အဖေ့မေတ္တာ

 အဖေ့မေတ္တာ

ကိုထွန်းဟာ ရွာဦးကျောင်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ မျက်မမြင်အဖေ ဦးဘိုးနဲ့အတူ တဲအိမ်လေးထဲမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနေထိုင်ပါတယ်။ ကိုထွန်းက အသက် အရွယ် လယ်သမားငယ်လေးတစ်ယောက်ပါ။ မနက်စောစောထပြီး လယ်ထဲဆင်း၊ ညနေစောင်းမှ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုတွေကို အဖေဦးဘိုးရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ပျောက်ကင်းစေပါတယ်။ ဦးဘိုးဟာ မျက်မမြင်ပေမဲ့ သားဖြစ်သူကို အမြဲအားပေးစကားပြောတတ်သလို လိုအပ်တာမှန်သမျှကိုလည်း သားဖြစ်သူမသိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုထွန်းဟာ ရွာရဲ့အလှဆုံးမိန်းကလေး မေရီနဲ့ ချစ်ကြိုက်သွားကြပါတယ်။ မေရီကလည်း ကိုထွန်းကို သဘောကျပေမဲ့ သူမရဲ့မိဘတွေက ဆင်းရဲတဲ့ ကိုထွန်းကို သဘောမတူပါဘူး။

မေရီရဲ့မိဘတွေက ကိုထွန်းကို မေရီနဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ ပြောပါတယ်။ သူတို့က မေရီကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ မြို့ကလူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်ပေးချင်ကြတာပါ။ ကိုထွန်းဟာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပါတယ်။ မေရီကိုလည်း မတွေ့ရဲတော့ပါဘူး။ အဖေဦးဘိုးက သားဖြစ်သူရဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို ရိပ်မိပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးပါတယ်။ ကိုထွန်းက အဖေ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပြလိုက်ပါတယ်။ ဦးဘိုးက "သားရယ်၊ လူဆိုတာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့။ မင်းရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ယုံကြည်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ပါ" လို့ အားပေးစကားဆိုပါတယ်။

အဖေ့ရဲ့အားပေးစကားကြောင့် ကိုထွန်းဟာ မေရီကို လက်လွှတ်မခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ မေရီရဲ့မိဘတွေကို သူ့ရဲ့စိတ်ရင်းမှန်ကို သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းတိုင်း မေရီတို့အိမ်ရှေ့မှာ သွားစောင့်ပြီး မေရီကို သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ပြောပြပါတယ်။ မေရီရဲ့မိဘတွေကတော့ သူ့ကို လှောင်ပြောင်သရော်ကြသလို ရွာထဲမှာလည်း ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုထွန်းဟာ အရှုံးမပေးပါဘူး။

ကိုထွန်းရဲ့ဇွဲရှိမှုကို မေရီတစ်ယောက်တည်း မြင်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ရွာသူရွာသားတွေထဲက တချို့ကလည်း သူ့ကို အားပေးလာကြပါတယ်။ ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်ကလည်း ကိုထွန်းရဲ့အပေါ် သနားပြီး မေရီရဲ့မိဘတွေကို ကိုထွန်းရဲ့ကောင်းကြောင်းတွေကို ပြောပြပေးပါတယ်။ ဆရာတော်က ကိုထွန်းဟာ စိတ်ထားကောင်းပြီး ကြိုးစားတဲ့လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း၊ မေရီနဲ့ဆိုရင် ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို တည်ဆောက်နိုင်ကြောင်း ရှင်းပြပါတယ်။

ဆရာတော်ရဲ့စကားတွေကြောင့် မေရီရဲ့မိဘတွေဟာ စဉ်းစားသွားကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကိုထွန်းကို စမ်းသပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့က ကိုထွန်းကို လယ်တစ်ကွက်ပေးပြီး တစ်လအတွင်း စပါးတွေစိုက်ပျိုးပြီးအောင် လုပ်ခိုင်းပါတယ်။ ကိုထွန်းဟာ အခက်အခဲတွေကြားထဲက အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး လယ်ကို အချိန်မီပြီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ကိုထွန်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မေရီရဲ့မိဘတွေ အသိအမှတ်ပြုလာကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကိုထွန်းဟာ မေရီကို တကယ်ချစ်ကြောင်းနဲ့ မေရီကို ပျော်ရွှင်အောင်ထားနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်သွားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ နောက်ထပ်စိုးရိမ်စရာတစ်ခုရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုထွန်းရဲ့မျက်မမြင်အဖေ ဦးဘိုးပါပဲ။

မေရီရဲ့မိဘတွေက ဦးဘိုးရဲ့အကြောင်းကို စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။ သူတို့က ဦးဘိုးဟာ မျက်မမြင်ဖြစ်တဲ့အတွက် မေရီကို ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာပါ။ ဒါကိုသိတဲ့ ကိုထွန်းဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပါတယ်။ သူဟာ အဖေ့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။

ကိုထွန်းဟာ မေရီရဲ့မိဘတွေကို သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောပြပါတယ်။ သူက အဖေ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားသွားမှာမဟုတ်ကြောင်း၊ အဖေနဲ့မေရီကို အကောင်းဆုံးစောင့်ရှောက်သွားမှာဖြစ်ကြောင်း ပြောပါတယ်။ မေရီရဲ့မိဘတွေဟာ ကိုထွန်းရဲ့သစ္စာရှိမှုကို လေးစားသွားကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ကိုထွန်းနဲ့မေရီကို လက်ထပ်ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။

ကိုထွန်းနဲ့မေရီတို့ဟာ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ထပ်လိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ တဲအိမ်လေးထဲမှာ အဖေဦးဘိုးနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ကြပါတယ်။ မေရီကလည်း ဦးဘိုးကို မိခင်တစ်ဦးလို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ ဦးဘိုးကလည်း မေရီကို သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခင်ပါတယ်။

ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တွေဟာ ခဏတာပါပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ဦးဘိုးဟာ နေမကောင်းဖြစ်သွားပါတယ်။ ဆေးရုံကိုခေါ်သွားပေမဲ့ ဆရာဝန်တွေက ဦးဘိုးရဲ့ရောဂါဟာ အတော်လေးဆိုးနေပြီလို့ ပြောပါတယ်။ ကိုထွန်းနဲ့မေရီတို့ဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြပါတယ်။

ကိုထွန်းဟာ အဖေ့ကို အကောင်းဆုံးဂရုစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ လယ်အလုပ်တွေကို နားပြီး အဖေ့ဘေးမှာ အချိန်ပြည့်နေပေးပါတယ်။ မေရီကလည်း ကိုထွန်းကို ကူညီပေးပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဦးဘိုးကို ဆေးတိုက်လိုက်၊ ရေတိုက်လိုက်နဲ့ အစွမ်းကုန်ပြုစုပေးကြပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဦးဘိုးဟာ ကွယ်လွန်သွားပါတယ်။ ကိုထွန်းနဲ့မေရီတို့ဟာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးကြပါတယ်။ ဦးဘိုးကွယ်လွန်သွားပေမဲ့ သူတို့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှိနေပါတယ်။ ကိုထွန်းဟာ အဖေ့ရဲ့မေတ္တာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ သူဟာ အဖေ့ရဲ့ဆုံးမစကားအတိုင်း ကောင်းမွန်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေရီနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို ဆက်လက်တည်ဆောက်သွားပါတယ်။ အဖေ့ရဲ့မေတ္တာဟာ ထာဝရတည်တံ့နေမှာပါ။