ကျတော်မိန်းမရဲ့ သန္ဓေမရှိသော ကိုယ်ဝန်
ကျတော့်မိန်းမရဲ့ သန္ဓေမရှိသော ကိုယ်ဝန်
အခန်း () အစပျိုးခြင်း
အဲဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေခဲ့တာ။ ရွှေရည်က အိမ်သာထဲကနေ ထွက်လာပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ကလေးနဲ့ ဆီးစစ်တံလေးကို ပြတယ်။ အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ကျတော့်ရင်ထဲမှာ နွေဦးတစ်ခုလုံး ပွင့်လန်းသွားသလိုပဲ။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်အတွင်းမှာ ဒါဟာ ကျတော်တို့ အလိုချင်ဆုံး ဆုလာဘ်ပေါ့။ ကျတော် သူမကို ပွေ့ချီထားလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ ပခုံးလေးတွေ တုန်နေတာကို ကျတော် သတိထားမိပေမဲ့ အပျော်လွန်လို့ ငိုနေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။
"ကျတော်တို့ တကယ် အဖေနဲ့ အမေ ဖြစ်တော့မှာလား ရွှေရည်"
သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျတော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘူး။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျတော် ဘာကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျတော့်စိတ်ထဲမှာ ကလေးလေးရဲ့ နာမည်ကိုတောင် စဉ်းစားနေမိပြီ။
အခန်း () နီးစပ်မှု
ရှေ့ဆက်မဲ့ လတွေက အရမ်းကို ချိုမြိန်ခဲ့တယ်။ ကျတော် ရွှေရည်ကို ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ခိုင်းတော့ဘူး။ သူမ စားချင်တာ မှန်သမျှကို ညကြီးမင်းကြီး ရှာကျွေးတယ်။ သူမရဲ့ ဗိုက်လေးကလည်း တဖြည်းဖြည်း ထွက်လာသလိုပဲ။ ကျတော် ညတိုင်း သူမဗိုက်လေးကို နားကပ်ပြီး စကားတွေ ပြောတယ်။ ကလေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားချင်လို့။
"သားလေးက ငြိမ်လှချည်လား ရွှေရည်"
"အိပ်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့ ကိုကိုရယ်"
သူမက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူမ ဆေးခန်းသွားဖို့ကို အမြဲငြင်းတယ်။ ကျတော် လိုက်ပို့မယ်ဆိုရင်လည်း "ရပါတယ်... သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်မလေးဆီမှာပဲ ပြနေကျမို့လို့" ဆိုပြီး အမြဲ ရှောင်ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျတော်ကလည်း သူမကို ယုံကြည်လွန်းခဲ့တာ။
အခန်း () အချိုးအကွေ့
ကိုယ်ဝန် လထဲ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျတော့်ရင်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အစေ့အဆန်လေး စတင်ပေါက်ဖွားလာတယ်။ ရွှေရည်ရဲ့ ဗိုက်က ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က ကျလာတယ်။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်ဖြစ်လာတယ်။ ညဘက်တွေဆို သူမ အိမ်သာထဲမှာ အကြာကြီး အန်နေတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျတော် ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ "အိပ်နေလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ပြန်ပို့တတ်တယ်။
တစ်ရက်တော့ ကျတော် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမကို အတင်း ဆေးရုံခေါ်သွားဖို့ ပြင်တယ်။ သူမက အပြင်းအထန် ငြင်းတယ်။
"မသွားဘူး... ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ ကိုကို"
သူမရဲ့ အော်ဟစ်သံက ကျတော့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။ ဒါ ရွှေရည် မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေ ယိမ်းထိုးနေသလိုပဲ။
အခန်း () ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ကျတော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ကြီးစိုးလာတယ်။ ညဘက်တွေမှာ ကျောခိုင်းအိပ်ရင်း ကျတော် သူမရဲ့ ရှိုက်သံတွေကို ကြားနေရတယ်။ ကျတော် သိချင်နေပြီ။ သူမ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။
တစ်နေ့ ရွှေရည် အပြင်သွားတုန်း ကျတော် သူမရဲ့ ဗီရိုကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ ဗီရိုထောင့်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဆေးစာရွက်တချို့။ ကျတော့်လက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီစာရွက်မှာ ရေးထားတာက 'Molar Pregnancy' (သန္ဓေမရှိသော ကိုယ်ဝန်) တဲ့။ ကလေး မဟုတ်ဘူး... အသားပိုတွေ၊ အိတ်လေးတွေသာ ဖြစ်တည်နေတာတဲ့။ ပိုဆိုးတာက အဲဒါကနေတစ်ဆင့် ကင်ဆာဆဲလ်တွေ ပျံ့နှံ့နေပြီဆိုတဲ့ အချက်ပဲ။
ကျတော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ ဘာလို့ ကျတော့်ကို လိမ်ခဲ့တာလဲ။ ကျတော့်ကို ဒီလောက်တောင် လူအောက်ကျအောင် လုပ်ရက်လေသလား။
အခန်း () ခံစားချက်တို့ ပြိုလဲခြင်း
ရွှေရည် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျတော် သူမကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ဆေးစာရွက်တွေကို တင်ထားရင်းနဲ့ပေါ့။
"ဒါတွေက ဘာလဲ ရွှေရည်... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လိမ်တာလဲ"
