မျိုးကြီးပဲ" လို့ ပြောရင် အစ်ကိုက ပြုံးပြီး "သူမမှာ အလုပ်တွေ ရှိလို့ပါ ညီလေးရာ၊ မင်း မသိပါဘူး" လို့ပဲ ပြန်ပြောလေ့ရှိတယ်။ အစ်ကိုဟာ သူမကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့တာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ အစ်ကို့ကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ကြည့်မရဘူး။ ညဘက်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့မှာ ကားအကောင်းစားကြီးတွေနဲ့ လာချပေးတာကို ဝရန်တာကနေ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူမ ကားပေါ်က ဆင်းလာတိုင်း ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တိုနံ့နံ့၊ ပွင့်လင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ "မိန်းမပျက်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူမအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲလို့ သတ်မှတ်မိခဲ့တယ်။

အခန်းသုံး

အလှည့်အပြောင်းကတော့ မိုးသည်းထန်တဲ့ ညတစ်ညမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ အစ်ကိုက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်သွားတဲ့အချိန်။ ကျွန်တော် အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်း နှင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ သူမဟာ အရက်နံ့တွေနဲ့ မူးနောက်နေပြီး လူတစ်ယောက်က သူမကို တွဲကူပြီး အိမ်ထဲအထိ လိုက်ပို့တာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေက တောက်လောင်လာတယ်။ "မရှက်ဘူးလား မနှင်း... အစ်ကို မရှိတုန်း ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂရုမစိုက်မှုလား ဆိုတာကို ကျွန်တော် ခွဲခြားလို့ မရခဲ့ဘူး။ သူမက ရယ်သလိုလိုနဲ့ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။

အခန်းလေး

နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် သူမနောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့တယ်။ သူမ ဘယ်ကို သွားလဲ၊ ဘယ်သူတွေနဲ့ တွေ့လဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ သူမဟာ မြို့ထဲက နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ သူမဟာ လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောနေပြီး လက်ထဲမှာလည်း ငွေထုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ "ဒါပဲပေါ့... အစ်ကို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ငွေနောက် လိုက်နေတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်မိတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီမြင်ကွင်းကို ဖုန်းနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားလိုက်တယ်။ အစ်ကို ပြန်လာရင် ဒါတွေအားလုံးကို ဖွင့်ချပြီး ဒီမိန်းမကို အိမ်ပေါ်က မောင်းချခိုင်းရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အခန်းငါး

အစ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံတွေကို ပြလိုက်တယ်။ "ကြည့်စမ်း အစ်ကို... အစ်ကို ယုံကြည်နေတဲ့ မိန်းမက ဘယ်လိုမိန်းမလဲဆိုတာ" လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်တယ်။ အစ်ကိုဟာ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်သက်နေတယ်။ နှင်းကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ "နှင်း... ဒါတွေက အမှန်ပဲလား" လို့ အစ်ကိုက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ နှင်းက ဘာမှ မဖြေဘဲ ခေါင်းပဲ ငြိမ့်ပြတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။ "မိန်းမပျက်! အခုချက်ချင်း ငါတို့အိမ်က ထွက်သွား" လို့ ကျွန်တော် သူမကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်။ သူမဟာ မျက်ရည်တစ်စက်မှ မကျဘဲ သူမရဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ထဲကနေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အခန်းခြောက်

နှင်း ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ အစ်ကိုဟာ အိပ်ရာထဲက မထနိုင်တော့ဘဲ လဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အစ်ကို့ရဲ့ အဝတ်အစားဗီရိုထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ငွေချေထားတဲ့ ပြေစာတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်တော် စာတွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အစ်ကို့မှာ ကုသလို့မရနိုင်တော့တဲ့ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အပြင်းအထန် ခံစားနေရတာပါ။ အစ်ကို့ကို အသက်ဆက်ဖို့ဆိုရင် အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ခွဲစိတ်မှုတွေ လိုအပ်နေတာ။ ပြီးတော့... နှင်း ရခဲ့တဲ့ ငွေတွေအားလုံးဟာ အစ်ကို့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမဟာ အစ်ကို့ကို မပြောဘဲ၊ အစ်ကို့အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလဲအထပ် လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟိုတယ်က လူကြီးကတော့ အစ်ကို့ကို ကုသပေးနေတဲ့ အထူးကုဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

အခန်းခုနစ်

ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို နှင်းကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမယ့် သူမကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ သူမဟာ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အစ်ကိုဟာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ အသက်ဆက်နေရင်း "နှင်းကို... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ညီလေးရာ၊ သူ... ငါ့အတွက် လုပ်ခဲ့တာတွေက များလွန်းပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နောင်တတွေက ဓားနဲ့ မွှန်းသလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို "မိန်းမပျက်" လို့ ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ သူမဟာ ကျွန်တော့်အစ်ကို့အတွက် နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပေါ်ယံ အမြင်တွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ အရာရာဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တာက နောင်တနဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

သင်ခန်းစာ - အပေါ်ယံအမြင်ဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို အကဲဖြတ်ခြင်းသည် ထိုသူ၏ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အနစ်နာခံမှုများကို စော်ကားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။