အပျက်မ၏ သား
:
အပျက်မ၏ သား
မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ တာမွေဈေးအနီး လမ်းဘေးတဲလေးထဲတွင် မေမေတင်ရီ တုန်တုန်ရီရီနှင့် ထိုင်နေသည်။ သူမရင်ခွင်ထဲတွင် သားငယ်လေး မောင်မြတ်သူ ရှိသည်။ မောင်မြတ်သူက မျက်လုံးလေး မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်နေသည်။ တင်ရီ မျက်ရည်တွေ ကျဆင်းလာသည်။ သူမဘဝက မိုးရေစက်တွေလိုပင် အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်က ရွာမှာတင်ရီကို မြို့ပေါ်က သူဌေးသားဆိုသူက ချစ်ကြိုက်ခဲ့သည်။ မိဘတွေကလည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တစ်လအကြာမှာပင် သူဌေးသားက တင်ရီကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့သည်။ တင်ရီမှာ ကိုယ်ဝန်နှင့် ကျန်နေခဲ့သည်။ ရွာကလူတွေကလည်း သူမကို အပျက်မဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ မခံနိုင်တဲ့အဆုံး တင်ရီ ရန်ကုန်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ ရန်ကုန်ရောက်တော့လည်း ဘဝက မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ ဈေးထဲမှာ အလုပ်ကြုံရာဝင်လုပ်ရင်း သားလေးကို ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရသည်။ ဒီမိုးတွေက သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ပိုပြီးပေါ်လွင်စေသည်။ မောင်မြတ်သူသာ သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားဆေးဖြစ်သည်။
မနက်စောစော ဈေးထဲတွင် လူတွေအလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ တင်ရီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်သည် ဒေါ်အေးကြည်ဆိုင်မှာ ဝင်အလုပ်လုပ်သည်။ ဒေါ်အေးကြည်က တင်ရီကို သနား၍ ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ မောင်မြတ်သူက ဒေါ်အေးကြည်ရဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ဆော့ကစားနေသည်။ မောင်မြတ်သူက ရုပ်ချောသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ လူချစ်လူခင်များသည်။ ဈေးထဲက လူတွေကလည်း မောင်မြတ်သူကို ချစ်ကြသည်။ ဒေါ်အေးကြည်က တင်ရီကို "တင်ရီရယ် စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့နော်။ နင်ကံကောင်းပါသေးတယ်။ သားလေးက နင့်ကို အားပေးနေတာပဲ။" ဟု အားပေးစကားဆိုသည်။ တင်ရီက ပြုံးပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်အေးကြည်။ ဒေါ်အေးကြည်သာမရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုနေရမလဲ မသိတော့ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။ ဈေးထဲက အလင်းရောင်လေးတွေက တင်ရီတို့သားအမိကို နွေးထွေးစေသည်။
မောင်မြတ်သူ နှစ်ပြည့်ပြီ။ သူက အခြားကလေးတွေ ကျောင်းသွားတာကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ တစ်နေ့ တင်ရီကို "မေမေ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းသွားချင်တယ်" ဟု ပြောသည်။ တင်ရီရင်ထဲ ဆို့နင့်သွားသည်။ သူမမှာ သားကို ကျောင်းထားနိုင်လောက်အောင် မတတ်နိုင်သေးပါ။ "သားလေး ကျောင်းသွားချင်ရင် မေမေ ကြိုးစားရမယ်နော်။ မေမေ အလုပ်တွေ အများကြီးလုပ်ပြီး သားလေးကို ကျောင်းထားပေးမယ်" ဟု ပြောရင်း မောင်မြတ်သူကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမမျက်ရည်တွေက မောင်မြတ်သူရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို စိုစွတ်စေသည်။ မောင်မြတ်သူက "မေမေ မငိုနဲ့နော်။ ကျွန်တော် မေမေ အလုပ်လုပ်တာကို ကူညီမယ်" ဟု ပြောသည်။ တင်ရီ ရင်ထဲမှာ ပီတိဖြစ်သွားသည်။ သားလေးရဲ့ စကားတွေက သူမကို အားအင်တွေ ဖြစ်စေသည်။
