လင်မရှိတဲ့မိန်းမ

 လင်မရှိတဲ့မိန်းမ

အခန်း (၁)

ညနေစောင်းလို့ နေဝင်ရီတရောအချိန်ရောက်တိုင်း ဒီအိမ်ကြီးက ပိုပြီးချောက်ချားဖို့ကောင်းလာတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ နံရံကပ်နာရီရဲ့ တချက်တချက် မြည်သံက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေတယ်။ အရင်ကဆို ဒီအချိန်ဟာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းနံ့တွေ မွှေးနေရမယ့်အချိန်၊ ကိုမင်း ပြန်လာရင် သောက်ဖို့ ရေအေးအေးလေး ပြင်ထားရမယ့်အချိန်ပေါ့။ အခုတော့ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်လို့။ လင်မရှိတဲ့မိန်းမ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဝဲလည်နေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံတွေက မြှားတစ်စင်းလို ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို စိုက်ဝင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။

အခန်း (၂)

ကိုမင်းနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်သလဲဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး သံသာတောင် သိတယ်။ ကိုမင်း အလုပ်အဆင်မပြေတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ရွှေထည်တွေကို ထုတ်ရောင်းပြီး သူ့ကို ပံ့ပိုးခဲ့တယ်။ သူ ဂုဏ်ရှိရှိ နေနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မက အနောက်ကနေ အရိပ်လို နေပေးခဲ့တာ။ သံသာကတော့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်၊ "မမက အချစ်ကြီးလွန်းတယ်၊ အားကိုးလွန်းတယ်" တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ကိုမင်းပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ကြားမှာ ဘယ်တော့မှ လျှို့ဝှက်ချက်မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာ။

အခန်း (၃)

ပြောင်းလဲမှုက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သိမ်မွေ့လွန်းလို့ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့တာ။ ကိုမင်း ဖုန်းကို Password ခံလာတယ်၊ အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်တယ်၊ ကျွန်မ ချက်ပေးတဲ့ ဟင်းတွေကို မြည်းရုံပဲ မြည်းပြီး ဗိုက်မဆာဘူးလို့ ငြင်းလာတယ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ Message တွေကို သူ Seen ပြပြီး ပြန်စာမပို့တော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မအားဘူးဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖုန်းချသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိနေပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပြန်နှစ်သိမ့်နေခဲ့တယ်။ "သူ ပင်ပန်းနေလို့ပါ၊ သူ့ကို ငါ ပိုပြီး နားလည်ပေးရမယ်" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားနာတတ်တာနဲ့ အစွန်းရောက်အောင် ယုံကြည်တတ်တာပဲ။

အခန်း (၄)

တစ်ညမှာ ကိုမင်း အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရပြီး သံသာ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ သံသာက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဖွင့်ဖော်ပေါ့။ "သံသာ... ကိုမင်း အိမ်ပြန်မလာဘူး၊ မမ ကြောက်တယ်" လို့ ပြောတော့ သံသာက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ် "မမရယ်... ကိုမင်းက ကလေးမှ မဟုတ်တာ၊ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ရှိမှာပေါ့" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သံသာ့ရဲ့ အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုအေးစက်နေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ နောက်ရက်မှာ ကိုမင်းဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ ကွာရှင်းစာချုပ်တဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ၊ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်လိုက်တာလား။

အခန်း (၅)

ကျွန်မ သူ့ကို လိုက်ရှာတယ်၊ သူနေတတ်တဲ့ နေရာတွေ၊ သူ့ရုံးတွေကို သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရှောင်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရှက်နဲ့ ဂုဏ်ကို ဖယ်ထားပြီး သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ငိုယိုခဲ့ချင်ပေမယ့် သူက အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ အားကိုးမိတာ သံသာ့ကိုပဲ။ သံသာက ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်တယ်၊ "မမ... ဒီလိုလူမျိုးကို မေ့လိုက်ပါ၊ ညီမရှိတယ်လေ" တဲ့။ ဒါပေမယ့် တစ်ခု ထူးဆန်းတာက သံသာ့ဆီကနေ ကိုမင်း သုံးနေကျ ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးကို ကျွန်မ ရလိုက်တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အထင်လို့ပဲ မှတ်ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သံသာ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ကိုမင်းရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီ အပိုတစ်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အခန်း (၆)

ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ သံသာ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူတို့ တွေ့နေကြတဲ့ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုဆီပေါ့။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက ကိုမင်းနဲ့ သံသာ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေကြတာ။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့သြသွားကြတယ်။ ကိုမင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး။ "မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ သန္တာ၊ ငါ သံသာ့ကို ချစ်တယ်၊ မင်းရဲ့ အချစ်တွေက ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ညီမလေး သံသာကတော့ ခေါင်းငုံ့မနေဘူး။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မမမှာ အားလုံးရှိနေတာပဲ၊ ကိုမင်းကိုတော့ ညီမကို ပေးလိုက်ပါတော့" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့သူ နှစ်ယောက်က ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်တာပဲ။

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်မဟာ လင်မရှိတဲ့မိန်းမ၊ ညီမမရှိတော့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကိုလည်း နည်းမျိုးစုံနဲ့ လိမ်လည်ယူသွားကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ ကလဲ့စားချေဖို့ဆိုတာထက် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်လွန်းလို့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ။ ညတိုင်း ကျွန်မ မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ထိုင်နေရင်း တစ်ခုပဲ တွေးမိတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရဘူး။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက ပိုနက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ကျွန်မမှာ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒါက တခြားသူကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုချစ်မိတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားကို ထိုသူ့လက်ထဲသို့ ထိုးအပ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။