မယားပါသားနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်
"မယားပါသားနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်"
နှင်းဆီ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာလေးပေါ်က နီရဲနေတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဗုံးကြဲလိုက်သလို ပြိုပျက်သွားစေခဲ့တယ်။ ဒီကိုယ်ဝန်ဟာ သူမရဲ့ တရားဝင်ခင်ပွန်း ဦးမြင့်ဆီက ရတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပဲ။ သုံးနှစ်အရွယ် သမီးလေးကို ချော့သိပ်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဦးမြင့်ရဲ့ ခန့်ညားတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နှင်းဆီ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။
သူမဘဝက အပြင်လူကြည့်ရင် အားကျစရာ။ ဆင်းရဲတဲ့ဘဝကနေ ချမ်းသာတဲ့ အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဦးမြင့်က သူမထက် အသက် ကျော်ကြီးပေမယ့် အလိုလိုက်တယ်၊ ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲကို ဦးမြင့်ရဲ့ ပထမမယားနဲ့ရတဲ့ သားကြီး "ဖြိုး" ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ဖြိုးက သူမထက် နှစ်ပဲငယ်တယ်။ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နုပျိုတဲ့ ဖြိုးရဲ့အကြည့်တွေအောက်မှာ နှင်းဆီ တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းခဲ့ရတယ်။
မိုးရွာတဲ့ညတစ်ည၊ ဦးမြင့် နယ်ကိုအလုပ်ကိစ္စနဲ့သွားတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခု။ အဲ့ဒီအမှားက အခုတော့ သူမကို သေမိန့်ပေးဖို့ ပြင်နေပြီ။ နှင်းဆီ မျက်ရည်တွေကြားကနေ မှန်ထဲကမိမိကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း ရွံရှာမိတယ်။ "ငါ ဘာလုပ်မိတာလဲ..."။
နှင်းဆီ ဖြိုးကို အိမ်အနောက်ဘက် ခြံထောင့်ကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်နေပြီမို့ လူသူကင်းဆိတ်နေတယ်။ ဖြိုးကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စတိုင်ကျကျ ရပ်နေတယ်။ နှင်းဆီကတော့ စကားပြောဖို့ အသံပင်မထွက်နိုင်ရှာဘူး။
"ဘာပြောမလို့လဲ နှင်းဆီ... ဒီလောက်ညဉ့်နက်မှ" ဖြိုးရဲ့အသံက အေးစက်လွန်းတယ်။ သူက နှင်းဆီကို "အန္တီ" လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မခေါ်ခဲ့ဘူး။
နှင်းဆီ လက်ထဲက ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတဲ့ တံဆိပ်ချောင်းလေးကို ဖြိုးဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဖြိုးက လှမ်းယူကြည့်ပြီး ခဏတော့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ဆေးလိပ်မီးခိုးတွေကို အားရပါးရ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ "ဒါက... ငါ့ကြောင့်လို့ မင်းသေချာလို့လား" တဲ့။
ဒီစကားက နှင်းဆီကို ပါးရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ "ဖြိုး... နင် ရိုင်းလှချည်လား။ ငါ့ဘဝမှာ ဦးမြင့်အပြင် နင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ"။
ဖြိုးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။ "အေးလေ... အဖေ့ကို ပြောလိုက်ပေါ့။ အဖေက အသက်ကြီးပေမယ့် စွမ်းဆောင်နိုင်သေးတာပဲလို့ ဂုဏ်ယူသွားမှာပေါ့"။
"မရဘူး ဖြိုး... ဦးမြင့်က ခလေးမရနိုင်တော့ဘူး။ သူဆေးစစ်ထားတာ ငါသိတယ်။ ဒီခလေးဟာ နင့်ခလေးပဲ။ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" နှင်းဆီ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ ဖြိုးရဲ့မျက်နှာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် စိုးရိမ်ရိပ်တွေ ယှက်သန်းသွားခဲ့တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေထိုင်ကြရတယ်။ နှင်းဆီရဲ့ မနက်ခင်း ပျို့အန်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတယ်။ ဦးမြင့်ကတော့ သူ့ဇနီးလေး နေမကောင်းဘူးအထင်နဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ပြုစုတယ်။ ဆရာဝန်ခေါ်ဖို့ ပြောတိုင်း နှင်းဆီက ငြင်းနေခဲ့ရတယ်။
ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ဦးမြင့်က ဖြိုးကို အလုပ်အကြောင်းတွေ ဆုံးမနေတုန်း နှင်းဆီက ဟင်းနံ့ရပြီး အန်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားရတယ်။ ဖြိုးကတော့ ဘာမှမသိသလို ထမင်းကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံမိတဲ့ ခဏတာမှာ နှင်းဆီက တောင်းပန်တဲ့အကြည့်၊ ဖြိုးကတော့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ သတိပေးတဲ့အကြည့်။
"နှင်းဆီ... မင်းကြည့်ရတာ တော်တော်နေမကောင်းပုံရတယ်။ မနက်ဖြန်တော့ ဆေးရုံသွားပြီး သွေးစစ်ရအောင်" ဦးမြင့်ရဲ့ စေတနာစကားတွေက နှင်းဆီအတွက်တော့ ငရဲမီးလိုပဲ။ သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပြိုလဲတော့မယ့် အချိန်နီးကပ်လာပြီဆိုတာ သူမသိလိုက်တယ်။ ဖြိုးကတော့ ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းပို့ပြီး ထထွက်သွားခဲ့တယ်။
ဦးမြင့်က လူအိုပေမယ့် လူနအဆန်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ နှင်းဆီရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ ဖြိုးရဲ့ အိမ်မှာမနေဘဲ အပြင်ခဏခဏထွက်တာတွေကို သတိထားမိလာတယ်။ အထူးသဖြင့် နှင်းဆီက ဖြိုးနဲ့နီးနီးကပ်ကပ်ရှိရင် တုန်လှုပ်နေတတ်တာကိုပေါ့။
တစ်ရက် ဦးမြင့် အလုပ်က စောပြန်လာတော့ နှင်းဆီရဲ့ အခန်းထဲက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကြားရတယ်။ တံခါးက ဟနေတော့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ နှင်းဆီက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ငိုနေပြီး ဖြိုးက သူမရှေ့မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ရပ်နေတယ်။
"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ဖြိုး... ငါ ကြောက်တယ်" နှင်းဆီရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ အသံကို ဦးမြင့် ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မသိရဘူး။ ဦးမြင့် ရင်ထဲမှာ သံသယမီး စတင်တောက်လောင်ခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ ငယ်ပျိုတဲ့ ဇနီးနဲ့ သားဖြစ်သူကြားမှာ တစ်ခုခုရှိနေပြီဆိုတာကို သူ ခံစားမိလိုက်တယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ အိမ်ပြင်ပြန်ထွက်ခဲ့ပြီး အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲလိုက်တယ်။
ဦးမြင့်က နှင်းဆီနဲ့ ဖြိုးကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါ်တွေ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လေထုက လေးလံဆိုင်းနှင်းနေတယ်။ ဦးမြင့်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ကြည်လွန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ သူက စားပွဲပေါ်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။
"ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ ငါ့ကို ရှင်းပြကြစမ်း"။ ဦးမြင့်ရဲ့ အသံက ဟိန်းထွက်သွားတယ်။
နှင်းဆီ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖြိုးရဲ့ အခန်းထဲက သူမ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတဲ့ တံဆိပ်ချောင်းလေးနဲ့ နှင်းဆီ ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်။
နှင်းဆီ ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ "ဦး... နှင်းဆီ တောင်းပန်ပါတယ်။ နှင်းဆီ မှားခဲ့ပါတယ်"။
ဖြိုးကတော့ မျက်နှာပျက်နေပေမယ့် "အဖေ... ကျွန်တော်..." လို့ ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ဦးမြင့်က ဖြိုးကို ပါးရိုက်လိုက်တယ်။ ပါးရိုက်သံက ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟိန်းသွားတယ်။ "နင်... နင်က ငါ့သားလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့မိန်းမကို..." ဦးမြင့် စကားပင် မဆက်နိုင်ဘဲ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ရတယ်။
