သုံးပွင့်ဆိုင်သူငယ်ချင်းအချစ်

 သုံးပွင့်ဆိုင်သူငယ်ချင်းအချစ်

မိုးဦးကျရဲ့ လွမ်းဆွတ်စရာကောင်းတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခု။ ရွှေလီ၊ သဇင်နဲ့ ဖြိုးတို့ သုံးယောက်ဟာ သူငယ်ချင်းတွေဆိုပေမဲ့ ရွှေလီ့ရင်ထဲမှာ ဖြိုးအပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်က သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ထက် ပိုနေခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူဆော့ကစားလာကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆိုပေမဲ့ ရွှေလီက ဖြိုးကို အမြဲတမ်း မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သဇင်ကတော့ ဒီအကြောင်းတွေကို သိပုံမပေါ်ဘူး။ သူက ဖြိုးကို ရိုးရိုးသားသားပဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာ။

"မိုးတွေက ရွာတော့မယ်နဲ့တူတယ်" ဖြိုးက ပြောလိုက်တော့ ရွှေလီက ဖြိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဖြိုးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရောယှက်နေတာကို ရွှေလီ မြင်တယ်။ ရွှေလီ့ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားတယ်။ "ထီးမပါဘူးဆိုရင် ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်" လို့ ပြောချင်ပေမဲ့ သဇင်ရှိနေတာကြောင့် ရွှေလီ မပြောရဲဘူး။

"ရွှေလီ ထီးပါတယ်လေ" သဇင်က ရွှေလီ့ကို ပြောလိုက်တော့ ရွှေလီ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တိမ်တွေဆိုင်းနေသလိုပဲ။ ဖြိုးက သဇင်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး သဇင့်ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာကို ပြန်ကြည့်တယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကြေကွဲလာတယ်။

ကျောင်းကအပြန် လမ်းမှာ ရွှေလီ၊ သဇင်နဲ့ ဖြိုးတို့ သုံးယောက် အတူတူလျှောက်လာကြတယ်။ ဖြိုးက သဇင့်ကို စကားတွေ တတွတ်တွတ်ပြောနေပြီး သဇင်ကလည်း တခွီးခွီးနဲ့ ရယ်နေတယ်။ ရွှေလီကတော့ တိတ်တိတ်လေးပဲ လိုက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရတော့ ရွှေလီ့ရင်ထဲမှာ မနာလိုဝန်တိုစိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်လာတယ်။

"ရွှေလီ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ ရွှေလီ လန့်သွားပြီး "ဘာမှ မစဉ်းစားပါဘူး" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး "မင်း နေမကောင်းဘူးလား" လို့ မေးတယ်။ ရွှေလီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကောင်းပါတယ်" လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

ရွှေလီ့ကို ဖြိုးက ဂရုစိုက်တာကို မြင်တော့ သဇင်က ပြုံးပြီး "သူတို့နှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ကြတာ မဆန်းပါဘူး" လို့ ပြောတယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားက ပိုပြီး နာကျင်လာတယ်။ သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးက ရွှေလီ့ကို ဓားနဲ့ထိုးနေသလိုပဲ။

ရွှေလီ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဖြိုးကို ချစ်နေတဲ့အကြောင်း၊ ဖြိုးကို ဘယ်လောက်ထိ တန်ဖိုးထားကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့မှာ ရွှေလီက ဖြိုးကို ရင်ဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သဇင်ရှိနေတာကြောင့် ရွှေလီ မပြောရဲဘူး။ သဇင့်ကိုလည်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို သံယောဇဉ်ရှိတယ်။ သဇင့်ကို ဝမ်းနည်းအောင် မလုပ်ချင်ဘူး။

ညဘက် ရွှေလီ တစ်ယောက်တည်း အိပ်မပျော်ဘဲ ဖြိုးအကြောင်းကိုပဲ စဉ်းစားနေတယ်။ ဖြိုးရဲ့ အပြုံး၊ ဖြိုးရဲ့ စကားပြောပုံ၊ ဖြိုးရဲ့ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့အကျင့်လေးတွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေတယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့်ကျလာတယ်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ" ရွှေလီ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အချစ်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလိုပဲ သူ့ရင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်။ ဘယ်တော့မှ ဖွင့်ဟခွင့်ရမှာလဲ။

စနေနေ့ မနက်မှာ ရွှေလီ ပန်းခြံထဲကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဖြိုးနဲ့ သဇင်တို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ခုံတန်းလေးတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး စကားတွေပြောနေကြတယ်။ ရွှေလီ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သင့်လား၊ မနှုတ်ဆက်သင့်ဘူးလား စဉ်းစားနေတုန်း ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို လှမ်းမြင်သွားတယ်။