တစ်နေ့ ဈေးထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သယ်ရင်း တင်ရီ လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်မိသွားသည်။ သူမငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အတိတ်က လူဟောင်း...သူဌေးသား စည်သူ ဖြစ်နေသည်။ စည်သူက တင်ရီကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေသည်။ "တင်ရီ...မင်း...မင်း ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု စည်သူက မေးသည်။ တင်ရီက စကားမပြောနိုင်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေ ပြန်ပေါ်လာသည်။ စည်သူက မောင်မြတ်သူကို တွေ့တော့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။ "ဒါ...ဒါ ငါ့ကလေးလား" ဟု စည်သူက မေးသည်။ တင်ရီက ခေါင်းခါသည်။ "မဟုတ်ဘူး...ဒါ ငါ့သားပဲ။ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ဟု တင်ရီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ စည်သူက ဘာပြောရမှန်း မသိတော့။ ဈေးထဲမှာ လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ တင်ရီက မောင်မြတ်သူကို ဆွဲခေါ်ပြီး ထွက်သွားသည်။
စည်သူက တင်ရီတို့နေတဲ့ တဲလေးကို လိုက်လာခဲ့သည်။ သူက တင်ရီကို ရှင်းပြချင်သည်။ "တင်ရီ ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ အဲ့တုန်းက ငါ အရမ်းငယ်သေးတယ်။ ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို အတင်းအကျပ် တခြားမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းလို့ပါ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု စည်သူက ပြောသည်။ တင်ရီက "မင်း ခွင့်လွှတ်ဖို့ ပြောဖို့ နောက်ကျသွားပြီ စည်သူ။ ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံး မင်းကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာ။ ငါ့သားကိုလည်း မင်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပတ်သက်ခွင့်မပေးဘူး" ဟု ပြောသည်။ စည်သူက "တင်ရီ ငါ မင်းတို့သားအမိကို ကူညီချင်ပါတယ်။ ငါ မင်းတို့ကို တာဝန်ယူပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။ တင်ရီက "မလိုဘူး။ ငါ့သားကို ငါ့ဘာသာ ရှာဖွေကျွေးမွေးနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ အကူအညီကို ဘယ်တော့မှ
မလိုချင်ဘူး" ဟု ပြောပြီး စည်သူကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ စည်သူက တဲလေးရှေ့မှာ ကြာကြာရပ်နေပြီးမှ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ပြန်သွားသည်။ တင်ရီက တဲလေးထဲမှာ ငိုနေသည်။ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေက သူမကို ခြောက်လှန့်နေဆဲဖြစ်သည်။
တင်ရီ ညဘက် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေသည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ စည်သူက သူမကို နှိပ်စက်နေသည်။ မောင်မြတ်သူက "မေမေ မကြောက်နဲ့နော်။ ကျွန်တော် မေမေ့ကို ကာကွယ်မယ်" ဟု ပြောသည်။ တင်ရီ လန့်နိုးသွားသည်။ သူမ မောင်မြတ်သူကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ မနက်ရောက်တော့ တင်ရီ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ သူမ သားလေးအတွက် ခွန်အားတွေ မွေးထုတ်ရမည်။ သူမ ဒေါ်အေးကြည်ကို "ဒေါ်အေးကြည် ကျွန်မ အလုပ်ပိုလုပ်ချင်တယ်။ ကျွန်မကို အလုပ်ချိန်ပိုပေးပါ" ဟု ပြောသည်။ ဒေါ်အေးကြည်က "တင်ရီ နင် အရမ်းပင်ပန်းနေမယ်။ ဂရုစိုက်ဦးမှ" ဟု ပြောသည်။ တင်ရီက "ရပါတယ် ဒေါ်အေးကြည်။ ကျွန်မ သားလေးအတွက်ဆို ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူမ အိပ်မက်ထဲက အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