နှင်းဆီက ငိုယိုရင်း "ဦးမြင့်... နှင်းဆီမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လို့ ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။
ဒီစကားကြောင့် ဦးမြင့် ဒေါသထွက်မှာထက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ သူ နှင်းဆီကို ကြည့်ရင်း ရွံရှာမှု၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
"ဘယ်သူ့ခလေးလဲ..." ဦးမြင့် တိုးညှင်းစွာ မေးတယ်။
နှင်းဆီ ဖြိုးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ဖြိုးက ခေါင်းခါပြတယ်။ နှင်းဆီ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး "ဖြိုး... ဖြိုးရဲ့ ခလေးပါ" လို့ ဖြေလိုက်တယ်။
ဦးမြင့် ငိုချလိုက်တယ်။ သူ့ဘဝမှာ အယုံကြည်ရဆုံးလူနှစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရတာ။ "ငါ... ငါက မင်းတို့ကို ချစ်ခဲ့တာလေ။ ငါ့အိမ်မှာ ငါ့သားနဲ့ ငါ့မိန်းမက... ဒိရစ္ဆာန်တွေလို..." ဦးမြင့် စားပွဲပေါ်က ပန်းအိုးကို ယူပေါက်လိုက်တယ်။ နှင်းဆီနဲ့ ဖြိုးတို့ ကြောက်လန့်တကြား ဖက်ထားမိကြတယ်။
ဦးမြင့်က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူက ဖြိုးကို ကြည့်ပြီး "နင်... အခုချက်ချင်း ဒီအိမ်က ထွက်သွား။ ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ပျောက်သွားစမ်း။ နင်နဲ့ငါ သားအဖအဖြစ်က ပြတ်စဲပြီ" လို့ အော်ပြောတယ်။
ဖြိုးက သူ့အဝတ်အိတ်ကို ယူပြီး နှင်းဆီကို တစ်ချက်လေးမှ လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ဦးမြင့်က နှင်းဆီကို လှည့်ကြည့်တယ်။ "မင်းကတော့... ဒီအိမ်မှာပဲနေ။ ဒီခလေးကို မွေး။ မွေးပြီးရင်... ငါတို့ ပြတ်မယ်။ ဒီခလေးကို ငါ့ခလေးအဖြစ် ငါလက်ခံမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့မိန်းမ မဟုတ်တော့ဘူး"။
နှင်းဆီ အတွက်တော့ ဒါဟာ သေဒဏ်ထက်ဆိုးတဲ့ အပြစ်ဒဏ်။ သူမရဲ့ အမှားကြောင့် ချစ်ရတဲ့သူကို ဆုံးရှုံးရုံတင်မကဘဲ၊ တသက်လုံး အပြစ်သားတစ်ယောက်လို ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ နေထိုင်သွားရတော့မယ်။
ဖြိုး ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်ကြီးက သင်္ချိုင်းကုန်းလို ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ ဦးမြင့်က နှင်းဆီကို စကားမပြောတော့ဘူး။ တစ်အိမ်တည်းနေပေမယ့် သူစိမ်းတွေလိုပဲ။ နှင်းဆီရဲ့ ကိုယ်ဝန်က တဖြည်းဖြည်း ရင့်မာလာတယ်။ သူမရဲ့ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း ငိုနေရတဲ့ ညတွေက များလှပြီ။
ဖြိုးဆီကလည်း ဘာသတင်းမှ မကြားရဘူး။ သူ ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလုပ်နေလဲ နှင်းဆီ မသိဘူး။ တစ်ခါတလေ ဖြိုးကို လွမ်းမိပေမယ့် သူမကိုယ်သူမ ပြန်ဆဲမိတယ်။ "ငါက ဖောက်ပြန်တဲ့မိန်းမ။ ငါ့ကြောင့် အားလုံးပျက်စီးကုန်တာ"။
သမီးလေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ မေမေ နေမကောင်းဘူးအထင်နဲ့ လာလာချော့တယ်။ သမီးလေးကိုကြည့်ရင်း နှင်းဆီ ပိုပြီး ရင်နာရတယ်။ ဒီသမီးလေးကော၊ ဗိုက်ထဲက ခလေးကော... သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ဘာဖြစ်မလဲ။
ကိုယ်ဝန် လအရောက်မှာ နှင်းဆီ ဗိုက်အောင့်ပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ဦးမြင့်က ဆေးရုံကို လိုက်လာပေမယ့် အဝေးကပဲ ကြည့်နေတယ်။ ဆရာဝန်တွေက နှင်းဆီကို ခွဲစိတ်မွေးဖွားဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။
ခွဲစိတ်ခန်းထဲ မဝင်ခင် နှင်းဆီ ဦးမြင့်ကို တောင်းပန်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။ "ဦးမြင့်... နှင်းဆီ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခလေးကိုတော့ စောင့်ရှောက်ပေးပါ"။ ဦးမြင့်က ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ငြိမ့်ပြတယ်။
