မိန်းမကြာကူလီ

 မိန်းမ ကြာကူလီ

အခန်း (၁)

လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာဖြစ်ဖြစ်၊ ရပ်ကွက်ထဲက အလှူအတန်းတွေမှာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မနာမည်ဘေးမှာ အမြဲကပ်ပါလာတတ်တဲ့ နာမဝိသေသနတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ မိန်းမ ကြာကူလီ ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့တင်ပြောရဲသူမရှိပေမဲ့ ကျွန်မနောက်ကျောဘက်မှာတော့ အဲဒီစကားလုံးဟာ မြှားတစ်စင်းလို တဝီဝီပျံသန်းနေတာ ကျွန်မသိတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ မိန်းမတွေက သူတို့ယောကျ်ားတွေကို လက်မောင်းဆွဲပြီး ခပ်သုတ်သုတ်လှည့်ထွက်သွားတတ်ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲကို ခပ်ထူထူဆိုး၊ မျက်ဝန်းတွေကို အေးစက်စက်ထားပြီး အဲဒီကဲ့ရဲ့သံတွေကြားထဲမှာ ခေါင်းမော့လို့ လျှောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အကြံအစည်ရှိတယ်။ ကျွန်မမှာ ပေးဆပ်ရမယ့် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော တာဝန်တစ်ခုရှိတယ်။ လူတွေရဲ့ အထင်သေးမှုတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အကာအကွယ်တံတိုင်းတွေပါပဲ။

အခန်း (၂)

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မဘဝဟာ အခုလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အရမ်းချစ်ရတဲ့ လင်ယောကျ်ား ကိုကျော်ရှိခဲ့တယ်။ ကိုကျော်က ရိုးသားလွန်းတဲ့ အစိုးရဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ဘဝက ချို့တဲ့ပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့တယ်။ ညနေတိုင်း သူပြန်လာရင် ကျွန်မချက်ထားတဲ့ ဟင်းနံ့လေးနဲ့ သူဝယ်လာတဲ့ မုန့်လေးတွေစားရင်း ကျွန်မတို့အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ ကိုကျော်က ကျွန်မကို "သက်" လို့ ခေါ်တဲ့ အသံလေးထဲမှာ ဂရုဏာတွေ၊ ချစ်ခြင်းတွေ အပြည့်ပါခဲ့တာ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခိုကိုးရာဟာ သူပဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အေးဆေးပြီး အိမ်တွင်းပုန်းတဲ့ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် လူသိများခဲ့တာပေါ့။

အခန်း (၃)

အလှည့်အပြောင်းဆိုတာက ကြိုတင်အကြောင်းကြားချက်မရှိဘဲ ရောက်လာတတ်တာပဲ။ ကိုကျော်က အလုပ်မှာ မူးလဲသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့မှ သိလိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်နှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးနေပြီဆိုတာပဲ။ ငွေက သိန်းရာနဲ့ချီလိုတယ်။ ကျွန်မတို့မှာရှိတဲ့ စုဆောင်းငွေလေးက ဆေးရုံတက်ခ တစ်ပတ်စာတောင် မလောက်ဘူး။ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာက ကိုကျော်ဟာ စိတ်ဓာတ်အရမ်းနုနယ်သူတစ်ယောက်။ သူသာ ဒီအခြေအနေကို သိသွားရင်၊ သူကြောင့် ကျွန်မ ဒုက္ခရောက်မယ်လို့ ခံစားမိရင် သူကုသမှုကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဆရာဝန်က ကျွန်မကို သီးသန့်ခေါ်ပြောတယ်။ "ဒီလူနာက အသက်ရှင်ချင်စိတ်ရှိဖို့ အဓိကပဲ။ ပြီးတော့ ငွေအမြောက်အမြားလိုတယ်" တဲ့။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဆေးရုံရဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ လှေကားထောင့်မှာ ထိုင်ငိုရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သူ့အသက်ကို ကယ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးမှာ ကျွန်မရှိနေလို့မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မသာ သူ့ဘေးမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံပြီး ဆက်ရှိနေရင် သူက ကျွန်မကို အားနာပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။

အခန်း (၄)

