လင်သေပြီးနောက် အပျက်မဖြစ်သွားသောမိန်းမ
လင်သေပြီးနောက် အပျက်မဖြစ်သွားသောမိန်းမ
အိမ်ရှေ့က မန်ကျည်းပင်ကြီးပေါ်ကနေ နွားချေးတက်ငှက်တွေ အော်နေတာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နိမိတ်မကောင်းသလို ခံစားနေရတယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးကလည်း ဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတာ။ ကိုမင်း အလုပ်သွားခါနီး ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြခဲ့တဲ့ အပြုံးက အခုထိ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ "နှင်း... ကိုယ် ညနေကျရင် ငါးလေးတွေ ဝယ်လာခဲ့မယ်၊ မင်းကြိုက်တဲ့ ငါးချဉ်စပ်လေး ချက်ထားဦး" တဲ့။ အဲဒါ သူနောက်ဆုံးပြောသွားတဲ့ စကားမှန်း ကျွန်မ သိခဲ့ရင် သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ထားပြီး အပြင်မထွက်ခိုင်းဘဲ နေမိမှာ။ ညနေစောင်းတော့ ပြန်ရောက်လာတာက ကိုမင်း မဟုတ်ဘဲ ကိုမင်းရဲ့ အလောင်းပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ကိုမင်း ဆုံးပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံးရက်တွေမှာ ကျွန်မဟာ လူသေတစ်ယောက်လိုပဲ။ စားတာလည်း မသိ၊ သောက်တာလည်း မသိ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ထားတာ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကလေးလည်း မရသေးဘူး။ ကျွန်မက အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မုဆိုးမလေးပေါ့။ ပတ်ဝန်းကျင်က မျက်လုံးတွေက ကျွန်မအပေါ်ကို ဝိုင်းကျလာကြတယ်။ သနားတဲ့မျက်လုံးတွေထက် စူးစမ်းတဲ့မျက်လုံး၊ ကဲ့ရဲ့ချင်တဲ့မျက်လုံးတွေက ပိုများတယ်။ "ဒီလောက် ချောချောလှလှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့တော့ ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မကြာခင် နောက်လင်ယူမှာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အပျက်မ ဖြစ်သွားမှာပဲ" ဆိုတဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံတွေက ကျွန်မ နားထဲကို လှံနဲ့ထိုးသလို ဝင်လာတတ်တယ်။
ကျွန်မမှာ ကိုမင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေရယ်၊ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ ကိုမင်းရဲ့ အမေ၊ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမကြီးရယ်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်ရတော့မယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုမင်းအပေါ်ထားတဲ့ သစ္စာကိုပဲ အဓိကထားခဲ့မိတယ်။ ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော ကျွန်မဟာ ကိုမင်းရဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ သေဆုံးသွားရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရေရောင်းတယ်၊ ထင်းခွေတယ်၊ သူများအိမ်မှာ အဝတ်လျှော်တယ်။ လက်တွေ ပေါက်ပြဲပြီး သွေးထွက်တဲ့အထိ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ ကိုမင်းရဲ့ အင်္ကျီဟောင်းလေးကို ဖက်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ငိုရတာက ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ အနားယူခြင်းပဲ။
ကိုမင်းဆုံးပြီး တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ ကိုသက် ဆိုတဲ့လူ ကျွန်မဘဝထဲ ရောက်လာတယ်။ ကိုသက်က ကိုမင်းရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းကူညီတယ်။ ယောက္ခမကြီးအတွက် ဆေးဖိုးတွေ ထောက်ပံ့တယ်၊ ကျွန်မ အလုပ်ပင်ပန်းနေရင် ဝိုင်းကူပေးတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကိုသက်က ကျွန်မကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ "နှင်းရယ်... ကိုမင်းလည်း မရှိတော့တာ ကြာပြီ၊ မင်း ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေတာကို ကိုယ် ကြည့်မရတော့ဘူး၊ ကိုယ့်ကို အားကိုးပါလား" တဲ့။ ကျွန်မ ငြင်းခဲ့တယ်။ ကိုမင်းကို သစ္စာဖောက်ရမှာ ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနက ကျွန်မကို အပျက်မ အဖြစ် မခံနိုင်သလို၊ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတဲ့ မိန်းမဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကိုလည်း မလိုချင်ဘူး။ ကိုသက်ကို ကျွန်မ မေတ္တာရှိပေမယ့် အဲဒီမေတ္တာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းမာမှုက