မိဘကိုစွန့်ပစ်တဲ့ သားမိုက်
မိဘကိုစွန့်ပစ်တဲ့ သားမိုက်
မိုးလင်းတာနဲ့ ဦးဘိုးစိန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အိမ်ဦးခန်းထောင့်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံဆီ အရောက်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ကျော်က ဓာတ်ပုံထဲမှာ သူရယ်၊ မေရယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေး ကိုထက်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အတိုင်းသား။ အခုတော့ အိမ်မှာ သူနဲ့ မေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကိုထက်က ရန်ကုန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တာကြာပြီ။ သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ကိုထက်ကို တွေးမိတိုင်း ဦးဘိုးစိန် ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာတယ်။ မေကတော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးစေတယ်။ "ကိုဘိုးစိန်ရယ်…သားလေးက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးလား" လို့ မေးတိုင်း ဦးဘိုးစိန်မှာ ဘာအဖြေမှ မရှိဘူး။ ရှိသမျှ အားတင်းပြီး "ပြန်လာမှာပါ မရယ်…သားက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့နေမှာပါ" လို့ပဲ ဖြေနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဦးဘိုးစိန်ကိုယ်တိုင်လည်း သားဖြစ်သူကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလောက် ဖြစ်နေပြီ။
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က အိမ်လေးထဲကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာချိန်မှာပဲ ဖုန်းသံက ဆူညံစွာ မြည်လာတယ်။ ဦးဘိုးစိန် အလန့်တကြား ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဖုန်းပြောနေတဲ့သူက ကိုထက်ရဲ့ သူဌေးလို့ ပြောတယ်။ ကိုထက်က ရာထူးတိုးလို့ မကြာခင် နိုင်ငံခြားကို သွားရတော့မယ်တဲ့။ ဦးဘိုးစိန် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားတယ်။ သားဖြစ်သူ အောင်မြင်နေပြီဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ရင်ထဲမှာ ပီတိတွေဖြာနေတယ်။ မေကိုလည်း အတင်းအကျပ် သတင်းကောင်း လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ မေကတော့ ပထမတော့ ဝမ်းသာသလိုလို၊ နောက်တော့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားတယ်။ "နိုင်ငံခြားသွားရင် သူတို့အကြောင်း မေ့သွားမှာပေါ့ ကိုဘိုးစိန်ရယ်" လို့ ပြောတော့ ဦးဘိုးစိန် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။
ကိုထက်ကို တွေ့ဖို့ ဦးဘိုးစိန်နဲ့ မေတို့ ရန်ကုန်ကို အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့ကြတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မရောက်ဖူးတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးက သူတို့အတွက်တော့ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ ကိုထက်ရဲ့ တိုက်ခန်းကို ရောက်တော့ ခေတ်မီပစ္စည်းတွေနဲ့ တောက်ပြောင်နေတဲ့ အခန်းကိုကြည့်ပြီး သူတို့ မျက်စိတွေ ပြာဝေသွားတယ်။ ကိုထက်က သူတို့ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပေမယ့် မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ အရင်ကလို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။ မေက သားဖြစ်သူကို တယုတယ စကားတွေ ပြောနေပေမယ့် ကိုထက်က အလုပ်အကြောင်းတွေပဲ တောက်လျှောက် ပြောနေတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရွာအကြောင်း၊ နေမကောင်းတဲ့ အကြောင်းတွေကိုတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။
ညစာစားချိန်မှာ စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းတွေအများကြီး ပြင်ဆင်ထားပေမယ့် ဘယ်သူမှ စားနိုင်တဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ မေက ကိုထက်ကို ဟင်းတွေ ခွံ့ကျွေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကိုထက်က ရှောင်ဖယ်နေတယ်။ "အမေ… ကျွန်တော် ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးနော်" လို့ ပြောလိုက်တော့ မေ မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဦးဘိုးစိန်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ထိုင်နေတယ်။ ကိုထက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နာရီကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို သူ သတိထားမိတယ်။ သူတို့ ရောက်လာတာကို ကိုထက် မပျော်ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိလိုက်ကြပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ဦးဘိုးစိန်နဲ့ မေတို့ ရွာကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ ကိုထက်က လေဆိပ်ကို လိုက်ပို့ပေးပေမယ့် ကားပေါ်မှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး။ လေဆိပ်ရောက်တော့ ကိုထက်က "ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်ကြနော်" လို့ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ မေက လှမ်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အသံက မထွက်လာဘူး။ ကိုထက်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး မေ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်စွာ ငိုကြွေးနေတယ်။ ဦးဘိုးစိန်က မေကို ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးနေပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတယ်။
ရွာကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်လေးက ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်နေသလို ခံစားရတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက လေထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျောက်သွားတယ်။ မေက နေ့တိုင်း ဘုရားမှာ ဆုတောင်းနေတယ်။ သားဖြစ်
သူရဲ့ စိတ်တွေ ပြောင်းလဲလာဖို့၊ သူတို့ကို ပြန်လာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်။ ဦးဘိုးစိန်ကတော့ လယ်ထဲမှာ ပိုပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေက သားအပေါ်ထားတဲ့ စိတ်တွေကို ခဏလောက် မေ့ပျောက်စေနိုင်တယ်လို့ သူထင်တယ်။ ညဘက်တွေမှာတော့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျနေမိတယ်။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ အရင်ကလို လမ်းကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ အစားလည်း သိပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။ ဦးဘိုးစိန်က မေကို ဆေးခန်းခေါ်သွားပြီး ဆရာဝန်နဲ့ ပြသတယ်။ ဆရာဝန်က မေကို အားနည်းလို့ဖြစ်တာလို့ ပြောတယ်။ စိတ်ကို ဖြေလျှော့ထားဖို့နဲ့ အာဟာရပြည့်ဝအောင် စားဖို့ မှာလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးဘိုးစိန် သိတာက မေရဲ့ ရောဂါက စိတ်ကြောင့်ဖြစ်တာဆိုတာပဲ။ သားဖြစ်သူကို သတိရလွန်းလို့ ဖြစ်တာဆိုတာပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကိုထက်ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ စာထဲမှာ သူ နိုင်ငံခြားကို ရောက်နေကြောင်း၊ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေကြောင်း ရေးထားတယ်။ နောက်ပြီး သူ့မှာ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ်အကြောင်း ရေးထားတယ်။ မေက စာကို ဖတ်ပြီး ငိုတယ်။ ဝမ်းနည်းလို့ ငိုတာလား၊ ဝမ်းသာလို့ ငိုတာလား ဦးဘိုးစိန် မခွဲခြားနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ သားက သူတို့ဘဝထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သိလိုက်ကြတယ်။
မေရဲ့ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မေက ဦးဘိုးစိန်ကို သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းတယ်။ "ကိုဘိုးစိန်… ကျွန်မ သားကို အရမ်းတွေ့ချင်တယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ဦးဘိုးစိန် ချက်ချင်းပဲ ကိုထက်ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မေက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "မခေါ်ပါနဲ့တော့ ကိုဘိုးစိန်ရယ်… သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံး ဆုတောင်းပေးပါ" လို့ ပြောတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ မေ ကွယ်လွန်သွားတယ်။ ဦးဘိုးစိန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူ တစ်သက်လုံး ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ဇနီး၊ သားအပေါ်မှာ အမြဲတမ်း သံယောဇဉ်ကြီးခဲ့တဲ့ မေ တစ်ယောက် သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ။ ရွာသူရွာသားတွေက ဦးဘိုးစိန်ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီကြတယ်။ မေရဲ့ ဈာပနကို စည်စည်ကားကား လုပ်ပေးကြတယ်။ ဦးဘိုးစိန် မျက်ရည်တွေနဲ့ မေကို နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
မေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ဦးဘိုးစိန်ဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အထီးကျန်လာတယ်။ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်ဘဲ မေနဲ့အတူ ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ ကိုထက်ကိုလည်း သတိရတယ်။ သူ့သားက သူ့ကို လာတွေ့ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူးလားဆိုပြီး တွေးပူနေမိတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။ သူ ကိုထက်ကို သွားတွေ့မယ်။ သူ့သားကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခေါက်လောက်တော့ တွေ့ချင်တယ်။
ဦးဘိုးစိန် နိုင်ငံခြားကို လိုက်သွားတယ်။ ကိုထက်ကို တွေ့တော့ ကိုထက်မှာ ဇနီးနဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ ကိုထက်က သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။ ဦးဘိုးစိန်က "မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး သားရယ်။ မင်းပျော်ရွှင်နေတာကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။ အမေကတော့ မင်းကို အရမ်းသတိရနေခဲ့တာ…" လို့ ပြောပြီး ငိုတယ်။ ကိုထက် မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတယ်။ သူ ဘာမှ မပြောဘဲ ဦးဘိုးစိန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်သား တအိအိ ငိုကြွေးနေကြတယ်။ ကိုထက်က သူ့အမေကို သတိရကြောင်း၊ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးဘိုးစိန် သိလိုက်တာက သူ့သားက သားမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက နာကျင်စရာ အတိတ်တွေအတွက် နောင်တတွေနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ အဝေးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မေရဲ့ ဝိညာဉ်လေးကတော့ သူတို့သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တယ်။