အငှားယောင်္ကျား

 အငှားယောင်္ကျား

မိုးစက်တွေ တဖြောက်ဖြောက်ကျနေတဲ့ ရန်ကုန်ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မေသက်ထားတစ်ယောက် ကော်ဖီဆိုင်ထောင့်မှာ တစ်ယောက်တည်း ငူငူကြီးထိုင်နေတယ်။ မျက်လုံးတွေက ရဲရဲနီနေပြီး နှုတ်ခမ်းကိုလည်း တင်းတင်းစေ့ထားတယ်။ ဒီနေ့ဟာ သူမချစ်ရတဲ့သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ရတဲ့နေ့။ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရိုးလေးပါ။ သူမရဲ့အိမ်ထောင်ရေးဖက်က သူမကို 'မိန်းမကောင်း' တစ်ယောက်လို့ မမြင်ဘူးဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်။ မေသက်ထားရဲ့မိဘတွေက သူ့ထက်ချမ်းသာလို့ သူက အမြဲတမ်း အားငယ်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက အဲဒီအားငယ်စိတ်နဲ့ပဲ သူမကိုစွန့်ခွာသွားပြီ။

ကော်ဖီဆိုင်ထဲကို လူတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို မေသက်ထား သတိမထားမိဘူး။ သူက ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး အဝတ်အစားတွေကို သေသေသပ်သပ် ဝတ်ထားတယ်။ မေသက်ထားရဲ့စားပွဲနားမှာ ခဏရပ်ပြီးမှ "ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေတာလားခင်ဗျ။ ကျွန်တော် ခဏလောက် ထိုင်လို့ရမလား" လို့မေးတယ်။ မေသက်ထားက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

သူ့နာမည်က သုတတဲ့။ သုတက စကားသိပ်မပြောတတ်ပေမဲ့ မေသက်ထားရဲ့အကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစားနားထောင်ပေးတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ခံစားချက်တွေကို အကုန်ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမ ဒီလိုလူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဒီလိုအထိ ပြောပြလေ့မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သုတရဲ့မျက်လုံးတွေက နားလည်ပေးနိုင်တဲ့အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

သုတက "ခင်ဗျားကို ကူညီပေးနိုင်မယ့်နည်းလမ်းတစ်ခု ကျွန်တော့်မှာရှိတယ်" လို့ပြောတယ်။ မေသက်ထားက မျက်လုံးပြူးသွားပြီး "ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ" လို့မေးတယ်။ သုတက "ကျွန်တော်က အငှားယောင်္ကျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ဘေးမှာ ခဏလောက်နေပေးလို့ရတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့မိဘတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ခင်ဗျားမှာ နောက်ထပ်ချစ်သူရှိနေပြီဆိုတာကို ပြလိုက်ပေါ့။ ခင်ဗျားရဲ့အရှက်ကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ခံစားချက်ကိုလည်း သက်သာစေနိုင်မယ်" လို့ ရှင်းပြတယ်။

မေသက်ထားက သုတရဲ့အဆိုပြုချက်ကို မယုံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ တခြားရွေးစရာမရှိဘူး။ သူမရဲ့မိဘတွေက သူမကို အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေကြတယ်။ သူမရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သူမကို သနားနေကြတယ်။ သူမအနေနဲ့ တစ်ခုခုလုပ်မှဖြစ်မယ်။ ဒါကြောင့် သူမက သုတရဲ့အဆိုပြုချက်ကို လက်ခံလိုက်တယ်။

သုတနဲ့မေသက်ထားတို့ စာချုပ်တစ်ခုချုပ်လိုက်တယ်။ စာချုပ်ထဲမှာ ဘယ်လိုအခြေအနေတွေမှာ ဘယ်လိုပြုမူရမယ်ဆိုတဲ့အချက်တွေ အများကြီးပါတာပေါ့။ ဥပမာ - လူမြင်ကွင်းမှာ လက်တွဲရမယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ကြောင်းပြရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အတူမအိပ်ရဘူး။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ မေသက်ထားက သုတကို သူမရဲ့မိဘတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ သူမရဲ့မိဘတွေက သုတကို သဘောကျပုံရတယ်။ သုတက ရိုရိုသေသေနဲ့ ဆက်ဆံတတ်ပြီး စကားပြောလည်း ချိုချိုသာသာနဲ့ပြောတတ်တယ်။ မေသက်ထားရဲ့မိဘတွေက သုတကို သားမက်တော်ချင်နေတဲ့ပုံပဲ။

မေသက်ထားရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သုတကို အထူးအဆန်းလို ဂရုစိုက်ကြတယ်။ သုတက လူတိုင်းကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ဆက်ဆံတယ်။ မေသက်ထားရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက မေသက်ထားကို အားကျနေကြတယ်။ "မေသက်ထားက တကယ်တော်တာပဲ။ ဒီလောက်ချောတဲ့ယောင်္ကျားကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ" လို့ မေးနေကြတယ်။

ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မေသက်ထားနဲ့သုတတို့ ပိုပြီးရင်းနှီးလာကြတယ်။ သူတို့အတူတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြတယ်။ ညစာစားကြတယ်။ ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ သုတက မေသက်ထားကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တယ်။ မေသက်ထားရဲ့အလိုကို လိုက်တယ်။

