လင်တရူးတဲ့ မိန်းမ
လင်တရူးတဲ့ မိန်းမ
မိုးက ရွာသွန်းနေသည်။ တော်ရုံတန်ရုံ မဟုတ်။ တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် မိုး။ မမြရီတစ်ယောက် ထီးကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဘူတာရုံရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက ရထားလမ်းဆီမှာ စူးစိုက်နေသည်။ ရန်ကုန်-မန္တလေး အစုန်ရထားက ခါတိုင်းထက် နာရီဝက်လောက် နောက်ကျနေသည်။ ဒီနေ့က သူမတို့ မင်္ဂလာသက်တမ်း နှစ်ပြည့်မြောက်တဲ့နေ့။ ကိုထွန်းဝေက မန္တလေးမှာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားနေတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဒီနေ့ ညနေရထားနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ဖုန်းဆက်ထားသည်။
မမြရီရဲ့ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတော့ စိတ်ပူရသည်။ ကိုထွန်းဝေက သူ့အပေါ် အမြဲကောင်းသည်။ သူမ ဘာလိုချင်လဲ၊ ဘာဖြစ်ချင်လဲဆိုတာကို အမြဲ ဂရုစိုက်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူမက သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ ရထားဆိုက်ရောက်ချိန် နီးလာတော့ မမြရီ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်ပလာသည်။ ရင်ထဲမှာလည်း တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။
ရထားပေါ်က ခရီးသည်တွေ တရုန်းရုန်း ဆင်းလာကြသည်။ မမြရီတစ်ယောက် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ပြီး ကိုထွန်းဝေကို လိုက်ရှာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာမှ မတွေ့။ သူမ မျက်နှာလေး ပျက်သွားသည်။ "ကိုထွန်းဝေ! ကိုထွန်းဝေ!" လို့ အော်ခေါ်ရင်း ရှာနေမိသည်။ ဘူတာရုံဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က သူမကို လှမ်းမေးသည်။ "ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ မသိဘူး" တဲ့။ "ကျွန်မယောက်ျား… ကိုထွန်းဝေကို ရှာနေတာပါ။ မန္တလေးက ဒီရထားနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားပါတယ်" လို့ သူမက ပြန်ဖြေသည်။
ဝန်ထမ်းက ခေါင်းခါရင်း "ဒီရထားမှာ ထွန်းဝေဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ခရီးသည် မပါလာဘူးဗျ။ စာရင်းထဲမှာ မရှိဘူး" လို့ ပြောတော့ မမြရီ ခေါင်းတွေ မူးဝေသွားသည်။ သူမ ခြေထောက်တွေကလည်း တုန်ယင်လာသည်။ ကိုထွန်းဝေ ဘာလို့ မပါလာတာလဲ။ သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ သူမ မျက်ရည်တွေ အလိုလို စီးကျလာသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မမြရီတစ်ယောက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့။ ထမင်းစား စားပွဲပေါ်မှာ ကိုထွန်းဝေ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းတွေ ပြင်ဆင်ထားသည်။ မနေ့ကတည်းက သူမကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာတွေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီဟင်းတွေက သူမကို လှောင်ပြောင်နေသလို ခံစားရသည်။ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ကိုထွန်းဝေဆီ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖုန်းခေါ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားသည်။
သူမ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်နေသည်။ ညည့်နက်လာသည်အထိ သူမ အိပ်မပျော်နိုင်။ ကိုထွန်းဝေ ဘာဖြစ်နေမလဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ပဲ တစ်ညလုံး လူးလိမ့်နေသည်။ မနက်မိုးလင်းတော့ မမြရီ မန္တလေးကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကိုထွန်းဝေကို သူမကိုယ်တိုင် သွားရှာမှ ဖြစ်တော့မည်။
မန္တလေးကို ရောက်တော့ မမြရီတစ်ယောက် ကိုထွန်းဝေရဲ့ ကုမ္ပဏီကို အရင်ဆုံး သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီက လူတွေက ကိုထွန်းဝေ မန္တလေးကို ရောက်မလာဘူးလို့ ပြောသည်။ "သူတို့ရဲ့ အရေးကြီး အစည်းအဝေးကိုတောင် သူ မတက်ခဲ့ဘူး" တဲ့။ မမြရီ ခေါင်းထဲမှာ မီးတွေ တောက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကိုထွန်းဝေ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို လိမ်ညာခဲ့တာလဲ။
သူမ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးလာပြီး ဒေါသလည်း ထွက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မျှော်လင့်ချက်ကို မလျှော့သေး။ မန္တလေးမြို့ထဲမှာ ကိုထွန်းဝေကို လိုက်ရှာသည်။ သူ သွားလည်တတ်တဲ့ နေရာတွေ၊ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေဆီမှာ လိုက်စုံစမ်းသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မတွေ့လိုက်ဘူးလို့ ပြောကြသည်။
ရက်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မမြရီရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက မှေးမှိန်လာသည်။ သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းလာသည်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ကိုထွန်းဝေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းတစ်ခု ကြားထားကြောင်း ပြောပြသည်။ "သူတို့ ပြောနေကြတာတော့ ကိုထွန်းဝေမှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေတယ်တဲ့။ မန္တလေးမှာပဲတဲ့" လို့ ပြောတော့ မမြရီ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားသည်။
သူမ နားကို မယုံနိုင်။ ကိုထွန်းဝေက သူမကို သစ္စာဖောက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူမ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမ အသည်းကွဲသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီသတင်းကို သေချာအောင် လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မမြရီတစ်ယောက် ကိုထွန်းဝေမှာ တခြားမိန်းမ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို
စုံစမ်းဖို့အတွက် မန္တလေးမြို့ထဲမှာပဲ ဆက်နေလိုက်သည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းနေရင်း တစ်နေ့မှာတော့ ကိုထွန်းဝေနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တူတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူက မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မမြရီ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေ မြန်လာသည်။
