အဖေ့ရဲ့နောက်မယား
အဖေ့ရဲ့နောက်မယား
ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ အဖေ့ဘေးနား ကပ်ထိုင်နေတဲ့ ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေခဲ့တယ်။ အမေဆုံးတာ သုံးနှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ အဖေကတော့ သူ့ဘဝသစ်အတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ။ ဒေါ်မြင့်မြင့်တဲ့။ နာမည်က ရိုးရိုးလေးပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လိုပဲ မြင်ယောင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖေ့ကို လုယူသွားတဲ့ မိန်းမ၊ အမေ့ရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတဲ့ ကျူးကျော်သူလို့ပဲ ကျွန်မ သတ်မှတ်ထားခဲ့တယ်။
အိမ်ထဲကို သူစတင်ဝင်လာတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထဲဝင် အောင်အောင့်ထားခဲ့တာ။ သူကတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ကျွန်မအခန်းရှေ့ကို လာပြီး "သမီး... ထမင်းစားရအောင်လေ" လို့ ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကတော့ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်ခဲ့တာပဲ။ အဖေက ကြားထဲကနေ နေရခက်ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေကို သိလို့ ဘာမှမပြောရဲခဲ့ဘူး။
နေ့ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ ရန်လိုမှုတွေက ပိုတိုးလာခဲ့တယ်။ သူ ချက်ကျွေးတဲ့ ဟင်းတွေကို "စားမကောင်းဘူး" လို့ ပြောပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ သွန်ပစ်ခဲ့တာတွေ၊ သူ လျှော်ပေးထားတဲ့ အဝတ်တွေကို "ညစ်ပတ်တယ်" ဆိုပြီး ပြန်လျှော်ခိုင်းတာတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လက်စားချေမှု တစ်မျိုးပဲ။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ကျွန်မ လုပ်သမျှကို ငြိမ်ခံနေတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အဲဒီလို ငြိမ်သက်မှုကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ "ဟန်ဆောင်နေတာ... အဖေ့ရှေ့မှာ သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေတာ" လို့ပဲ ကျွန်မ တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားခဲ့တယ်။
တစ်ရက်တော့ အဖေ ဖျားတယ်။ ဆေးရုံတက်ရမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မထက် သူက ပိုပြီး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာ ရင်နာစရာကောင်းလှတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ "အဖေ့ ပိုက်ဆံတွေကို မက်လို့ ဒီလောက် ပြုစုနေတာပဲ" လို့ တွေးနေမိတယ်။ ဆေးရုံမှာ အဖေ့ကို ပြုစုရင်း သူ ပိန်ချောင်သွားတာကို မြင်ပေမယ့် ကျွန်မ မျက်ကွယ်ပြုထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အလုပ်ကို အကြောင်းပြပြီး ညဘက်တွေပဲ ခဏလာကြည့်ဖြစ်တယ်။ သူကတော့ နေ့ရောညပါ အဖေ့နားမှာ ရှိနေခဲ့တာ။
အဖေ့ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကင်ဆာ အဆင့် နောက်ဆုံးတဲ့။ ဒီသတင်းကို ကြားရတော့ ကျွန်မ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ အဖေ့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ဒေါသတွေက ဒေါ်မြင့်မြင့်ဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားခဲ့တယ်။ "နင့်ကြောင့်... နင် ဝင်လာပြီးကတည်းက အဖေ စိတ်ဆင်းရဲရလို့ ဒီရောဂါ ဖြစ်တာ" ဆိုပြီး ဆေးရုံစင်္ကြံမှာ သူ့ကို အကျယ်ကြီး အော်ဟစ် ဆဲဆိုခဲ့မိတယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့ကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ သူ ဆုတောင်းနေပုံရတယ်။
အဖေ မဆုံးခင် တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျွန်မ အိမ်ကို ခဏပြန်ပြီး အဖေ့ရဲ့ အရေးကြီး စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှာရင်း အဖေ့ရဲ့ လုံခြုံရေး သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမေ မဆုံးခင်က ရေးထားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်ရယ်၊ ငွေစုစာအုပ် အဟောင်းလေး တစ်အုပ်ရယ်။
