ငွေနောက်ပါသွားတဲ့ အချစ်
ငွေနောက်ပါသွားတဲ့ အချစ်
ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်လုပ်ကြတဲ့အခါ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေ စတင်လာပါတယ်။ သဇင်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရပြီး၊ မင်းသန့်ကတော့ အောက်ခြေဝန်ထမ်းဘဝကနေ စရပါတယ်။ သဇင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ချမ်းသာတဲ့ ကောင်လေးတွေနဲ့ တွဲ၊ ကားတွေနဲ့ အကြိုအပို့လုပ်နေချိန်မှာ သဇင်ကတော့ ဘတ်စ်ကားတိုးစီးနေရဆဲပါ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပါတီကို သွားတဲ့အခါ မင်းသန့်ဝယ်ပေးထားတဲ့ သာမန်အင်္ကျီလေးကိုဝတ်သွားတဲ့ သဇင့်ကို သူငယ်ချင်းတွေက လှောင်ပြောင်သလို ဆက်ဆံခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီနေ့က သဇင့်ရင်ထဲမှာ 'ဆင်းရဲခြင်း' ဆိုတဲ့ အရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရှက်ရွံ့မိသွားခဲ့ပါတယ်။
သဇင့်ရဲ့ရုံးကို မကြာခဏလာတတ်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ 'ဇေယျာ' ဟာ သဇင့်ရဲ့ အလှအပကို သတိထားမိသွားပါတယ်။ ဇေယျာက အသက် ကျော်၊ ငွေကြေးပြည့်စုံပြီး မိန်းကလေးတွေကို ငွေနဲ့ဖမ်းဆုပ်တတ်သူပါ။ ဇေယျာက သဇင့်ကို နေ့လယ်စာလိုက်ကျွေးတာ၊ ရုံးအဆင်း ကားနဲ့လိုက်ပို့တာတွေ စလုပ်လာပါတယ်။ အစပိုင်းမှာ သဇင်က ငြင်းဆန်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ လေအေးပေးစက်ဖွင့်ထားတဲ့ ကားပေါ်ကနေ အပြင်ဘက်က နေပူထဲ ဘတ်စ်ကားစောင့်နေရတဲ့ လူတွေကိုကြည့်ရင်း သူမရဲ့ စိတ်တွေ စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပါတယ်။
မင်းသန့်ကတော့ သဇင့်အတွက် အချိန်ပိုတွေဆင်း၊ ပိုက်ဆံစုနေခဲ့ပါတယ်။ သဇင့်မွေးနေ့အတွက် သူသုံးလလောက် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးသေးသေးလေးတစ်ခု ဝယ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့မှာပဲ ဇေယျာက သဇင့်ကို တန်ဖိုးကြီး နောက်ဆုံးပေါ်မော်ဒယ် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့်ပေးတဲ့ ရွှေကြိုးလေးကို ကြည့်ပြီး သဇင်က မဝမ်းသာတဲ့အပြင် "ကိုကိုရယ်... ဒီလိုအသေးလေးဝယ်မယ့်အစား ပိုက်ဆံစုထားတာမဟုတ်ဘူး" လို့ အပြစ်တင်ခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စူးနစ်စွာ နာကျင်သွားခဲ့ရပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားများရန်ဖြစ်တာတွေ ပိုများလာပါတယ်။ "ကိုကို့ကို ကြည့်ရတာ ဘယ်တော့မှ ကြီးပွားမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး" ဆိုတဲ့ သဇင့်ရဲ့ စကားတွေက မင်းသန့်ကို ဓားနဲ့ထိုးသလိုပါပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇေယျာက သဇင့်ကို ကွန်ဒိုတစ်ခန်းဝယ်ပေးမယ်၊ အလုပ်ထွက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေဖို့ ကမ်းလှမ်းလာပါတယ်။ ငွေကြေးရဲ့ သွေးဆောင်မှုအောက်မှာ သဇင် ဒူးထောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့်ကို လမ်းခွဲစကားပြောတဲ့နေ့က မင်းသန့်က မျက်ရည်တွေနဲ့ တားဆီးခဲ့ပေမယ့် သဇင်ကတော့ "ချစ်တယ်ဆိုတာနဲ့တင် ထမင်းစားလို့မဝဘူး ကိုကို" ဆိုပြီး ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။
သဇင် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း မင်းသန့်တစ်ယောက် အရက်ဖန်ခွက်နဲ့ အဖော်ပြုပြီး လမ်းပျောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ညမှာတော့ သူ့ကို အမြဲအားပေးခဲ့တဲ့ ကွယ်လွန်သူမိခင်ရဲ့ စာအုပ်လေးကို ပြန်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူ ပြန်လည်ထူမတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ သဇင် ပြောခဲ့တဲ့ "ဘယ်တော့မှ ကြီးပွားမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး" ဆိုတဲ့စကားကို ခွန်အားယူပြီး အလုပ်တွေကို ရူးသွပ်စွာ လုပ်ပါတော့တယ်။ အိပ်ချိန်လျှော့၊ အလုပ်ပိုလုပ်ရင်း မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းကာ ကိုယ်ပိုင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းငယ်လေးတစ်ခုကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒီဘက်မှာတော့ သဇင်တစ်ယောက် ဇေယျာပေးထားတဲ့ ကွန်ဒိုကြီးထဲမှာ တန်ဖိုးကြီးအဝတ်အစားတွေ၊ အိတ်တွေနဲ့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီပျော်ရွှင်မှုက ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ ဇေယျာဟာ သူမကို အပြင်ပေးမထွက်ဘဲ အိမ်ထဲမှာပဲ အလှပြထားချင်တဲ့သူပါ။ ပိုဆိုးတာက ဇေယျာမှာ နောက်ထပ် မိန်းမငယ်လေးတွေ အများကြီးရှိနေတာကို သဇင် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမဟာ ရွှေလှောင်အိမ်ထဲက အကျဉ်းသားတစ်ယောက်မှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။ စစ်မှန်တဲ့ ဂရုစိုက်မှု၊ နွေးထွေးမှုဆိုတာတွေ သူမဘဝမှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပါပြီ။
