"မိဘမျက်ရည်တစ်စက် သားသမီးဘဝတစ်သက်"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က အတ္တကြီးတဲ့သူပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လိုချင်တာမှန်သမျှ မရရအောင်ယူတတ်တဲ့ စိတ်က ကျွန်တော့်သွေးထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက ရိုးအအ၊ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သူတစ်ပါးကို ကူညီရရင် ပျော်နေတဲ့ ရွာက အစိုးရမူလတန်းပြ ဆရာအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေက ဂုဏ်မောက်စရာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မြို့က သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ထီးအမည်းကြီးကို ဆောင်းပြီး ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်တတ်တဲ့ အဖေ့ကို ကျွန်တော် ရှက်ခဲ့မိတယ်။
"မင်း အဖေက ဆရာကြီးဆို... အဝတ်အစားကတော့ နည်းနည်း..." ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ စနောက်သံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူးလို စူးနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြို့ပြရဲ့ ရောင်စုံလောကထဲမှာ ဇိမ်နဲ့နေချင်တယ်၊ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် နေချင်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော် ကျောင်းပြီးခဲ့တယ်၊ အလုပ်ကောင်းကောင်း ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အဖေ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အစား "ဒါလောက်ပဲ ပေးနိုင်တာလား" ဆိုတဲ့ အပြစ်တင်စိတ်က ပိုများနေခဲ့တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ပါပဲ။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော် အလုပ်ထဲမှာ ရာထူးတက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်၊ မြို့က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက သမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ အဖေကတော့ ရွာမှာ တစ်ယောက်တည်း။ "သား... အဖေ နေမကောင်းဘူး၊ တစ်ချက်လောက် လာခဲ့ပါလား" ဆိုတဲ့ ဖုန်းလေးကို ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကိုင်ခဲ့မိတယ်။ "အဖေရာ... ကျွန်တော် အလုပ်ရှုပ်နေတာ သိရဲ့သားနဲ့၊ ရွာက ဆေးခန်းမှာပဲ ပြလိုက်ပါ" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောခဲ့မိတာ။ အဖေက ဘာမှ ပြန်မပြောရှာဘူး။ "အေးပါ သား... အလုပ်က ပိုအရေးကြီးပါတယ်၊ ဂရုစိုက်နော်" တဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ အသံထက်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းက ပိုအရေးကြီးနေခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီကို ပိုက်ဆံ ငါးသောင်းလောက် လွှဲပေးလိုက်ပြီး ဝတ္တရားကျေပြီလို့ မှတ်ယူခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရှိတဲ့ သားအဖသံယောဇဉ်က ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြတ်တောက်လို့ ရတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတာ အမှားကြီးမှားခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃)
ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲရက် နီးလာတဲ့အချိန်မှာ အဖေ မြို့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဖေ့လက်ထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေနဲ့၊ ကျွန်တော် မကြိုက်တဲ့ ရွာက စားစရာတွေနဲ့။ အဖေက ကျွန်တော့်တိုက်ခန်းရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့တော့ ကျွန်တော် ဝမ်းမသာနိုင်ခဲ့ဘူး။ "ဘာလာလုပ်တာလဲ အဖေ... ဖုန်းမဆက်ဘဲနဲ့" လို့ ငေါ့တော့တော့ မေးမိတယ်။
အဖေက ပြုံးပြီး "သား မင်္ဂလာဆောင်မှာ အဖေ ပေးချင်တာလေး ရှိလို့ပါ၊ ပြီးတော့ သားကို သတိရလို့" တဲ့။ အဖေ့ မျက်လုံးတွေက ဇရာကြောင့် မှေးစက်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကတော့ နွေးထွေးမြဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးလောင်းနဲ့ သူမရဲ့ မိဘတွေက ကျွန်တော့်ဆီ အလည်လာတဲ့ အချိန်မှာ အဖေ ရောက်နေတာကို ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးမိတယ်။ အဖေ့ကို "အဝေးက အမျိုးတစ်ယောက်" လို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့မိတဲ့ အချိန်မှာ အဖေ့မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