စာထဲမှာ အမေက "ကိုကျော်စံ... ရှင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင် သမီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်း မြင့်မြင့်ကို ကျွန်မ တောင်းဆိုထားပါတယ်။ သူက လူကောင်းပါ။ သူလည်း တစ်ခုလပ် ဖြစ်နေတော့ ရှင့်ကိုရော သမီးကိုပါ သူ စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်။ သမီးက စိတ်ဆတ်တော့ သူ့ကို နှိပ်စက်မိမှာ စိုးရိမ်တယ်။ ရှင်ကပဲ ကြားက ထိန်းပေးပါ" တဲ့။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ နောက်ထပ် တွေ့ရတာက ဆေးရုံစရိတ် ဖြတ်ပိုင်းတွေ။ အဖေ ဆေးရုံတက်နေတဲ့ ကာလပတ်လုံး ကုန်ကျစရိတ်တွေဟာ အဖေ့ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်ဘဲ ဒေါ်မြင့်မြင့် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မြေကွက်လေးတစ်ကွက်ကို ရောင်းပြီး ပေးထားတာဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အမြဲ နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့၊ "ပိုက်ဆံမက်သူ" လို့ သမုတ်ခဲ့တဲ့ ထိုအမျိုးသမီးဟာ အမှန်တော့ အဖေ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုကို စတေးခဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်မ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို တောင်းပန်ချင်တယ်။ ကျွန်မ မှားသွားပြီလို့ ပြောချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဆေးရုံကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အဖေက အသက်မရှိတော့ဘူး။ ဒေါ်မြင့်မြင့်လည်း အဖေ့ကုတင်ဘေးမှာ မရှိတော့ဘူး။ သူနာပြုဆရာမလေး တစ်ယောက်က ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။
"ဒီအမျိုးသမီးက ဒါကို ပေးခဲ့ခိုင်းပါတယ်၊ သူကတော့ ခုနတင်ပဲ ထွက်သွားပါပြီ"
စာအိတ်ထဲမှာ အိမ်သော့ရယ်၊ ငွေသား အနည်းငယ်ရယ်နဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါပါတယ်။
"သမီး... အဖေကတော့ သွားရှာပြီ။ အဖေ့ကို သမီး စိတ်ချလက်ချ ဂူသွင်းပေးလိုက်ပါ။ သမီးက အန်တီ့ကို မြင်ရင် စိတ်ဆင်းရဲရတယ်ဆိုတော့ အန်တီ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက် သမီး အထီးမကျန်စေနဲ့နော်။ အန်တီ သမီးကို ဘယ်တုန်းကမှ ရန်မငြိုးထားခဲ့ပါဘူး။ အမေ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိအတိုင်း အဖေ့ကို နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ပြုစုခွင့်ရလို့ ကျေနပ်ပါတယ်။ နေကောင်းအောင် နေပါ သမီး"
ကျွန်မ ဆေးရုံစင်္ကြံမှာပဲ ဒူးထောက်ကျပြီး အသံကုန် ဟစ်အော်ငိုကြွေးမိတယ်။ သူ့ကို လိုက်ရှာပေမယ့် သူ ဘယ်ကို ထွက်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ၊ ဒေါသတွေကြောင့် ကျွန်မကို တကယ် ချစ်ပေးမယ့် သူတစ်ယောက်ကိုရော၊ ကျွန်မရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်ခွင့်ကိုရော တစ်ပြိုင်တည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်နံ့လေး ကျန်နေသေးသလိုပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သူ ချက်ထားပေးခဲ့တဲ့ ထမင်းဟင်းတွေက အေးစက်နေပြီ။ အဲဒီ ဟင်းတွေကို တစ်လုပ်ချင်း စားရင်း ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေမိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အခါးသီးဆုံး နောက်ဆုံးညစာပဲ။
တောင်းပန်စကား ဆိုဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူး။ အခု ကျွန်မ တောင်းပန်ချင်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက နားထောင်ပေးမယ့် နေရာမှာ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီလောက်အထိ နာကျင်ရမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။
အမုန်းတရားက မျက်စိကို ကွယ်စေပြီး အမှန်တရားကို မြင်ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ နောက်မယားကို မုန်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မုန်းနေမိတာ။
နောင်တဆိုတာ အတိတ်ကအမှားတွေအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ အတိုးမဲ့ကြွေးမြီ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှလည်း ကျေအေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။