ခွဲစိတ်မှုက အောင်မြင်တယ်။ သားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခလေးက အသက်ရှူနည်းနေလို့ အထူးကုသဆောင်ကို ရွှေ့လိုက်ရတယ်။ နှင်းဆီ သတိရလာတော့ ခလေးကို မတွေ့ရဘဲ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ငိုနေခဲ့တယ်။ ဦးမြင့်ကတော့ ခလေးကို သွားကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျနေခဲ့တယ်။ သူ့သွေးမဟုတ်ပေမယ့်... သူ့သားရဲ့ သွေးလေ။
ခလေးမွေးပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ ဖြိုး ဆေးရုံကို ရောက်လာတယ်။ သူက အရင်လိုမဟုတ်ဘဲ ပိန်ချုံးပြီး နွမ်းနယ်နေတယ်။ ဦးမြင့်နဲ့ ဖြိုးတို့ ဆေးရုံစင်္ကြံမှာ ဆုံကြတယ်။
"အဖေ... ကျွန်တော် ခလေးနဲ့ နှင်းဆီကို လာကြည့်တာပါ" ဖြိုးရဲ့အသံက တုန်ရင်နေတယ်။
ဦးမြင့်က ဖြိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း "နင်... နင် ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါ နှင်ထုတ်ထားတာလေ"။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီခလေးက ကျွန်တော့်သွေးလေ အဖေ။ ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်ချင်တယ်" ဖြိုးက ဒူးထောက်တောင်းပန်တယ်။
ဦးမြင့် စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ... ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ "ဖြိုး... နင် စောင့်ရှောက်နိုင်လို့လား။ နင်က အလုပ်မရှိ၊ အကိုင်မရှိနဲ့"။
ဦးမြင့်က နှင်းဆီရဲ့ အခန်းထဲကို ဖြိုးကို ခေါ်သွားတယ်။ နှင်းဆီက ခလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြိုးကိုမြင်တော့ အံ့ဩပြီး ငိုမိတယ်။ ဖြိုးက နှင်းဆီရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ခလေးကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ခလေးက ဖြိုးနဲ့ တူလွန်းတယ်။
ဦးမြင့်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ငါ... ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်... ငါ့အိမ်က ထွက်သွားကြ။ ဒီခလေးကို ဖြိုး... နင် ယူသွား။ နင်ပဲ စောင့်ရှောက်။ နှင်းဆီ... မင်းလည်း ဖြိုးနဲ့ လိုက်သွား။ ငါကတော့ သမီးလေးနဲ့ပဲ နေတော့မယ်"။
ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က နှင်းဆီနဲ့ ဖြိုးအတွက်တော့ မမျှော်လင့်တဲ့ လွတ်လပ်မှု။ ဒါပေမဲ့ ဦးမြင့်ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို တွေးပြီး သူတို့ ရင်နာရတယ်။ "ဦးမြင့်... ဦးမြင့်ကို နှင်းဆီတို့ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" နှင်းဆီက ငိုရင်းပြောတယ်။
"မလိုပါဘူး။ ငါ့ကို ငါစောင့်ရှောက်နိုင်တယ်။ မင်းတို့... မင်းတို့ အမှားကို ပြင်ကြ။ ဒီခလေးကို လူကောင်းဖြစ်အောင် မွေးမြူကြ" ဦးမြင့်က လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကျောပြင်က အရင်ကထက် ပိုပြီး အိုမင်းသွားသလိုပဲ။
နှင်းဆီ၊ ဖြိုးနဲ့ သားလေးတို့ မြို့ပြင်က အိမ်အသေးလေးတစ်ခုမှာ ပြောင်းနေကြတယ်။ ဖြိုးက အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ နှင်းဆီက ခလေးကို စောင့်ရှောက်တယ်။ သူတို့ကြားမှာ အချစ်ထက် အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ သံယောဇဉ်က ပိုများနေတယ်။
တစ်လခါ ဦးမြင့်နဲ့ သမီးလေးကို သွားတွေ့ကြတယ်။ ဦးမြင့်က သားလေးကိုကြည့်ရင်း ပြုံးတတ်လာတယ်။ သူ နှင်းဆီနဲ့ ဖြိုးကိုတော့ စကားသိပ်မပြောပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ ခွင့်လွှတ်ပြီးသားဆိုတာ ပြနေတယ်။
မိုးရွာတဲ့ညတစ်ညမှာ နှင်းဆီ ဗိုက်ထဲက ခလေးလေးကို သိပ်ရင်း ဖြိုးကို ကြည့်မိတယ်။ ဖြိုးက ခလေးအဝတ်အစားတွေကို ခေါက်နေတယ်။ သူတို့ဘဝက ချမ်းသာမှုတွေမရှိတော့ပေမယ့်... စိတ်အေးချမ်းမှုတော့ ရှိလာပြီ။ သူတို့ရဲ့ အမှားကြီးကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး၊ အနာဂတ်ကို အတူတူ တည်ဆောက်နေကြတယ်။ နှင်းဆီက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်မိတယ်... "ကျွန်မတို့... အသစ်စတင်ကြစို့"။
ဇာတ်လမ်း ပြီးပါပြီ။