သူမ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေမိသည်။ အဲဒီလူက ကိုထွန်းဝေ 맞았다! သူမ ခြေထောက်တွေက တုန်ယင်နေပြီး သူမ အဲဒီနေရာမှာတင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကိုထွန်းဝေက သူမကို တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။ သူမ ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဒေါသတွေက မမြရီကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ ကိုထွန်းဝေကို သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ သူတို့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ကိုထွန်းဝေ!" လို့ သူမ အော်ခေါ်လိုက်တော့ ကိုထွန်းဝေရော သူ့ဘေးက မိန်းမပါ လှည့်ကြည့်လာသည်။ ကိုထွန်းဝေ မျက်နှာက ပျက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။
"မြရီ… မင်း… မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" လို့ သူက နဲ့ မေးသည်။ မမြရီက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း "ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားပြီ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ လိမ်ညာခဲ့တာလဲ" လို့ ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ အဲဒီမိန်းမက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာကို နားမလည်ဘဲ ကြောင်အနေသည်။
ကိုထွန်းဝေက ဘာပြောရမှန်း မသိ။ သူ ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ မမြရီက သူ့ကို အထင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင်က တကယ်ကို လူလိမ်ပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာကို ရှင် မထောက်ထားဘူး။ ရှင့်ကို ယုံကြည်ခဲ့တာကို ရှင် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ" လို့ ပြောသည်။ သူမ အသံတွေ တုန်ယင်နေသည်။
ပြီးတော့ သူမက အဲဒီမိန်းမကို လှည့်ကြည့်ပြီး "ဒီလူက လူလိမ်ပဲ။ သူ့မှာ မိန်းမရှိပြီးသား။ သူ့ကို မယုံနဲ့" လို့ ပြောလိုက်သည်။ အဲဒီမိန်းမက ကြောက်လန့်တကြီးနဲ့ ကိုထွန်းဝေကို ကြည့်သည်။ ကိုထွန်းဝေက သူမကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမက သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။
ကိုထွန်းဝေက မမြရီကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားသည်။ "မြရီ… နားထောင်ပါဦး။ အဲဒါ မင်းထင်သလို မဟုတ်ဘူး။ ငါ…" လို့ သူက ပြောပေမဲ့ မမြရီက သူ့ကို စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပါတော့ ကိုထွန်းဝေ။ ကျွန်မ ဘာမှ နားထောင်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မုန်းတယ်။ ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" လို့ ပြောပြီး သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူမ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ သူမ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အိမ်ကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘဝသစ်တစ်ခုကို စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တော့ မမြရီတစ်ယောက် သူမဘဝကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သူမ အလုပ်တစ်ခု ရှာပြီး သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်သည်။ သူမ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုတွေက သူမကို အားပေးကူညီကြသည်။ ရက်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ နာကျင်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရင်ထဲမှာ အမာရွတ်တစ်ခုတော့ ကျန်နေခဲ့သည်။ သူမ ကိုထွန်းဝေကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မလွယ်ကူဘူး။ သူမ သူ့ကို ချစ်ခဲ့သလောက် သူ့ကို မုန်းလည်း မုန်းသည်။ သူမ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ကြိုးစားသည်။
တစ်နေ့မှာတော့ မမြရီ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ ပန်းခြံတစ်ခုကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ အဲဒီမှာ သူမ မထင်မှတ်ဘဲ ကိုထွန်းဝေကို ပြန်တွေ့လိုက်သည်။ သူက တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး အရမ်း ပိန်သွားပြီး နွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ မမြရီ သူ့ကို မြင်တော့ ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ သနားမှုတွေ ရောထွေးနေသည်။
ကိုထွန်းဝေက သူမကို လှမ်းမြင်တော့ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး သူမဆီ လျှောက်လာသည်။ "မြရီ… ငါ မင်းကို ရှင်းပြစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်" လို့ သူက ပြောသည်။ မမြရီက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်သင့်လား၊ မခွင့်လွှတ်သင့်ဘူးလားဆိုတာကို တွေးနေသည်။
မမြရီက ကိုထွန်းဝေကို နားထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကိုထွန်းဝေက သူ ဘာလို့ သူမကို လိမ်ညာခဲ့လဲ၊ ဘာလို့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက
်ခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းပြသည်။ သူက သူ့ရဲ့ အတ္တဆန်မှုနဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် သူမကို တောင်းပန်သည်။ သူက သူမကို ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်း၊ သူမကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ဘယ်လောက် နောင်တရကြောင်း ပြောပြသည်။
မမြရီက သူ့ကို စကားမပြောဘဲ ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေသည်။ သူမ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက "ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်မယ်။ ကျွန်မတို့ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူပြီး ဘဝသစ်တစ်ခုကို အတူတူ စတင်နိုင်မလားဆိုတာကို ကြည့်ရအောင်" လို့ ပြောလိုက်သည်။ ကိုထွန်းဝေ မျက်နှာက ဝင်းပသွားသည်။ သူက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပန်းခြံထဲမှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လျှောက်သွားကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က မသေချာပေမဲ့ သူတို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လင်တရူးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်က အရာအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ကြောင်း ပြသလိုက်တာပါပဲ။