အရှိန်ရလာတယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မကို မရရအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အမြဲ တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုသက်လည်း လက်လျှော့ပြီး တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေမိတယ်။ "ကြည့်စမ်း... နှင်းကတော့ လင်သေပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှ အဖတ်မလုပ်ဘူး၊ တကယ့် မိန်းမမြတ်ပဲ" ဆိုတဲ့ ချီးမွမ်းသံတွေက ကျွန်မအတွက် အစာဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုလို ကျွန်မရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ယောက္ခမကြီး ကွယ်လွန်ခါနီးမှာ ကျွန်မကို သေတ္တာအိုကြီးတစ်လုံး ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုမင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းစာအုပ်လေး ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတယ်။ စာမျက်နှာတိုင်းမှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတယ်။
"နှင်းရယ်... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မှာ မင်းမသိတဲ့ အပြစ်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို လက်မထပ်ခင်ကတည်းက တခြားမြို့မှာ အိမ်ထောင်ရှိခဲ့တယ်၊ ကိုယ် သူတို့ကို ပစ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ် ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေရဲ့ တစ်ဝက်က သူတို့ဆီ ရောက်နေတာ၊ ကိုယ် သေသွားရင် မင်း ဒါကို သိသွားမှာ ကိုယ် ကြောက်တယ်"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ သစ္စာရှိရှိ စောင့်ထိန်းခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ပြီး ကာကွယ်ခဲ့တဲ့ အချစ်က အစကတည်းက အလိမ်အညာတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာလား။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကိုမင်းက ကျွန်မကို လှည့်စားခဲ့တာလား။ နောက်ထပ် စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်တယ်။ အဲဒါက ကိုသက်ဆီက ကိုမင်းဆီ ရေးထားတဲ့ စာ။
"သူငယ်ချင်း... မင်း လုပ်နေတာတွေ မမှန်ဘူး၊ နှင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ပါ၊ မင်းမှာ နောက်အိမ်ထောင်ရှိတာကို သူ သိသင့်တယ်၊ မင်း မပြောရင် ငါ ပြောပြရလိမ့်မယ်"
အဲဒီတော့မှ ကျွန်မ အားလုံးကို နားလည်သွားတော့တယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မကို သနားလို့၊ ကိုမင်းရဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးချင်လို့ ကျွန်မဘေးမှာ လာပြီး အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရန်သူလို သဘောထားပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ စောင့်ထိန်းခဲ့တဲ့ အပျက်မ မဖြစ်သွားသောမိန်းမ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က အခုတော့ ကျွန်မအတွက် လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်မ မှားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ပိတ်လှောင်ပြီး အစစ်အမှန် မေတ္တာကို ကျွန်မ ခြေစုံကန်ခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ ကိုမင်းလည်း မရှိ၊ ကိုသက်လည်း မရှိ၊ ကျွန်မမှာ ရှိတာက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတုအယောင်နဲ့ နောင်တတွေပဲ။ ကျွန်မဟာ အပျက်မ မဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ လူတွေရဲ့ အမြင်မှာ ကျွန်မက စံပြမုဆိုးမ ဖြစ်နေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ သေလူတစ်ယောက်လို အေးစက်နေတယ်။
ကျွန်မ အခု အသက်ကြီးပြီ။ အထီးကျန်ခြင်းတွေကြားမှာ အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် တွေးမိတယ်... အဲဒီတုန်းကသာ ကျွန်မ မာနတွေကို ချ၊ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ အပေါ်ယံလွှာတွေကို ခွာချပြီး ကိုသက်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲခဲ့ရင် အခုလို အထီးကျန်နေပါ့မလားလို့။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အပျက်မ မဖြစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အပေါ်ယံ ဂုဏ်သိက္ခာထက် အစစ်အမှန် ပျော်ရွှင်မှုကို တန်ဖိုးထားပါ။ သစ္စာတရားဆိုသည်မှာ မှန်ကန်သောသူအပေါ်၌သာ ထားရှိအပ်သော အရာဖြစ်သည်။