သစ္စာမဲ့သောသူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးနိဂုံး
သစ္စာမဲ့သောသူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးနိဂုံး
အခန်း (၁) အစပျိုးခြင်း
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွေမှာ ဖုန်းစခရင်က လင်းခနဲဖြစ်လာနိုး စောင့်ရတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ မေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးသည်၊ ကျွန်တော် အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့သူဟာ အခုတလော ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ သူမဆီကနေ ရတဲ့ အဖြေတွေက တိုတောင်းလွန်းတယ်၊ ခံစားချက်မပါဘူး။ ကျွန်တော် ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတွေကို သူမ ဖတ်ပြီးရင်တောင် (Seen) ပြရုံကလွဲလို့ ဘာမှ ပြန်မလာတော့တာဟာ အကြိမ်ကြိမ်။ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ပါဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကို ကျွန်တော် ယုံချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေပေါ်မှာ ပါလာတတ်တဲ့ အမျိုးသားသုံး ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို နေ့တိုင်း ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် ဘာလဲ။ အိမ်စောင့်တစ်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသက်သက် လူတစ်ယောက်လား။
အခန်း (၂) သံယောဇဉ်
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးစုံတွဲပေါ့။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း သူမက တံခါးဝမှာ ပြုံးပြီး ကြိုတတ်တယ်။ "ပင်ပန်းနေပြီလား ကိုကို" ဆိုတဲ့ အသံလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ယူပစ်သလို ပျောက်စေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ ကလေးယူမယ်၊ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ဝယ်မယ်၊ ပြီးတော့ အိုအောင်မင်းအောင် အတူတူနေမယ်ဆိုတဲ့ ကတိတွေပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က သူမကို အလိုလိုက်လွန်းတာပဲ။ သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော် မတားခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျွန်တော် အရမ်းတန်ဖိုးထားခဲ့တာကပဲ ကျွန်တော့်အတွက် အမှားဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မထင်မှတ်ဘဲ သူမရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ဟိုတယ်ဘောက်ချာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အဲဒီနေ့က သူမ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်သွားမယ်လို့ ပြောတဲ့နေ့။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ မျိုသိပ်ထားခဲ့တယ်။ ညဘက် သူမ ပြန်လာတော့ ကျွန်တော် မေးလိုက်မိတယ် "မေ... မင်း တကယ်ပဲ နယ်သွားခဲ့တာလား" လို့။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "အင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ" တဲ့။ အေးစက်လွန်းတဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို လူသတ်နေသလိုပဲ။ သူမ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး တစ်ဖက်ကို လှည့်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီကနေ လာတဲ့ "လွမ်းတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပါ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမဟာ ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ၊ ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ ခံထားတာတွေဟာ ပုံမှန်လို ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာတစ်ခုထဲမှာ အတူအိပ်နေပေမဲ့ ကြားထဲမှာ မိုင်ပေါင်းကုဋေကုဋေ ဝေးကွာနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ဆွဲထားချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိနေရတာက ပိုနာကျင်ရတယ်။ "မင်းမှာ တခြားလူရှိနေပြီလား မေ" လို့ ကျွန်တော် ပေါက်ကွဲပြီး မေးမိတဲ့နေ့က သူမက ကျွန်တော့်ကို ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ပဲ "ရှင် ထင်ချင်သလို ထင်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်မကတော့ ရှင်နဲ့ နေရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်တယ်၊ ငိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အေးစက်နေမြဲပဲ။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ကျွန်တော် အလုပ်တွေလည်း ပျက်ကွက်လာတယ်၊ အရက်ကိုပဲ သူငယ်ချင်းလုပ်လာမိတယ်။ သူမကတော့ အိမ်ကို တစ်ပတ်မှ တစ်ရက်လောက်ပဲ ပြန်လာတော့တယ်။ ကျွန်တော် ပို့သမျှစာတွေကို သူမ ဖတ်ပင်မဖတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ မှောင်အတိကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်၊ ငါ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေက သူမအတွက် မလောက်ငခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုကို သိရက်နဲ့ ဘာလို့ ဆွဲထားချင်နေရတာလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နာကျည်းမှုတွေ၊ အမုန်းတွေဟာ အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို နာကျင်စေချင်တယ်၊ ကျွန်တော် ခံစားရသလို သူမကို ပြန်ခံစားစေချင်တယ်။
အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သောအမှတ်
တစ်လလောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ကွာရှင်းစာချုပ်တဲ့။ ကျွန်တော် ရယ်ရမလား ငိုရမလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် စာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးဘဲ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ဆေးရုံကပါ။ "မေ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး အရေးပေါ် အခြေအနေဖြစ်နေလို့တဲ့။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ ဆေးရုံကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူမကို တွေ့ရင် "မင်းရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုအတွက် ဝဋ်လည်တာပဲ" လို့ ပြောပစ်မယ်လို့ ကြုံးဝါးသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံခန်းထဲမှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက... ဖြူဖျော့ပြီး အသက်ရှူစက်နဲ့ အသက်ဆက်နေရတဲ့ မေ။ သူမရဲ့ ဘေးမှာ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ငိုပြီး ထိုင်နေတယ်။
"ရှင် ရောက်လာပြီလား..." သူမသူငယ်ချင်းက ရှိုက်ကြီးတငင်နဲ့ ပြောတယ်။ "မေက ရှင့်ကို မသိစေချင်လို့ အတင်းတားနေတာ။ သူက ဦးနှောက်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာ ကြာပြီ။ ရှင့်ကို သူ သေသွားတာကို ကြည့်ပြီး မနာကျင်စေချင်လို့၊ ရှင့်ကို မုန်းသွားအောင် သူ သရုပ်ဆောင်နေခဲ့တာ။ ဟို ဟိုတယ်ဘောက်ချာဆိုတာလည်း သူ တစ်ယောက်တည်း ဆေးသွားကုတဲ့နေ့ကပါ"
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ချလိုက်တဲ့ ဒဏ်ရာက သူမရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနာကျင်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို သစ္စာမဲ့သူလို့ သတ်မှတ်ပြီး မုန်းတီးနေချိန်မှာ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ပေးဆပ်သွားခဲ့တာ။ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲက "လွမ်းတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုဟာ သူမရဲ့ အမေဆီက ပို့ထားတဲ့စာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ဒေါသနဲ့ အမုန်းတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
မေ... ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးနိဂုံးကတော့ ငြိမ်သက်ခြင်းဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထာဝရ နောင်တတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်စကားတွေ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ သစ္စာရှိခြင်းဆိုတာ အတူတူရှိနေချိန်မှာတင် မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူကို နာကျင်မှုကနေ ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ စိတ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ သစ္စာမဲ့ခဲ့ကြတာပါပဲ။ သူမက အမှန်တရားအပေါ် သစ္စာမဲ့ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ သူမအပေါ်ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုအပေါ် သစ္စာမဲ့ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ အခြေခံတာပါ။ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး အမုန်းကို အရင်ဆုပ်ကိုင်မိတဲ့အခါ ရရှိလာမယ့် နိဂုံးကတော့ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ နောင်တတွေပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အချိန်ရှိခိုက်မှာ တန်ဖိုးထားပါ။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတာမို့လို့ ဘယ်တော့မှ မစောနိုင်ပါဘူး။