မင်္ဂလာပွဲမတိုင်ခင် ညမှာ အဖေက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခု ပေးတယ်။ "ဒါက အဖေ သားအတွက် စုထားတာလေးတွေပါ၊ သား အိမ်ထောင်ကျရင် သုံးဖို့" တဲ့။ စာအိတ်ထဲမှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ငွေစက္ကူလေးတွေနဲ့အတူ ရွှေလက်စွပ်အဟောင်းလေး တစ်ကွင်း ပါလာတယ်။ အဖေ သေတ္တာထဲမှာ အမြဲ သိမ်းထားတဲ့ အမေ့ရဲ့ လက်စွပ်လေး။
"ဒါ အဖေ နေမကောင်းတုန်းက ဆေးကုဖို့ ရောင်းလိုက်ပြီ ထင်တာ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့၊ အဖေက ခေါင်းခါတယ်။ "မရောင်းပါဘူး သားရယ်... အဖေက သေခါနီး လူပဲ၊ ဆေးကုတာက ပိုက်ဆံကုန်ရုံပဲ ရှိမှာ၊ ဒါလေးက သားအတွက် အမှတ်တရ ဖြစ်မှာပါ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားတုန်းက ကျွန်တော် ဘာမှ မခံစားရဘူး။ အဖေ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အစား "ဒီလောက်လေးနဲ့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးနေတုန်း။
အခန်း (၅)
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ ရွာက ဖုန်းလာတယ်။ အဖေ ဆုံးပြီတဲ့။ ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်ရောက်တော့ အဖေ့ရဲ့ အလောင်းက အေးစက်နေပြီ။ အဖေ့ရဲ့ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ ကျွန်တော် ပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံ ငါးသောင်းက စာအိတ်ထဲမှာ အတိုင်းသား။ အဖေ တစ်ပြားမှ မသုံးသွားဘူး။
အိမ်နီးနားချင်း ဒေါ်လေးက ပြောပြတယ်... "နင့်အဖေကလေ... နင့်ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးနိုင်အောင်ဆိုပြီး သူစားရမယ့် ဆေးတွေကို မဝယ်ဘဲ စုထားတာ၊ သူကင်ဆာဖြစ်နေတာတောင် နင့်ကို မပြောခိုင်းဘူး၊ သားလေး အလုပ်ပျက်မှာ စိုးလို့တဲ့" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်တော် နှိမ်ချခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော် ရှက်ခဲ့တဲ့ အဖေက သူ့အသက်နဲ့လဲပြီး ကျွန်တော့်အတွက် စုဆောင်းပေးခဲ့တာ။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် အဖေ့ရဲ့ သေတ္တာအိုလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတဲ့ အချိန်မှာ စာတစ်စောင် တွေ့တယ်။ အဖေ ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေ မဆုံးခင်က ရေးခဲ့တဲ့ စာ။ "ရှင်... သားလေးကို ကျွန်မအစား ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ သားက ကျွန်မတို့ သားအရင်း မဟုတ်ပေမဲ့ ရှင့်ကို ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်" တဲ့။
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ဘူးလား။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို လမ်းဘေးက ကောက်ရခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မသိစေခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းထက် ပိုချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို "အမျိုးတစ်ယောက်" လို့ လူတကာရှေ့မှာ မိတ်ဆက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ။ အဖေက အဲ့ဒီညက တိတ်တိတ်လေး ငိုခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက အဖေ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းခဲ့တာ။
အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ မရှိတော့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်နေပေမဲ့ အဖေကတော့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်က ကျွန်တော့်ဘဝတစ်သက်စာ နောင်တတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ပေးခဲ့တာက နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိခဲ့ပြီး၊ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးပါ။
လူဆိုတာ နားလည်လာတဲ့ အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားတတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် မိဘနဲ့ ပတ်သက်ရင်ပေါ့။
သင်ခန်းစာ - တချို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက စကားလုံးတွေထဲမှာ မပါဘူး၊ မိဘတွေရဲ့ အလုပ်အကျွေးမပြုနိုင်တဲ့ နောင်တက ဘဝမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး အမာရွတ်ပဲ။