သားမက်နဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
အခန်း (၁) အခြေခံအုတ်မြစ်
ကျွန်မနာမည် သက်မွန်။ အသက်လေးဆယ့်ငါးနှစ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေး နှင်းကို ဖခင်ရော မိခင်ပါ ပေါင်းပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ကမ္ဘာဟာ နှင်းပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နှင်း အိမ်ထောင်ကျတော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာခဲ့ပါတယ်။ သားမက်ဖြစ်သူ ကောင်းသန့်က ရည်ရည်မွန်မွန်ရှိသလို နှင်းအပေါ်မှာလည်း အရမ်းချစ်တာကိုး။ နေရာခက်နေတဲ့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံကို ကျွန်မရဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ အတူတူနေဖို့ ကျွန်မပဲ ခေါ်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီတုန်းက ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) နီးစပ်မှု
နှင်းက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်တော့ ခရီးတွေ ခဏခဏ ထွက်ရတယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ သားမက် ကောင်းသန့်ပဲ ကျန်ခဲ့တာ များလာတယ်။ ကောင်းသန့်က အိမ်မှာပဲ ဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ဖော် တိုင်ပင်ဖက်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ ညနေစာ အတူစားရင်း၊ တီဗွီအတူကြည့်ရင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို တစ်စုံတစ်ခုက တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းရင် ဆေးတိုက်တယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်ရင် နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ နှင်းဆီက ဖုန်းခေါ်ရင်တောင် အလုပ်ကိစ္စတွေပဲ ပြောနေတဲ့အချိန်မှာ၊ ကောင်းသန့်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို ချီးမွမ်းတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အိုမင်းလာတဲ့ အလှတရားကို စာနာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တတ်တယ်။
အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့
အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တာ။ မီးတွေလည်း ပျက်နေတော့ အိမ်ကြီးက မှောင်မည်းပြီး အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်လေးထွန်းပြီး ထိုင်နေတုန်း ကောင်းသန့် ရောက်လာတယ်။ သူလည်း အထီးကျန်နေပုံရတယ်။ "အမေ… နှင်းဆီကို ဖုန်းဆက်တာ မကိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကနေစပြီး ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက စကားဝိုင်းက ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။ စာနာမှုကနေ သံယောဇဉ်၊ သံယောဇဉ်ကနေ တပ်မက်မှု။ အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ဟာ နောင်တရဲ့ အစပျိုးခြင်းဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ကြားမှာ ရှက်ရွံ့မှုတွေ၊ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ကြီးစိုးလာတယ်။ နှင်း ခရီးက ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ သမီးမျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ ကောင်းသန့်ကလည်း ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်လာတယ်။ သူ နှင်းကို ဂရုစိုက်ပြနေတာတွေကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပဲ။ တစ်လ၊ နှစ်လ ကုန်လွန်သွားတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို သတိထားမိလာတယ်။ မူးဝေတာ၊ အစားအသောက် ပျက်တာ။ ဆေးစစ်တံလေးပေါ်က အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ သားမက်နဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်။ ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ကျွန်မ ကောင်းသန့်ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပို့ခဲ့တယ်။ "ငါတို့ စကားပြောဖို့ လိုပြီ" "ငါ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" ဆိုတဲ့ စာတွေကို သူ ဖတ်တယ် (Seen)။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ အိမ်မှာဆုံရင်လည်း သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံး အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ရတယ်။ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ မိသားစု အားလုံးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မလက်ထဲကနေ လျှောကျနေပြီ။ ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်မ ဗိုက်ကို ကျွန်မ ပြန်ထိုးနှက်ပြီး ငိုကြွေးမိတယ်။ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ပဲ။
အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု
နှင်းက ကျွန်မကို သံသယဝင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အခြေအနေကို သူ သတိထားမိသွားတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲမှာ မူးလဲနေတုန်း နှင်းက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တွေ့သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ငိုသံတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ နှင်းက ကျွန်မကို ရွံရှာလွန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "အမေ… အမေက လူမဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောခဲ့တာ ကျွန်မ နားထဲမှာ အခုထိ ကြားနေတုန်းပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းသန့်က ဒူးထောက်ကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူပြောတဲ့ စကားက ကျွန်မကိုရော နှင်းကိုပါ ထပ်မံ သတ်လိုက်သလိုပဲ။ "တကယ်တော့… ကျွန်တော် နှင်းကို မချစ်တော့တာ ကြာပြီ။ အမေက ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်လို့ ကျွန်တော် အနားကပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးကိုတော့ ကျွန်တော် တာဝန်မယူနိုင်ဘူး။" ကောင်းသန့်က အထုတ်ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ နှင်းလည်း ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး မတွေ့ချင်တော့ဘူးလို့ ပြောပြီး လိုက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခုတော့ ကျွန်မ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ သမီးလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ၊ သားမက်ဆိုတဲ့ လူကလည်း တာဝန်မယူဘဲ ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။ လမ်းထဲက လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေ၊ ရွံရှာတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ အထီးကျန်ခြင်းကို ကြောက်လို့ အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ အခုတော့ ပိုမိုဆိုးရွားတဲ့ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ အရှက်တရားကြားမှာ ပိတ်မိနေတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ မှားယွင်းတဲ့ နေရာမှာ ပျိုးထောင်မိရင် အဆိပ်ပင် ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ မဆင်ခြင်မှုကသာ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူတွေကိုပါ ဆွဲချခဲ့တာပါ။
သင်ခန်းစာ - ခဏတာ နွေးထွေးမှုအတွက် ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်းကြေးမထပ်ပါနဲ့။ အမှားတစ်ခုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲက သင် တစ်ယောက်တည်းတင် မကဘဲ သင်ချစ်ရတဲ့သူတွေရဲ့ ကမ္ဘာကိုပါ ပြာကျစေနိုင်ပါတယ်။