အချိန် နှစ်ကြာသွားခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားမှု၊ ရိုးသားမှုနဲ့ ကြံရည်ဖန်ရည်တွေကြောင့် သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းလေးဟာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး အောင်မြင်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်လာပါတယ်။ အခုဆိုရင် မင်းသန့်ဟာ တိုက်ပုံအကျီနဲ့ စမတ်ကျတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ဖြစ်နေပါပြီ။ သူ့ဘေးမှာလည်း သူ့ကို အောက်ခြေဘဝကတည်းက နားလည်ပေးပြီး လုပ်ငန်းမှာပါ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ချစ်သူအသစ် "အိမ့်" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ပါပြီ။
ဇေယျာရဲ့ စီးပွားရေးတွေဟာ လောင်းကစားနဲ့ အလွဲသုံးစားမှုတွေကြောင့် ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ အကြွေးရှင်တွေ ဝိုင်းလာတဲ့အခါ ဇေယျာက သဇင့်ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားပါတော့တယ်။ သဇင်နေတဲ့ ကွန်ဒိုပါ အသိမ်းခံလိုက်ရပြီး သူမမှာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ လမ်းပေါ်ရောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။ အတုအယောင် သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သူမကို ရှောင်ခွာသွားကြပါတယ်။
အလုပ်အကိုင်မရှိ၊ နေစရာမရှိဖြစ်နေတဲ့ သဇင်ဟာ အလုပ်ပြန်ရှာရပါတော့တယ်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အင်တာဗျူးသွားဖြေတဲ့အခါ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းပဲ သူမ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆိုသူဟာ တစ်ချိန်က သူမ ရက်ရက်စက်စက် ကျောခိုင်းခဲ့တဲ့ 'မင်းသန့်' ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ မင်းသန့်ကတော့ သူမကို မြင်တဲ့အခါ အံ့ဩသွားပေမယ့် အမုန်းတွေ၊ ဒေါသတွေမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပဲ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
အင်တာဗျူးအပြီးမှာ သဇင်က မင်းသန့်ကို သီးသန့်တွေ့ခွင့်တောင်းခဲ့ပါတယ်။ မျက်ရည်တွေနဲ့ သူမရဲ့ အမှားတွေကို တောင်းပန်ပြီး "ကိုကိုရယ်... သဇင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး အရင်လို ပြန်ချစ်ပေးလို့မရဘူးလား" လို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့်က အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "လူတစ်ယောက်ကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်သတ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး သဇင်... ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘဝမှာ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူ ရှိနေပြီ" လို့ ပြောရင်း ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာတဲ့ အိမ့်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အိမ့်ရဲ့ အပြုံးလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သဇင် တစ်လောကလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပါ။ သဇင်တစ်ယောက် ရုံးအဆင်းမှာ ထီးမပါဘဲ မိုးရေထဲ လမ်းလျှောက်သွားနေပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က မိုးရေထဲမှာ ကတိပေးခဲ့တဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိပါတယ်။ ငွေကြေးဆိုတာ ဘဝအတွက် လိုအပ်ပေမယ့်၊ စစ်မှန်တဲ့အချစ်ကိုတော့ ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရဘူးဆိုတာ သူမ နားလည်သွားချိန်မှာ အရာရာဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ မင်းသန့်ရဲ့ ကားလေးကတော့ မိုးရေထဲမှာ အိမ့်နဲ့အတူ နွေးထွေးစွာ ဖြတ်မောင်းသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
(ဖန်တီးသူ၏ အကြံပြုချက်)
တွင် တင်ရန်အတွက်
အဆုံးသတ်မှာ "သင်သာ သဇင်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုရွေးချယ်မလဲ" သို့မဟုတ် "မင်းသန့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံလား" စသည့် မေးခွန်းလေးများမေးပြီး များတွင် ဆွေးနွေးနိုင်ရန် ယူပါ။