မယားကြီး၏ သစ္စာ
မယားကြီး၏ သစ္စာ
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံး ညတွေထဲမှာ ဒီညဟာ အဆိုးဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေတာက နားထဲမှာ အော်ဟစ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း နာရီသံ တချက်ချက်ကို နားထောင်နေမိတယ်။ ဟိုးအရင်ကဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အနွေးထည်လေးကိုင်ပြီး စောင့်နေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ အဲဒီနေရာမှာ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ အေးစက်မှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
နှင်း နဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ရိုးအအ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် ငြိမ်ခံတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆင်မပြေလို့ အိမ်ပြန်လာပြီး ဒေါသပုံချရင်လည်း သူက ပြုံးပြုံးလေးပဲ။ အဲဒီ အပြုံးတွေကို ကျွန်တော်က အားနည်းချက်လို့ ထင်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
ကျွန်တော် အောင်မြင်လာတဲ့အခါ၊ ငွေကြေးတွေ လက်ထဲ ပေါလာတဲ့အခါမှာ နှင်းရဲ့ ရိုးသားမှုတွေကို ကျွန်တော် ငြီးငွေ့လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်တွေ၊ မီးဖိုချောင်နံ့ နံနေတဲ့ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီတွေကို ကျွန်တော် မုန်းလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို "စု" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ရောက်လာခဲ့တာ။ စုက လှတယ်။ ခေတ်မီတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ နှင်းဆီက မရနိုင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို စုဆီက ရတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။
"ကိုကို... ဒီနေ့ အိမ်ပြန်နောက်ကျဦးမှာလား"
နှင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ကျွန်တော် စိတ်ကုန်လက်ကုန် ပြန်ဖြေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းခေါ်ရင်တောင် မကိုင်တော့ဘူး။ "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်မဖြေဘဲ ထားလိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ ဖုန်းထဲမှာ အပုံလိုက်။ နှင်း ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်ချက်ကလေးတောင် မတွေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စုနဲ့ အတူရှိနေရဖို့ပဲ အရေးကြီးနေခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အယုံကြည်လွန်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ မှားခဲ့တာကြောင့် ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံရမယ့် အခြေအနေကို ဆိုက်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နှင်းက တစ်မျိုး ထူးခြားနေခဲ့တယ်။ သူ အပြင်တွေကို ခဏခဏ ထွက်တယ်။ ဖုန်းတွေ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ပြဿနာနဲ့ကိုယ်မို့ သူ့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ စိတ်ထဲမှာတော့ "သူလည်း ငါ့ကို ဖောက်ပြန်နေပြီလား" ဆိုတဲ့ သံသယအညှိုးနဲ့ သူ့ကို ပိုပြီး စိတ်နာအောင် ပြောဆိုခဲ့မိတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပေါ့။ ကျွန်တော် အရက်တွေ မူးပြီး အိမ်ပြန်လာတော့ နှင်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
"နှင်း... မင်း ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့မှာ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မင်းက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖောက်ပြန်နေတာလား"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ စကားတွေက ရင့်သီးလွန်းတယ်။ နှင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီ အမျိုးသားကတော့ ရှေ့နေတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်မှ သိခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမှန်တရားကို မသိဘဲ နှင်းကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့အထိ နှင်လွှတ်ခဲ့တယ်။
"ကောင်းပြီ... ကိုကို အလိုရှိသလို ဖြစ်စေရပါမယ်။ နှင်း သွားပါ့မယ်"
အဲဒါ သူပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကားပဲ။ သူ ထွက်သွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တာ။ သူ ဘာပစ္စည်းမှ အများကြီး မယူသွားဘူး။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစား အဟောင်းလေး အနည်းငယ်နဲ့ ကျွန်တော် ဝယ်ပေးဖူးတဲ့ လက်စွပ်လေး တစ်ကွင်းပဲ ယူသွားခဲ့တယ်။
သူ ထွက်သွားပြီး သုံးရက်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေအားလုံးကို ဆပ်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ကုမ္ပဏီကို ပြန်လည်လည်ပတ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း စာရွက်စာတမ်းတွေ လာပေးတာပါ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
"ဒါ... ဒါတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
ရှေ့နေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
"မနှင်းက ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာပါ။ သူ့အဖေဆီက အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်တွေ၊ သူ့ဆီမှာရှိသမျှ ရွှေတွေ၊ စိန်တွေ အားလုံးကို ရောင်းပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့တာ။ ခင်ဗျားကို အသိမပေးဖို့လည်း ကျွန်တော့်ကို အကျပ်ကိုင်ခဲ့တယ်"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲပြီး နှင်လွှတ်နေချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးနေခဲ့တာလား။
"နောက်ပြီး... သူ ခင်ဗျားကို စုဆီကလည်း ကာကွယ်ပေးခဲ့ပါသေးတယ်"
ရှေ့နေက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ စုနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါတနာဟောင်းတစ်ယောက် ပေါင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေ ပါနေတယ်။ နှင်းက ဒါတွေကို အကုန်စုံစမ်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အမှုမပတ်အောင် အသံတိတ် ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာ။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ နှင်းကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို အခါပေါင်း ရာနဲ့ချီ ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် "အဆက်အသွယ် မရနိုင်ပါ" ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားနေရတယ်။ သူရှိနိုင်မယ့် နေရာတိုင်းကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမယ့် သူ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မိဘတွေအိမ်ကို သွားတော့လည်း သူ ရောက်မလာခဲ့ဘူးလို့ သိရတယ်။
အခု ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် နှင်းရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားမိတယ်။ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်လေး တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတယ်။
"ကိုကို... ကိုကို့ဘဝ ပြန်ပြီး အဆင်ပြေသွားမယ်ဆိုတာ နှင်း သိနေပါတယ်။ နှင်း ရှိနေရင် ကိုကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမှာမို့ နှင်း ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ ကိုကို့ကို နှင်း တစ်ခါမှ မမုန်းခဲ့ဖူးဘူး။ ကိုကို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ နှင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေပါပဲ။ သစ္စာဆိုတာ စောင့်ထိန်းရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းဆိုတာကိုလည်း ကိုကို နားလည်စေချင်ပါတယ်"
စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားပြီ။ ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ စိန်စစ်စစ်ကို မှန်စလို့ ထင်ပြီး လွှင့်ပစ်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေ ပြန်ရလာပေမယ့် အဲဒီအောင်မြင်မှုတွေကို မျှဝေခံစားမယ့် နှင်း မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အခုချိန်မှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် နှင်းကို ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေတယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ဘူး။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က လရောင်ဟာ အေးစက်လွန်းလှတယ်။ နှင်းရဲ့ သစ္စာတရားက ကျွန်တော့်ဘဝကို လင်းထိန်စေခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအလင်းရောင်ထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နောင်တတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီ။
အချစ်ဆိုတာ အချိန်ရှိတုန်းမှာ တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဆုံးရှုံးသွားမှ သိရတဲ့ တန်ဖိုးဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံး အသိတရားတစ်ခုပါပဲ။
တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားချိန်မှာ ဂရုမစိုက်မိခဲ့ရင်၊ အဲဒီအရာတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့အခါ ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ လေထဲမှာ တိုက်အိမ်ဆောက်သလို အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။