တစ်နေ့မှာ မေသက်ထားက သုတကို "မင်းက ဘာလို့ ဒီလိုအလုပ်ကိုလုပ်တာလဲ" လို့မေးတယ်။ သုတက "ကျွန်တော့်မှာ ငွေလိုလို့လည်းပါတယ်၊ နောက်ပြီး လူတွေကိုကူညီချင်လို့လည်းပါတယ်" လို့ဖြေတယ်။ သုတက သူ့အကြောင်းကို သိပ်မပြောပြချင်ဘူးဆိုတာကို မေသက်ထား ရိပ်မိတယ်။

မေသက်ထားရဲ့အိမ်ထောင်ရေးဖက်ဟောင်းက မေသက်ထားမှာ ချစ်သူအသစ်ရှိနေပြီဆိုတာကို သိသွားတယ်။ သူက မေသက်ထားကို လာတွေ့ပြီး တောင်းပန်တယ်။ သူက သူ့ရဲ့အမှားကို နောင်တရနေကြောင်းပြောတယ်။ သူက မေသက်ထားကို ပြန်လိုချင်တယ်။

မေသက်ထားက သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ သူမကို စွန့်ပစ်သွားတဲ့သူ့ကို သူမ ဘယ်လိုပြန်ပြီးယုံကြည်ရမလဲ။ မေသက်ထားက သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်တယ်။

သုတက မေသက်ထားကို အားပေးတယ်။ သူက မေသက်ထားကို "ခင်ဗျား မှန်ကန်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ယုံကြည်မှုရှိဖို့ပဲလိုတ

      

ယ်" လို့ပြောတယ်။

မေသက်ထားက သုတကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ သုတဟာ သူမအတွက် အားကိုးရာဖြစ်လာတယ်။ သုတဟာ သူမရဲ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်းရှိနေပေးတယ်။

မေသက်ထားနဲ့သုတတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီးနက်ရှိုင်းလာတယ်။ သူတို့ဟာ ရိုးရိုးသားသား သူငယ်ချင်းတွေလို ဖြစ်လာကြတယ်။ တစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကို တစ်ယောက်နားလည်ပေးနိုင်ကြတယ်။

တစ်နေ့မှာ မေသက်ထားက သုတကို "မင်းကို ငါချစ်မိသွားပြီထင်တယ်" လို့ဝန်ခံတယ်။ သုတက ဘာမှမပြောဘဲ မေသက်ထားကို ကြည့်နေတယ်။

သုတက မေသက်ထားကို ပြန်ချစ်ကြောင်း ဝန်ခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ သူတို့က စာချုပ်နဲ့ချည်နှောင်ထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုဆက်သွားရမလဲဆိုတာကို မသိကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖို့ ကြောက်နေကြတယ်။

မေသက်ထားနဲ့သုတတို့ရဲ့စာချုပ်သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မယ်။ မေသက်ထားက သုတကို သူမဘဝထဲက ထွက်သွားစေချင်တဲ့ဆန္ဒမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သုတကို သူမ ဘယ်လိုတောင်းဆိုရမလဲဆိုတာကို သူမ မသိဘူး။

သုတကလည်း မေသက်ထားကို ထားသွားဖို့ စိတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့အတိတ်က အမည်းစက်တွေကြောင့် မေသက်ထားကို လက်ထပ်ဖို့ ဝန်လေးနေတယ်။

စာချုပ်သက်တမ်းကုန်ဆုံးတဲ့နေ့မှာ မေသက်ထားက သုတကို "မင်း ငါ့ကို ထားမသွားပါနဲ့။ မင်းကို ငါတကယ်ချစ်တယ်။ မင်းနဲ့အတူ ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်တယ်" လို့ပြောတယ်။

သုတက မေသက်ထားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားပြီး "ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို ချစ်တယ်။ ဘယ်တော့မှ ခင်ဗျားကို ထားမသွားဘူး" လို့ ကတိပေးတယ်။

သုတက သူ့ရဲ့အတိတ်အကြောင်းကို မေသက်ထားကို ပြောပြတယ်။ သူက ငယ်ငယ်တုန်းက ဆင်းရဲခဲ့တယ်။ သူ့မိဘတွေကို ကူညီဖို့အတွက် မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအကြောင်းတွေကို မေသက်ထားသိသွားရင် သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားမှာကို သူကြောက်နေခဲ့တာ။

မေသက်ထားက သုတကို နားလည်ပေးတယ်။ သူမက သုတရဲ့အတိတ်ကို အရေးမထားဘူး။ သူမက သုတရဲ့ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်တယ်။ မေသက်ထားနဲ့သုတတို့ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့အချစ်ဟာ အငှားကနေ စတင်ခဲ့ပေမဲ့ ထာဝရတည်မြဲသွားခဲ့တယ်။ မိုးတွေ တဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ မင်္ဂလာပွဲလေးမှာ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြင်ကြင်နာနာကြည့်ပြီး ပြုံးနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ နားလည်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးကတော့ ထာဝရအတွက် စတင်ခဲ့ပါပြီ။