ကျတော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ သူမက အဲဒီစာရွက်တွေကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ ငြိမ်သက်နေတယ်။
"ငါက မင်းကို ယုံခဲ့တာ... ငါ့သားလေးကို စောင့်နေခဲ့တာ။ မင်းကတော့ ငါ့ကို အရူးလုပ်ပြီး ဘာမဟုတ်တဲ့ အသားပိုတွေကို ကလေးလို့ ပြောနေခဲ့တာလား"
ကျတော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်မိတယ်။ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။
"ကိုကို... ကျွန်မ... ကျွန်မ ကြောက်လို့ပါ"
"ဘာကို ကြောက်တာလဲ။ မင်း ကလေးမရနိုင်တာကို ငါသိသွားမှာ ကြောက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ဒီရောဂါကြောင့် ငါ မင်းကို ပစ်ထားခဲ့မှာ ကြောက်တာလား"
ကျတော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက ဆူးတွေလိုပဲ။ သူမကို ဘယ်လောက် နာကျင်စေမလဲ ကျတော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျတော် ခံစားရတဲ့ သစ္စာဖောက်ခံရမှုက ပိုကြီးမားနေခဲ့တယ်။
အခန်း () အဆုံးစွန်သော အခြေအနေ
အဲဒီညမှာပဲ ရွှေရည် သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား ခေါ်သွားရတဲ့ အချိန်မှာ ဆရာဝန်တွေက ကျတော့်ကို အပြစ်တင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။
"ဒီလောက်အထိ ရောဂါရင့်နေတာကို ဘာလို့ အခုမှ ခေါ်လာတာလဲ။ လူနာက ခွဲစိတ်ဖို့တောင် အင်အားမရှိတော့ဘူး"
ကျတော် ဆေးရုံရဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ မှိုင်တွေပြီး ထိုင်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရွှေရည်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်မလေး ရောက်လာတယ်။ သူမက ကျတော့်ကို စာအိတ်လေးတစ်အိတ် ပေးတယ်။
"ဒါ ရွှေရည် ရှင့်ကို ပေးခိုင်းထားတာ ကြာပြီ။ သူ မသေခင်အထိ မပေးပါနဲ့ဦးလို့ မှာထားလို့"
ကျတော် တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
'ကိုကို... ကိုကိုက ကလေးကို ဘယ်လောက် ချစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ ရှိနေပြီလို့ သိရတဲ့နေ့က ကိုကို့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့မှာပဲ ကိုကိုက ကလေးပစ္စည်းလေးတွေ ဝယ်လာပြီး ကျွန်မကို ပွေ့ဖက်ခဲ့တာလေ။ ကိုကို့ရဲ့ အပြုံးတွေကို ကျွန်မ မဖျက်ဆီးရက်ခဲ့ဘူး။
ဒီသန္ဓေမရှိတဲ့ ကိုယ်ဝန်က ကျွန်မကို သတ်နေမှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဗိုက်ကြီးနဲ့ နေရတဲ့ လတွေမှာ ကိုကို ကျွန်မကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်၊ အရမ်းချစ်ပေးတယ်။ အဲဒီ ခေတ္တခဏလေး ဖြစ်ဖြစ် ရခဲ့တဲ့ မိသားစု နွေးထွေးမှုကို ကျွန်မ အရမ်းမက်မောမိလို့ လိမ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ ကိုကို။ ကျွန်မ မရှိတော့ရင်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးစားပြီး ကိုကို့ရဲ့ ဖခင်မေတ္တာတွေကို ပေးလိုက်ပါနော်။'
အခန်း () နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ရွှေရည် ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျတော် သူမကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခွင့်တောင် မရလိုက်ဘူး။ ကျတော် သိတာ နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျတော် ဒေါသထွက်နေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေမှာ သူမက သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေခဲ့ရတာ။ ကျတော် သူမကို လိမ်ညာသူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ သူမက ကျတော့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် သူမရဲ့ အသက်ကို ပေးဆပ်နေခဲ့တာ။
အခု ကျတော့်လက်ထဲမှာ ကလေးအဝတ်အစားလေးတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်ပေးမဲ့ ကလေးလည်း မရှိဘူး။ ဘေးနားမှာ နွေးထွေးပေးမဲ့ ဇနီးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျတော် မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ သားလေးဆိုတာ မရှိခဲ့သလို၊ ကျတော် ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ ရွှေရည်ဆိုတဲ့ မိန်းမသားလည်း အဝေးဆုံးကို ထွက်ခွာသွားပြီ။
ကျတော့်အမှားက ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက စကားလုံးတွေနောက်က နာကျင်မှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့တာ။ အချစ်ဆိုတာ ပေါင်းဖက်ရခြင်းတင် မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ အမှောင်ထုကို အတူတူ လမ်းလျှောက်ပေးရခြင်းဆိုတာကို ကျတော် သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို သိမြင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ဒေါသကို ရှေ့မထားပါနဲ့။ တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လိမ်ညာမှုနောက်ကွယ်မှာ သင် မခံစားနိုင်လောက်တဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိနေတတ်လို့ပါ။