တင်ရီ ညဘက်တွေမှာ စာသင်ဝိုင်းလေးတစ်ခု ဖွင့်လိုက်သည်။ ဈေးထဲက ကလေးတွေကို စာသင်ပေးသည်။ သူမ ငယ်ငယ်က စာတော်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် ဆက်မသင်နိုင်ခဲ့ပါ။ အခုတော့ သူမရဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ကလေးတွေကို ဝေမျှပေးချင်သည်။ မောင်မြတ်သူကလည်း စာသင်ဝိုင်းမှာ ပါသည်။ သူက တခြားကလေးတွေထက် ပိုတော်သည်။ တင်ရီ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ဂုဏ်ယူသည်။ တစ်နေ့ စည်သူက စာသင်ဝိုင်းကို ရောက်လာသည်။ သူက စာသင်ဝိုင်းအတွက် စာအုပ်တွေ၊ ခဲတံတွေ လာလှူသည်။ တင်ရီက လက်မခံချင်ပေမဲ့ ကလေးတွေက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံကြသည်။ စည်သူက မောင်မြတ်သူကို စကားပြောချင်သည်။ "သားလေး နာမည်က မောင်မြတ်သူ ဟုတ်လား။ အဖေနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား" ဟု စည်သူက မေးသည်။ မောင်မြတ်သူက တင်ရီကို လှည့်ကြည့်သည်။ တင်ရီက ခေါင်းခါပြသည်။ မောင်မြတ်သူက "ကျွန်တော့်မှာ မေမေ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။ စည်သူ မျက်နှာ မကောင်းတော့။
တင်ရီရဲ့ စာသင်ဝိုင်းက ဈေးထဲမှာ နာမည်ကြီးလာသည်။ ကလေးတွေ စာတော်လာကြသည်။ တင်ရီက ပျော်ရွှင်သည်။ သူမ သားလေးကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်သည်။ စည်သူကလည်း စာသင်ဝိုင်းကို လာအားပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ စည်သူ့ကို အရင်လို မုန်းတီးမနေတော့ပါ။ စည်သူက တကယ်ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ တစ်နေ့ တင်ရီ နေမကောင်းဖြစ်သည်။ သူမ အလုပ်မသွားနိုင်။ မောင်မြတ်သူက သူမကို ပြုစုသည်။ စည်သူက ဆေးခန်းခေါ်သွားပေးသည်။ ဆရာဝန်က တင်ရီကို အနားယူဖို့ ပြောသည်။ စည်သူက တင်ရီကို "တင်ရီ မင်း နားနေပါ။ ငါ မင်းတို့သားအမိကို ကြည့်ရှုပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။ တင်ရီက ငြင်းဆန်ဖို့ အားမရှိတော့။ သူမ စည်သူ့ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ စည်သူက မောင်မြတ်သူကို ဂရုစိုက်သည်။ သူတို့သားအဖ နှစ်ယောက် ပိုပြီး နီးစပ်လာကြသည်။ တင်ရီ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးလာသည်။ သူမ စည်သူ့ကို မေတ္တာတွေ ပိုလာသည်။
တင်ရီ သက်သာလာသည်။ သူမ စည်သူနဲ့ မောင်မြတ်သူတို့ ပျော်ရွှင်နေတာကို တွေ့တော့ ဝမ်းသာသည်။ သူတို့ သုံးယောက် မိသားစု ဘဝလေးလို ဖြစ်လာသည်။ စည်သူက တင်ရီကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းသည်။ "တင်ရီ ငါ မင်းကို တကယ်ချစ်တယ်။ ငါတို့ ပြန်စကြရအောင်။ ငါတို့ သားအဖ သုံးယောက် ပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုလေး တည်ဆောက်ကြမယ်" ဟု စည်သူက ပြောသည်။ တင်ရီ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ သူမ စဉ်းစားသည်။ သူမ စည်သူကို ချစ်သည်။ သူမ သားလေးအတွက်လည်း စဉ်းစားရမည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း စည်သူ ငါတို့ ပြန်စကြမယ်" ဟု တင်ရီက ပြန်ပြောသည်။ မောင်မြတ်သူက "ကျွန်တော် အရမ်းပျော်တာပဲ မေမေ။ အဖေနဲ့ မေမေ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေပါစေ" ဟု ပြောသည်။ သူတို့ သုံးယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။