ကျွန်မ စတင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူဌေးတစ်ယောက်နဲ့ ငွေကြေးအရ ပတ်သက်နေသယောင်၊ ဖောက်ပြန်နေသယောင် ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကိုကျော် ဆေးရုံတက်နေတုန်း ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ အလန်းစားဝတ်ပြီး လူစိမ်းယောကျ်ားတွေနဲ့ ကားပေါ်တက်သွားတာကို ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေမြင်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကိုကျော်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတစ်ဆင့် သူ့ဆီ အသံတွေရောက်သွားအောင် ကျွန်မ ဂရုတစိုက်စီစဉ်ခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုကျော် ဆေးရုံကဆင်းရမယ့်အချိန် ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ့ဆီကို ဖုန်းတစ်ချက်ပဲ ဆက်လိုက်တယ်။ "ကိုကျော်... ကျမ ရှင်နဲ့ ဆင်းရဲမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျမကို ထောက်ပံ့နိုင်မယ့်သူနောက်ကို ကျမ လိုက်သွားပြီ။ ကျမကို ရှာမနေနဲ့တော့။ ရှင်နဲ့ ကျမ ပြတ်ပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲကနေ သူ့ရဲ့ ရှိုက်သံကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်တယ်။

အခန်း (၅)

ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူ့ဆီက လာတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ရာနဲ့ချီရှိခဲ့တယ်။ "သက်... မဟုတ်ဘူးမလား။ ကိုယ့်ကို နောက်နေတာမလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ကျွန်မ မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ Seen ပြပြီး မဖြေဘဲ ထားလိုက်တာဟာ သူ့ကို အနာကျင်စေဆုံးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းမှဖြစ်မယ်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းပြီး အားခဲမှ သူကျန်းမာအောင် နေလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ နောက်ကွယ်ကနေ ငွေတွေရှာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းစားပြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေ၊ အရှက်တရားတွေကို ရင်းပြီး သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ အစေခံအဖြစ်ရော၊ အခြားအလုပ်တွေပါ စုံအောင်လုပ်ပြီး ရသမျှငွေတွေကို လူမသိအောင် သူ့ဆေးဖိုးအတွက် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ သူကတော့ အဲဒီငွေတွေကို အမည်မသိ အလှူရှင်တစ်ယောက်က ပေးတယ်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။

အခန်း (၆)

တစ်နှစ်အကြာမှာ ကျွန်မတို့ လမ်းထဲမှာ ပြန်ဆုံကြတယ်။ သူက အရင်ကထက် ကျန်းမာနေပြီ။ ဘေးမှာလည်း သူ့ကို ဂရုစိုက်မယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ နာမည်ကြီး "ကြာကူလီ" မမအဖြစ်နဲ့ ပေါ့ပျက်ပျက်ဝတ်စားပြီး သူ့ရှေ့ကနေ တမင်ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ရွံရှာမှု၊ မုန်းတီးမှုနဲ့ အထင်သေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ ကျွန်မရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ချစ်ခဲ့မိတာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးပဲ" လို့ ပြောပြီး တံတွေးနဲ့ ထွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးနောက်ကွယ်မှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေတဲ့ နှလုံးသားရှိတာကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို မုန်းလေ၊ သူ ပိုကျန်းမာလေပဲလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်က အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နေထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မမှာလည်း ရောဂါအခံရှိနေပြီ။ အလုပ်တွေ အလွန်အကျွံလုပ်ခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်တွေပေါ့။ ကိုကျော်ကတော့ အခုဆိုရင် နယ်ဘက်မှာ အိမ်ထောင်နဲ့၊ စီးပွားရေးနဲ့ အဆင်ပြေနေပြီလို့ ကြားတယ်။ သူ ကျွန်မကို မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရှင်သန်နေတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော အောင်မြင်မှုပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ ညဖက်တွေမှာ သူနဲ့ အတူတူစားခဲ့တဲ့ ဟင်းနံ့လေးတွေကို လွမ်းမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မနက်ဖြန်တွေအတွက် နောင်တမရဘူး။ တစ်ခါတစ်လေမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင်က လူယုတ်မာအဖြစ် ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှာ သရုပ်ဆောင်ရတာမျိုး ရှိတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်မကို လူတွေက "မိန်းမ ကြာကူလီ" လို့ ခေါ်ကြပါစေ။ သူ အသက်ရှင်နေဖို့ကသာ ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးဆုံးမို့လို့ပါ။

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစစ်မှန်ဆုံးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မိမိကိုယ်ကို အနစ်နာခံ၍ အမုန်းတရားများကို ပွေ့ပိုက်ခြင်းဖြင့်သာ သက်သေထူတတ်သည်။