ပထွေးကိုကြိုက်နေသောမယားပါသမီး
ပထွေးကိုကြိုက်နေသောမယားပါသမီး
အမှားတစ်ခုရဲ့ အစပြုရာဟာ မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ အဲဒီညနေခင်းကလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး စာဖတ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ သူက ကျွန်မအမေရဲ့ ဒုတိယမြောက် ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ ပထွေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်အာရုံထဲမှာတော့ သူဟာ ပထွေးဆိုတဲ့ စကားလုံးထက် ပိုတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အခန်းတစ် — အစပြုခြင်း
ကျွန်မ အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်မှာ သူ ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တာ။ အဖေအရင်းက နောက်မိန်းမနဲ့ လိုက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း အမေ့မျက်နှာမှာ အရယ်အပြုံးဆိုတာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ။ ဦးသန့်ဇော် ရောက်လာတော့မှ အမေ ပြန်ပြုံးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက သဘောကောင်းတယ်၊ စကားပြောရင် အမြဲ လေသံအေးအေးနဲ့ ပြောတတ်တယ်။ အမေ့ကိုတင် မကဘဲ ကျွန်မကိုလည်း သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဂရုစိုက်မှုတွေကပဲ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
အခန်းနှစ် — တိတ်တဆိတ် ရင်ခုန်ခြင်း
ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့ သူပဲ ကျောင်းပို့ကျောင်းကြို လုပ်ပေးတယ်။ ကားမောင်းနေရင်း မှန်ထဲကတစ်ဆင့် ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတတ်တဲ့ သူ့အပြုံးတွေကို ကျွန်မ ခိုးခိုးပြီး သိမ်းဆည်းခဲ့မိတယ်။ အမေ မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေကို ကျွန်မ အမြတ်နိုးဆုံးပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဝါသနာတွေကို နားထောင်ပေးတယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်ရင် နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ အမေကတော့ အလုပ်တွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်တာ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ သူက မင်းသားတစ်ပါးလို နေရာယူလာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါဟာ မဖြစ်သင့်တဲ့ အမှားဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားက ဦးနှောက်ထက် အမြဲ ခြေတစ်လှမ်း စောနေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရေမွှေးနံ့ကို ရရင်ပဲ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်လာတတ်ပြီ။ သူ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်တဲ့ အခါတိုင်းမှာ သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ထက် ပိုတဲ့ နွေးထွေးမှုကို ကျွန်မ ရှာဖွေမိခဲ့တယ်။
အခန်းသုံး — အပြောင်းအလဲ
တစ်နေ့မှာ အမေက နယ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သုံးရက်လောက် သွားရမယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေ တအားရွာနေခဲ့တာ။ အိမ်မှာ သူနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း။ ညစာစားပြီးတော့ သူက ဧည့်ခန်းမှာ တီဗီကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့နားမှာ သွားထိုင်မိတယ်။
“ဦး... မအိပ်သေးဘူးလား” လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက ပြုံးပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။
“သမီး မအိပ်သေးလို့ ဦး စောင့်နေတာလေ” တဲ့။
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ စိတ်အရှိန်ကို ထိန်းမရအောင် တွန်းပို့လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို အမှတ်မထင် ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်တယ်။ သူ ခေတ္တမျှ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြည့်တွေက ရိုးသားမနေတာကို သူ သတိထားမိသွားပုံရတယ်။
အခန်းလေး — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ အကြည့်ချင်းဆုံရင်တောင် သူ ချက်ချင်း လွှဲဖယ်လိုက်တတ်တယ်။ အဲဒီလို ရှောင်ဖယ်လေလေ၊ ကျွန်မက ပိုပြီး ရူးသွပ်လေလေပဲ။
ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပြီး ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်နေတာ။ အမေ ပြန်ရောက်လာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ကြည်ကြည်နူးနူး ရှိနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ ကိုယ့်အမေအရင်းကို မနာလိုဖြစ်နေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရွံရှာမိရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာက အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်တဲ့ အစွမ်း မရှိဘူး ထင်ပါတယ်။
အခန်းငါး — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ သူ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားမိတယ်။ အမေကတော့ အောက်ထပ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း။
“ဦး... ကျွန်မကို ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ။ ကျွန်မ ဦးကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ဦး သိနေတာပဲမဟုတ်လား”
ကျွန်မ ငိုပြီး ပြောမိတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။
“မင်း မှားနေပြီ ရွှေစင်။ ဒါဟာ မဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စ။ ငါက မင်းရဲ့ အဖေပဲ”
“အဖေအရင်းမှ မဟုတ်တာ!” လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းဝမှာ ရပ်နေတဲ့ အမေ့ကို ကျွန်မတို့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမေ့လက်ထဲက ရေခွက်လေး ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျကွဲသွားတဲ့ အသံဟာ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြိုကွဲသွားတဲ့ အသံပါပဲ။
အခန်းခြောက် — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု
အမေက ဘာမှ မပြောဘူး။ တိတ်တဆိတ်ပဲ အခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ အိမ်ဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။ အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ ဦးသန့်ဇော်ကတော့ အိမ်ကို မပြန်လာတော့ဘူး။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ အမေက ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတွေနဲ့ စာရွက်တချို့ ပါတာပေါ့။
“နင့်ကို ငါ တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခု ရှိတယ် ရွှေစင်”
အမေက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောပြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်းလို့ ကျွန်မ ထင်နေခဲ့တဲ့သူက တကယ်တော့ အဖေအရင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အမေနဲ့ ဦးသန့်ဇော်က ငယ်ချစ်ဦးတွေဖြစ်ပြီး၊ အမေ့မိဘတွေ သဘောမတူလို့ အမေက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတာ။ ကျွန်မကို ကိုယ်ဝန်ရလာတဲ့အချိန်မှာ အမေက ဦးသန့်ဇော်နဲ့ ခိုးရာလိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။
ဒါဆို... ဦးသန့်ဇော်က ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်းပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချစ်နေမိတဲ့သူ၊ ကျွန်မ ရူးသွပ်နေမိတဲ့သူက ကျွန်မကို မွေးထုတ်ခဲ့တဲ့ အဖေအရင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့လား။
အခန်းခုနစ် — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ဦးသန့်ဇော်ကတော့ အဲဒီအမှန်တရားကို သိလို့ ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်ခဲ့တာ။ သူက အမေ့ကို ချစ်လွန်းလို့ ဒီအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူ့သမီးက သူ့ကို တခြားစိတ်နဲ့ ချစ်နေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခဲ့ရမလဲ။
နောက်ဆုံးတော့ သူ ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အမေလည်း စိတ်ဝေဒနာ ခံစားရပြီး အိပ်ရာထဲ လဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေ၊ တားမြစ်ထားတဲ့ အချစ်တွေကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ အပြစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ အသက်မဲ့နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ အမေ့ကို ပြုစုရင်း တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေရတယ်။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်တိုင်း သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်တွေကို မြင်နေရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ လှပရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်မအတွက်တော့ အချစ်ဟာ နာကျင်စရာ အကောင်းဆုံး လက်စားချေမှု တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မေတ္တာဟာ တစ်နေ့မှာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာတတ်သလို၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အလိုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ဆန္ဒဟာလည်း ကိုယ်မြတ်နိုးရသူတွေကိုပါ လောင်မြိုက်ပျက်စီးစေတတ်ပါတယ်။