တင်ရီနဲ့ စည်သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်သည်။ ဈေးထဲက လူတွေ၊ စာသင်ဝိုင်းက ကလေးတွေ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြသည်။ တင်ရီက သတို့သမီး ဝတ်စုံလေးနဲ့ အရမ်းလှနေသည်။ သူမ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ။ စည်သူက သူမကို အရမ်းချစ်သည်။ သူက တင်ရီကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆင်းရဲစေရဘူးလို့ ကတိပေးသည်။ မောင်မြတ်သူကလည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူက မိဘနှစ်ပါးလုံးနဲ့ မိသားစု ဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရလို့ ဝမ်းသာနေသည်။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော့ စည်သူက တင်ရီနဲ့ မောင်မြတ်သူကိ
ု သူ့ရဲ့ အိမ်ကြီးကို ခေါ်သွားသည်။ အိမ်ကြီးက ခမ်းနားထည်ဝါသည်။ တင်ရီ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ ဒီလို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေနဲ့ မရင်းနှီးပါ။ စည်သူက သူမကို "မကြောက်ပါနဲ့ တင်ရီ။ ဒါ မင်းရဲ့ အိမ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ပြောပြီး အားပေးသည်။
တင်ရီ ဘဝသစ်ကို စတင်သည်။ သူမ စည်သူ့ရဲ့ အိမ်မှာ နေသားကျအောင် ကြိုးစားသည်။ သူမ အိမ်ရဲ့ အလုပ်တွေကို သင်ယူသည်။ သူမ မောင်မြတ်သူကို ကျောင်းကောင်းကောင်းမှာ ထားပေးသည်။ မောင်မြတ်သူက စာကြိုးစားသည်။ သူက ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်ချင်သည်။ တင်ရီ သားလေးရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးချင်သည်။ စည်သူကလည်း တင်ရီကို အမြဲတမ်း ကူညီသည်။ သူက တင်ရီကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်ပေးသည်။ တင်ရီလည်း ဉာဏ်ကောင်းတော့ လုပ်ငန်းတွေကို ကောင်းကောင်း လုပ်ကိုင်နိုင်လာသည်။ သူမတို့ မိသားစု ပိုပြီး ချမ်းသာလာသည်။ ဒါပေမဲ့ တင်ရီက သူမရဲ့ မူလဇာတိကို မမေ့ပါ။ သူမ ဈေးထဲက လူတွေကို အမြဲတမ်း လှူဒါန်းသည်။ သူမ စာသင်ဝိုင်းကိုလည်း ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပေးသည်။
နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားသည်။ မောင်မြတ်သူ ဆရာဝန်ဘွဲ့ ရသွားသည်။ သူက ရွာကို ပြန်ပြီး ဆေးခန်းဖွင့်သည်။ သူက ရွာက လူတွေကို အခမဲ့ ဆေးကုသပေးသည်။ တင်ရီနဲ့ စည်သူတို့က ရွာကို လာလည်ကြသည်။ ရွာက လူတွေက တင်ရီကို အရင်လို အပျက်မလို့ မခေါ်ကြတော့ပါ။ သူတို့က တင်ရီကို လေးစားကြသည်။ တင်ရီက ရွာမှာ ဘုရားကျောင်း ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းသည်။ သူမ အတိတ်က အမည်းစက်တွေကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ညနေစောင်းတော့ တင်ရီ၊ စည်သူနဲ့ မောင်မြတ်သူတို့ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ နေရောင်ခြည်က သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ရွှေရောင်သန်းစေသည်။ တင်ရီက "ငါ့ဘဝက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ အပျက်မတစ်ယောက်ဘဝကနေ ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစု ဘဝကို ရောက်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး" ဟု ပြောသည်။ စည်သူက "မင်းက တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။ မင်းက အရမ်းသတ္တိကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်" ဟု ပြောသည်။ မောင်မြတ်သူက "ကျွန်တော်လည်း မေမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်။ မေမေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပါ" ဟု ပြောသည်။ သူတို့ သုံးယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောကြသည်။ မေတ္တာတရားရဲ့ အောင်ပွဲက သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ထာဝရ ထွန်းလင်းစေသည်။ ပြီးဆုံးခြင်း။