အပျော်မယ်

 အပျော်မယ်

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံရဲ့ လမ်းမီးတိုင်ဝါကျင်ကျင်အောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်က ရှည်လျားပြီး ကောက်ကွေးနေတယ်။ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ၊ တိုနံ့နံ့စကတ်နဲ့ စူးရှတဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ ဖြစ်တည်မှုက မြို့ပြရဲ့ အမှောင်ထုထဲ ပျော်ဝင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ လူတွေက ကျွန်မကို 'အပျော်မယ်' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အပျော်ရောင်းတဲ့သူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာတော့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဖန်တီးယူလို့မရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။

ကျွန်မဘဝထဲကို ကိုသူရ ရောက်လာတာဟာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ သူက ကျွန်မကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုရဲ့ အပေါက်ဝမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ တခြားယောက်ျားတွေလို ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရမ္မက်မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သနားကရုဏာတွေ အပြည့်နဲ့။ "ဒီအလုပ်တွေကို ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့လား၊ မင်းကို ငါစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်က ကျွန်မရဲ့ နွမ်းလျနေတဲ့ နှလုံးသားကို မျှော်လင့်ချက်တွေ အရောင်ခြယ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှောင်ကမ္ဘာထဲကနေ သူက လက်ကမ်းပေးတဲ့ အလင်းတန်းလေးလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ကိုသူရနဲ့ အတူနေထိုင်ရတဲ့ ပထမဆုံးလတွေဟာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သူဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတော့ အဲဒီ 'သနားခြင်း' ဆိုတာက 'ချုပ်ကိုင်ခြင်း' အဖြစ် ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ "မင်းက ဒီလိုမိန်းမမျိုးမို့လို့ ငါကလွဲရင် ဘယ်သူကမှ အဖက်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို သူက နူးနူးညံ့ညံ့လေး ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိတိုင်း "မင်းအဆင့်ကို မင်းသိလား" ဆိုတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျွန်မကို သတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လာတယ်။ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက်၊ သူ မရှိရင် ကျွန်မက လမ်းဘေးက အမှိုက်တစ်စလို ပြန်ဖြစ်သွားမှာကို ပိုကြောက်လာတာ။

ကိုသူရက အလုပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အမြဲတမ်း စတိုင်ကျနေချင်တယ်။ ကျွန်မ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေကို သူက "လုပ်ငန်းစဖို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တစ်စစ ယူသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာ မလာတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ညတိုင်း ငိုရတယ်။ သူ ပြန်လာတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာလည်း ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ပုံချဖို့ ဒါမှမဟုတ် ငွေလိုချင်လို့ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ချစ်သူ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ထွက်ပေါက်နဲ့ ငွေထုတ်စက်တစ်ခု ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ သိနေပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခဲ့မိတယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့ အဆုံး၊ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားစေမယ့် အမှန်တရားကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။ သူက တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစားထဲကတဲ့။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စာတိုတွေထဲမှာ ကျွန်မအကြောင်း ပါနေတယ်။ "အဲဒီ အပျော်မယ်ဆီက ငွေညှစ်လို့ ကောင်းတုန်းပဲ၊ မင်းအတွက် မင်္ဂလာဦးလက်ဆောင်ကို အဲဒီမိန်းမဆီက ရတဲ့ငွေနဲ့ ဝယ်ပေးမယ်" တဲ့။

ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့ နာကျင်မှုက အသက်ရှူရတာကို ခက်ခဲစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားက နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ရဲဖမ်းခံရပြီး အချုပ်ထဲ ရောက်ခဲ့ရတာ၊ မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားရအောင် တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ လုပ်ကြံခဲ့တာဟာ ကိုသူရကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မကို အားကိုးရာမဲ့အောင် လုပ်ပြီး၊ သူ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ အမြဲရှိနေအောင် သူက စနစ်တကျ စီစဉ်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို တွင်းနက်ထဲ တွန်းချခဲ့တဲ့ တရားခံပဲ။

ကျွန်မ အခန်းထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတုန်း။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ သူ ခိုးယူသွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတချို့နဲ့ သူ့ရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံ မှတ်တမ်းတွေကို ယူလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်မကို သူလို လူယုတ်မာမျိုး ဖြစ်သွားစေမှာမို့ ကျွန်မ လက်ရှောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာကတော့... သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာစဦး သတင်းစာထဲမှာ သူ ကျွန်မဆီက ငွေညှစ်ခဲ့တဲ့ အထောက်အထားတွေနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေကို သူ့ရဲ့ ယောက္ခမလောင်းဆီ ပေးပို့ခဲ့တာပဲ။

ကျွန်မ အခုတော့ လမ်းဟောင်းကြီးပေါ်မှာ ပြန်ရပ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အတုတွေ မရှိတော့ဘူး။ ကိုသူရဆီကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဘူး။ အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ပါးသူရဲ့ လှည့်စားမှုအောက်မှာ ပျော်စရာအရုပ်တစ်ခုလို ကပြနေရတဲ့ ဘဝကတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

နာကျင်ခြင်းဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေ့ဖို့ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းက မှောင်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီတစ်ခါတော့ တခြားသူ ပြပေးတဲ့ အလင်းကို မစောင့်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးစာဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားတော့မယ်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်က သင့်ကို အမှောင်ထဲက ဆွဲထုတ်ပေးတယ်ဆိုတာ သူက သင့်ကို အလင်းပြချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ရတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ သင့်ကို ထောင်ချထားချင်လို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ မျက်ကွယ်ပြုခြင်း မဖြစ်ပါစေနဲ့။