သစ္စာမရှိတဲ့ ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်

 သစ္စာမရှိတဲ့ ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်

မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ လာတင်နေတာကို ကျွန်မ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ဆေးရုံနံ့လိုလို၊ ဆေးဝါးနံ့လိုလို အနံ့တစ်ခုက စွဲကပ်နေတယ်။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဆီးစစ်တံလေးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီ။ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ပထမတစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုဆိုရင် ဒုတိယတစ်ကြောင်းကတော့ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်အသားပေါ့။ ကျွန်မ ဗိုက်ကို အသာအယာ ထိကြည့်မိတယ်။ ဒီထဲမှာ အသက်တစ်ချောင်း ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသက်ရဲ့ ဖခင်ကတော့ ကျွန်မဆီမှာ မရှိတော့ဘူး။

ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ထက်က ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးပါပဲ။ သူက ကြင်နာတတ်တယ်၊ ဂရုစိုက်တတ်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ "မင်းကို ငါ တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မှာပါ မေ" လို့ သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ခုတော့ နားထဲမှာ လှောင်ရယ်သံတွေလို ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကလည်း အဲဒါပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်မိပြီဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ချန်မထားဘဲ ပုံအောချစ်တတ်တာ။ အဲဒီအချစ်ကပဲ ကျွန်မကို အခုလို ချောက်ထဲ တွန်းချလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကစပြီး ထက်ရဲ့ အမူအရာတွေ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင်လည်း Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းတွေ တရစပ်ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်လာတဲ့ အသံကတော့ "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ မအီမသာ ဖြစ်လာတာ၊ မနက်မိုးလင်းရင် ပျို့အန်တာတွေကို သူ့ကို ပြောပြချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိနေပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လိမ်ညာနေမိခဲ့တာ။ သူ အလုပ်ရှုပ်နေမှာပါ၊ သူ အဆင်မပြေတာ တစ်ခုခု ရှိနေမှာပါဆိုပြီးတော့ပေါ့။

သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကျွန်မ သူ နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းကို သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ သူဟာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်ရယ်မောမော။ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း ကလေးငယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အေးစက်စက် အမူအရာ ပြောင်းလိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မကို တိုက်ခန်းအပြင်ဘက် ဆွဲထုတ်သွားပြီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားက "မေ... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ငါ့မှာ မိသားစု ရှိပြီးသားပါ။ မင်းက ငါ့အတွက် ခေတ္တခဏ အပန်းဖြေစရာ သက်သက်ပဲ" တဲ့။

ကျွန်မ ပါးစပ်က ဘာစကားမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့ နာကျင်မှုက စကားလုံးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အင်အားမရှိတော့တာ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက အသက်အကြောင်း ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်လှတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ မာနက တားဆီးလိုက်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးကို ငါ့ကလေးရဲ့ အဖေလို့ ပြောဖို့တောင် တန်ရဲ့လား။ သူက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကစားသွားခဲ့တာ။ သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အလိုရမ္မက်တွေအတွက် ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အသုံးချသွားခဲ့တာပဲ။

ညရောက်တော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ငိုနေမိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်မိတော့ သူနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတွေ။ ကျွန်မ နှလုံးသားက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေပြီ။ "ဘာလို့လဲ ထက်... ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့အဖြေကတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက အသက်လေးကို စဉ်းစားမိတိုင်း ကြောက်စိတ်တွေ ဝင်လာတယ်။ ဖခင်မရှိတဲ့ ကလေး၊ သစ္စာမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးသား။ ကျွန်မ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ရမလဲ။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေ၊ မိဘတွေရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ။

ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်က တဖြည်းဖြည်း ရင့်လာတယ်။ ထက်ဆီကတော့ ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ မိသားစုနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်နေမှာပေါ့။ ကျွန်မကတော့ တစ်နေ့တခြား ဖောင်းကြွလာတဲ့ ဗိုက်ကိုကြည့်ပြီး နောင်တတွေ၊ အမုန်းတွေနဲ့ လုံးပန်းနေရတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ဒီကလေးကို ဖျက်ချပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ကူးတွေ ဝင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ ကလေးက လှုပ်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မရဲ့ မိခင်စိတ်က နိုးထလာပြန်တယ်။ သူ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ အပြစ်ရှိတာက လူမှားပြီး ချစ်မိခဲ့တဲ့ ကျွန်မနဲ့၊ သစ္စာတရားကို နင်းခြေခဲ့တဲ့ သူ့အဖေပဲ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ အမှန်တရား တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ ထက်က ကျွန်မကို ပစ်သွားတာဟာ သူ နောက်မိန်းကလေး ရှိလို့တင် မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား အလွဲသုံးစားလုပ်ထားလို့ အဖမ်းခံရတော့မယ့် အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ။ သူ ကျွန်မကို တမင် ရက်ရက်စက်စက် ပြောပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့တာက ကျွန်မကိုပါ ဒီအမှုထဲ မပတ်သက်စေချင်လို့တဲ့။ သူ ထောင်ထဲ မဝင်ခင် ကျွန်မကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်လို့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ နှလုံးသားက ပိုပြီး မွန်းကြပ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ခွင့်လွှတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့သင့်တယ်။ သူ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်တာ။

အခုတော့ ကျွန်မ ကလေးလေးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီ။ သူ့မျက်နှာလေးက ထက်နဲ့ အရမ်းတူတယ်။ ကလေးကို ကြည့်တိုင်း ထက်ကို သတိရရမလား၊ မုန်းရမလား ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ သစ္စာမရှိတဲ့ ချစ်သူနဲ့ ရခဲ့တဲ့ ဒီဗိုက်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ အသက်လေးဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော သင်ခန်းစာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်သွားမယ်။ သူ့အဖေလို သစ္စာမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် မဖြစ်လာအောင် ကျွန်မ သွန်သင်မယ်။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့တယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတာကတော့ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ် အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူက ကိုယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ချောက်ထဲ တွန်းချတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ သစ္စာတရားဆိုတာ ပါးစပ်ကပြောတဲ့ စကားလုံးတွေမှာ မရှိဘဲ လုပ်ရပ်တွေမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို ပုံအောယုံကြည်ခြင်းထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးသည်။ သစ္စာဖောက်မှုတစ်ခုက သင့်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း သင်ကသာ အခွင့်ပေးမှ ပျက်စီးမည်ဖြစ်သည်။