"ရွှေလီ ဒီကို လာလေ" ဖြိုးက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ရွှေလီ ဖြိုးတို့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားက တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေတယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်တို့ကြားမှာ ရွှေလီ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သဇင်က ရွှေလီ့ကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို မေးတယ်။

"လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ" ရွှေလီ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ငါတို့လည်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာ" ဖြိုးက ပြောတယ်။

သူတို့ သုံးယောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ ရွှေလီ ဖြိုးကို ခိုးကြည့်လိုက်တော့ ဖြိုးက သဇင့်ကို ပြုံးပြီး စကားတွေပြောနေတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြန်လည်ခံစားလာရတယ

      

်။

သဇင့်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ဖြိုးတို့အိမ်မှာ လုပ်ကြတယ်။ ရွှေလီလည်း သဇင့်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်ပြီး သွားခဲ့တယ်။ ပွဲထဲမှာ လူတွေအများကြီးရှိတယ်။ သဇင်က အရမ်းပျော်နေတယ်။ ဖြိုးက သဇင့်ကို မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးပြီး လက်ဆောင်တစ်ခုပေးတယ်။ ရွှေလီ ဖြိုးပေးတဲ့လက်ဆောင်ကို အရမ်းသိချင်တယ်။

ရွှေလီ သဇင့်ကို မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးပြီး လက်ဆောင်ပေးလိုက်တယ်။ သဇင်က ရွှေလီ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောတယ်။ ပွဲထဲမှာ သီချင်းတွေဖွင့်ထားပြီး လူတွေက ကခုန်နေကြတယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်လည်း အတူတူ ကခုန်နေကြတယ်။ ရွှေလီ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းနေတယ်။

ညဘက် ရွှေလီ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေက မျက်လုံးထဲက မထွက်ဘူး။ ရွှေလီ မျက်ရည်တွေကျပြီး "ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ" လို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

ရွှေလီ ဖြိုးကို ရင်ဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ ရွှေလီ ဖြိုးကို တစ်ယောက်တည်းတွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်တယ်။ ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို ဘာပြောမလို့လဲလို့ မေးတယ်။ ရွှေလီက "ပြောစရာရှိလို့ပါ" လို့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ချိန်းထားတဲ့နေရာကို ဖြိုး ရောက်လာတယ်။ ရွှေလီ့ကို တွေ့တော့ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားက တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေတယ်။

"ငါ မင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်" ရွှေလီ စကားစလိုက်တယ်။

"ဘာပြောမလို့လဲ" ဖြိုးက မေးတယ်။

"ငါ... ငါ မင်းကို..." ရွှေလီ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သဇင် ရောက်လာတယ်။

"ဖြိုး ငါတို့ အတူတူ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်" သဇင်က ပြောတယ်။

ရွှေလီ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်သွားတယ်။ သူပြောမယ့်စကားကို ဆက်ပြောဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။

သဇင်နဲ့ ဖြိုးတို့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တော့ ရွှေလီ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့်ကျလာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ယောင်ပြီး ရွှေလီ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး နာကျင်လာတယ်။

ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ ဖြိုးနဲ့ သဇင်က ဘေးချင်းကပ်ပြီး ထိုင်နေကြတယ်။ ဇာတ်ကားက ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့ ဇာတ်ကားဖြစ်တယ်။ သဇင်က ဇာတ်ကားထဲမှာ ပါတဲ့ စုံတွဲလေးကို ကြည့်ပြီး ဖြိုးကို ခိုးကြည့်လိုက်တယ်။ ဖြိုးက ဇာတ်ကားကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားတယ်။

ရုပ်ရှင်ပြီးတော့ ဖြိုးနဲ့ သဇင်က ရုပ်ရှင်အကြောင်းကို ပြောနေကြတယ်။ ရွှေလီ့အကြောင်းကို လုံးဝ မပြောကြဘူး။ ရွှေလီ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။

ရွှေလီ မြို့ပြင်မှာရှိတဲ့ အဒေါ်ဆီကို ခဏသွားနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင့်ကို ခဏလောက် ဝေးဝေးနေချင်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို မမြင်ရရင် ရွှေလီ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေ သက်သာသွားမလားလို့ မျှော်လင့်တယ်။

ရွှေလီ ထွက်မသွားခင် ဖြိုးနဲ့ သဇင့်ကို နှုတ်ဆက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရွှေလီကို စိတ်ပူကြတယ်။ ရွှေလီ ဘာလို့ ရုတ်တရက်သွားတာလဲလို့ မေးကြတယ်။ ရွှေလီက အဒေါ်ကို သွားကူညီပေးမလို့ပါလို့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"အမြန်ပြန်လာခဲ့နော်" ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို ပြောတယ်။

"အင်း" ရွှေလီ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

ရွှေလီ ကျေးလက်ကို ရောက်သွားတယ်။ မြို့နဲ့ဝေးတော့ လေကောင်းလေသန့်တွေ ရှူရှိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေလီ့ရဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေကတော့ မပျောက်သေးဘူး။ ညဘက်တွေမှာ ဖြိုးကို သတိရနေတယ်။

