အဝေးပြေးလမ်းပေါ်က ကျွန်နော့်မိန်းမအပျော်မယ်
အဝေးပြေးလမ်းပေါ်က ကျွန်နော့်မိန်းမအပျော်မယ်
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံရဲ့ လေအေးတွေက အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်မှာ တဝုန်းဝုန်းနဲ့ တိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကုန်တင်ကားအိုကြီးရဲ့ စတီယာရင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး ရှေ့က မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းမတန်းကြီးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဇနီးသည် နွယ်နွယ့်ကို သတိရမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နွေးထူးသလိုလို ရှိပေမဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက် တိုးဝင်လာတဲ့ သံသယစိတ်ကတော့ လူကို ချမ်းစိမ့်သွားစေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ နွယ်နွဲ့က စက်ရုံတစ်ခုမှာ ညဆိုင်းဆင်းရတယ်လို့ ပြောထားပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုက လွဲနေသလို ခံစားနေရတာ ကြာပြီ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ချို့တဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကားမောင်းစားရတဲ့ အခြေခံလူတန်းစား၊ သူကလည်း မိသားစုကို ဝိုင်းကူဖို့ဆိုပြီး ညဘက်အလုပ်ဆင်းပေးရှာတယ်။ "ကိုကြီး... ကျွန်မ ညဘက်စက်ရုံဆင်းမှ အကြွေးတွေ ကျေမှာ၊ ခဏလေးပဲ အောင့်ခံပါ" လို့ သူချော့ပြောတတ်တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် ယုံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း သူလိမ်းတဲ့ ရေမွှေးနံ့က စက်ရုံအလုပ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘဲ အရမ်းကို ပြင်းလွန်းနေတာ၊ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း သူ့မျက်လုံးထဲက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေထက် ပိုတဲ့ အပြစ်ရှိသလို အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အဝေးပြေးလမ်းပေါ်က ကားမောင်းတာကို စောစောနားပြီး အိမ်ကို မပြန်ဘဲ သူပြောတဲ့ စက်ရုံရှေ့မှာ သွားစောင့်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက နွယ်နွဲ့ စက်ရုံကို ရောက်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် လိုက်ရှာတယ်။ အဝေးပြေးလမ်းဘေးက မီးရောင်မှိန်မှိန်ရှိတဲ့ ဆိုင်တန်းတွေ၊ ကားနားရာ နေရာတွေဆီ ကျွန်တော် လိုက်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကားဟွန်းသံတွေ၊ လူတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေကြားထဲမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ ကျောပြင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
လမ်းဘေးက အရက်ဆိုင်တန်းတစ်ခုရဲ့ အမှောင်ရိပ်ထဲမှာ ခပ်ဟော့ဟော့ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်၊ မျက်နှာမှာ မိတ်ကပ်တွေ အထပ်ထပ်နဲ့၊ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ ဆိုးထားတဲ့ အဲဒီမိန်းမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မှာဆို အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ နွယ်နွဲ့ ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ သူက ကားသမားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေပြီး အဲဒီလူရဲ့ လက်က နွယ်နွယ့်ခါးကို ဖက်ထားတာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်သွေးတွေဟာ ခေါင်းကို ဆောင့်တက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ သူတို့နားကို တိုးသွားပြီး နွယ်နွယ့်လက်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။ နွယ်နွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ထိတ်လန့်သွားပြီး အရောင်တွေ ပျက်သွားတယ်။ "နွယ်... မင်း... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးမိတယ်။ သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှု ပေါင်းစုံပြီး သူ့ကို အဲဒီနေရာမှာတင် ရိုက်နှက်မိတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "ငါ ရှာကျွေးတာ မလောက်လို့လား၊ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် စော်ကားရသလား" လို့ အော်ဟစ်မိတယ်။ လူတွေလည်း ဝိုင်းကြည့်ကုန်ကြပြီ။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကြီးစိုးနေတယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့ နွယ်နွဲ့က ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဝတ်အစားတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး "မင်းလို မိန်းမမျိုးနဲ့ ငါ တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မနေနိုင်ဘူး၊ ထွက်သွားတော့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နွယ်နွဲ့က သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲက စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။
"ကိုကြီး... ကျွန်မကို မောင်းမထုတ်ခင် ဒါလေး တစ်ချက်လောက် ဖတ်ကြည့်ပေးပါ" လို့ သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မပါဘဲ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တွေ့လိုက်ရတာက ဆေးရုံက ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေပါ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကျွန်တော် ခေါင်းခဏခဏ ကိုက်လို့ ပြခဲ့တဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှာ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ခွဲစိတ်ဖို့ သိန်းပေါင်းများစွာ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို နွယ်နွဲ့က ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။
"ကိုကြီး သိရင် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်မှာ စိုးလို့ ကျွန်မ ဖုံးထားခဲ့တာ။ ကိုကြီးကို အသေမခံနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ စက်ရုံမှာ လုပ်တဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ဘယ်လိုမှ မလောက်ဘူး။ အဲဒါကြောင့်... အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့တာပါ" လို့ နွယ်နွဲ့က ငိုပြီး ပြောပြတယ်။ ကျွန်တော် လက်ထဲက စာရွက်တွေ လွတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရွံရှာခဲ့တယ်၊ မုန်းတီးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ဖို့ သူ့ရဲ့ သိက္ခာကို ရောင်းစားနေခဲ့တာ။
"ဘာလို့လဲ နွယ်... ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတော့ သူက "ပြောရင် ကိုကြီး လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်မ သိက္ခာထက် ကိုကြီးအသက်က ပိုအရေးကြီးတယ်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတောမသတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် ယောက်ျားဖြစ်ပါလျက်နဲ့၊ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကြောင့် သူဟာ အဝေးပြေးလမ်းပေါ်က အပျော်မယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။
အခုဆို ကျွန်တော် ခွဲစိတ်မှုအောင်မြင်ပြီး ကျန်းမာလာခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားက အချစ်ကတော့ အရင်လို မဖြူစင်တော့ဘူး။ နွယ်နွဲ့ကို ကြည့်မိတိုင်း သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမလို၊ သူ့ကို ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်ခိုင်းမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ သတ်သေရမလို ဝေခွဲမရတဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတူရှိနေကြပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ရှက်ရွံ့နေကြတယ်။ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်က လေထုကတော့ အရင်အတိုင်း အေးစက်မြဲ အေးစက်နေဆဲပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ စတေးမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရပေမဲ့၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စတေးမှုဟာ နောင်တဆိုတဲ့ အမာရွတ်ကို ထာဝရ ကျန်ရစ်စေတတ်ပါတယ်။