အဒေါ်က ရွှေလီ့ကို ဂရုစိုက်တယ်။ ရွှေလီ စိတ်သက်သာအောင် အမျိုးမျိုး ကြိုးစားတယ်။ ရွှေလီလည်း အဒေါ်ကို ကူညီပြီး အလုပ်တွေ လုပ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေလီ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖြိုးအကြောင်းပဲ ရှိနေတယ်။

တစ်နေ့မှာ ရွှေလီ အဒေါ်နဲ့အတူ လယ်ကွင်းထဲကို သွားတယ်။ လယ်သမားတွေက စပါးရိတ်နေကြတယ်။ ရွှေလီလည်း လယ်သမားတွေကို ကူညီပေးတယ်။ နေပူထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းပေမဲ့ ရွှေလီ ပျော်တယ်။

ရွှေလီ ကျေးလက်မှာနေတာ တစ်လပြည့်သွားပြီ။ တစ်နေ့မှာ ဖြိုးက ရွှေလီ့ကို ဖုန်းခေါ်တယ်။ ရွှေလီ ဖုန်းကိုင်လိုက်တော့ ဖြိုးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ရွှေလီ မင်း နေကောင်းရဲ့လား" ဖြိုးက မေးတယ်။

"ကောင်းပါတယ်" ရွှေလီ ပြန်ဖြေတယ်။

"မင်းကို သတိရနေတာ" ဖြိုးက ပြောတယ်။

ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားက တဒုတ်ဒုတ်ခုန်လာတယ်။ ဖြိုးက သူ့ကို သတိရနေတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားရတော့ ရွှေလီ အရမ်းပျော်သွားတယ်။

"ငါလည်းမင်းကို သတိရနေတာပဲ" ရွှေလီ ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ" ဖြိုးက မေးတယ်။

"မကြာခင် ပြန်လာပါမယ်" ရွှေလီ ပြန်ဖြေတယ်။

ဖုန်းချပြီးတော့ ရွှေလီ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဖြိုးက သူ့ကို သတိရနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ရွှေလီ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာတယ်။

ရွှေလီ မြို့ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်ကို တွေ့ဖို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ရွှေလီ အိမ်ကို ရောက်တော့ ဖြိုးနဲ့ သဇင်က ရွှေလီ့ကို စောင့်နေကြတယ်။

"ရွှေလီ ပြန်လာပြီ" သဇင်က ပြောပြီး ရွှေလီ့ကို ဖက်လိုက်တယ်။

"မင်းကို အရမ်းသတိရနေတာ" ဖြိုးက ပြောတယ်။

ရွှေလီ ဖြိုးကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖြိုးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူတို့ သုံးယောက် အတူတူထိုင်ပြီး စကားတွေ အများကြီးပြောကြတယ်။ ရွှေလီ ကျေးလက်မှာ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာတွေကို ပြောပြတယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်ကလည်း သူတို့ရဲ့ အကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ ရွှေလီ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ ဖြိုးက သဇင့်ကိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာကို ရွှေလီ မြင်နေရတယ်။

ညဘက် ရွှေလီ တစ်ယောက်တည်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ဖြိုးကို ချစ်တဲ့စိတ်ကို လျှော့သင့်ပြီလို့ ရွှေလီ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်က သိပ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပါ။ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရွှေလီ မဖျက်ဆီးချင်ဘူး။

နောက်တစ်နေ့မှာ ရွှေလီ ဖြိုးနဲ့ သဇင့်ကို တွေ့တယ်။

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်" ရွှေလီ စကားစလိုက်တယ်။

"ဘာပြောမလို့လဲ" ဖြိုးက မေးတယ်။

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကောင်းချီးပေးပါတယ်" ရွှေလီ ပြောလိုက်တယ်။

ဖြိုးနဲ့ သဇင်က အံ့သြသွားကြတယ်။ ရွှေလီ ဆက်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလေးပါ။ ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်တာကို မြင်ချင်တယ်။ ငါ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ပြီး သဘောထားပေးပါ" လို့ ပြောတယ်။

ရွှေလီ မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ ဖြိုးနဲ့ သဇင်က ရွှေလီ့ကို ဖက်လိုက်တယ်။ သူတို့ သုံးယောက် ငိုကြွေးနေကြတယ်။

ရွှေလီ့ရဲ့ အချစ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ပွင့်လန်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွှေလီ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်ရတော့ ကျေနပ်သွားတယ်။ ရွှေလီ့ရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်နေပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပါ။ အဲ့ဒါဟာ ရွှေလီ့ရဲ့ သုံးပွင့်ဆိုင်သူငယ်ချင်းအချစ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ပါပဲ။