"အိမ်တွင်းအကြမ်းဖတ်မှု"
အခန်း (၁)
ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော နေဝင်ဖျိုးဖျော့အလင်းရောင်သည် ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများက အငွေ့တထောင်းထောင်းဖြင့် အသင့်ရှိနေသော်လည်း လေထုထဲတွင်မူ အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးထားသည်။ နှင်းဦးသည် တုန်ယင်နေသော လက်ဖျားများကို ထိန်းချုပ်ရင်း တံခါးဝဆီသို့ အကြည့်ပို့ထားမိသည်။ သော့ခလောက်သံ တဂျောက်ဂျောက် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ခုန်သံသည် စည်းချက်မမှန်တော့ဘဲ မြန်ဆန်လာသည်။
"ပြန်လာပြီလား ကိုကို..."
သူမ၏ အသံသည် ခြောက်ကပ်ပြီး အားနည်းနေသည်။ ကျော်စွာသည် စကားပြန်မပြောဘဲ ဖိနပ်ကို ပစ်ပေါက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ခြေလှမ်းများက ယိုင်နဲ့နေပြီး အရက်နံ့က လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကျော်စွာ၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းနေပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များက ကိန်းအောင်းနေသည်။
"ဟင်းတွေက ဘာလို့ အေးစက်နေတာလဲ!"
ကျော်စွာ၏ အော်ဟစ်သံက အိမ်ကလေးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ နှင်းဦးသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းပွဲကို အပြေးအလွှား ပြန်နွှေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျော်စွာ၏ လက်က သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲဆောင့်လိုက်ခြင်းက ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်။
"ငါပြောနေတာ မကြားဘူးလား!"
နာကျင်မှုက ဦးရေပြားမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ နှင်းဦးသည် မျက်ရည်များကို အောင့်ထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ "ငါဘာမှားပြန်ပြီလဲ" ဟူသော အတွေးက ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော၊ တစ်ချိန်က နူးညံ့ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ယခုအခါ ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ လက်မခံနိုင်သေးပေ။
အခန်း (၂)
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် အိမ်ထဲသို့ တောက်ပစွာ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း နှင်းဦး၏ မျက်လုံးများအောက်ရှိ ညိုမည်းကွက်များကတော့ ကွယ်ပျောက်မသွားခဲ့ပါ။ သူမ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်မိရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချမိသည်။ နှုတ်ခမ်းနားရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာကို မိတ်ကပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေရသည့် ဘဝသည် မည်မျှကြာအောင် ဆက်သွားနိုင်မည်နည်း။
"နှင်း... ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ မနေ့ညက စိတ်တိုသွားလို့ပါ..."
ကျော်စွာက နောက်ကွယ်မှ ဖက်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလာသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ပုံသေနည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရိုက်နှက်လိုက်၊ တောင်းပန်လိုက်၊ ပြီးလျှင် ခွင့်လွှတ်လိုက်။ ဤသံသရာထဲတွင် နှင်းဦးသည် ရုန်းမထွက်နိုင်သော ကျော့ကွင်းတစ်ခုအတွင်း မိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
"ကိုကို့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်။ အလုပ်ထဲမှာ အရမ်းဖိအားများနေလို့ပါ..."
နှင်းဦးသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် သိနေသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် နာကျင်ရသလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ လူအများရှေ့တွင် သူတို့သည် စံပြလင်မယားများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရခြင်းက သူမအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်။
အခန်း (၃)
တစ်ပတ်အကြာတွင် နှင်းဦး၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း မေသူ အိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ မေသူသည် နှင်းဦး၏ မျက်နှာတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အရိပ်အယောင်များကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။
"နှင်း... နင့်မျက်နှာက ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဲ့ဒီဒဏ်ရာက ဘာလဲ"
နှင်းဦးသည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး "ဗီရိုတံခါးနဲ့ တိုက်မိတာပါ" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် မေသူက မယုံကြည်ပါ။ မေသူသည် နှင်းဦး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ငါ့ကို လိမ်လို့မရဘူး နှင်း။ ကျော်စွာ နင့်ကို လုပ်တာမလား။ ဘာလို့ အောင့်အည်းခံနေတာလဲ။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပဲ"
နှင်းဦး၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ဒဏ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သောအခါ သူမ ဖုံးကွယ်ထားသမျှ အရာအားလုံးက ပြိုလဲကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူမတွင် ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိပါ။ မိဘများကလည်း "အိမ်ထောင်သည်ဆိုတာ အောင့်ခံရတယ်" ဟုသာ သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။
အခန်း (၄)
ထိုညတွင် ကျော်စွာသည် ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ပြန်လာသည်။ မေသူ လာသွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဒေါသက အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားသည်။
"နင်က ငါ့အကြောင်းတွေကို လျှောက်ပြောနေတာလား!"
ကျော်စွာသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖန်ခွက်ကို နံရံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ဖန်ကွဲစများက နှင်းဦး၏ ခြေထောက်နားတွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။ နှင်းဦးသည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်မိသော်လည်း ကျော်စွာက သူမကို နံရံတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ နင်က ငါ့မိန်းမပဲ။ ငါဘာလုပ်လုပ် နင်ခံရမယ်!"
ရိုက်ချက်တစ်ခုက နှင်းဦး၏ ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထိုရိုက်ချက်သည် နာကျင်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ငါဘာလို့ ခံနေရတာလဲ" ဟူသော မေးခွန်းက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုညတွင် နှင်းဦးသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်က အမှောင်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့။
အခန်း (၅)
နှင်းဦးသည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု ကူညီရေးအဖွဲ့များကို အွန်လိုင်းမှ ရှာဖွေလာသည်။ သူမ၏ ဖုန်းထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဒဏ်ရာပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ သနားမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ အသက်ရှင်ချင်သော ဘဝမဟုတ်ပါ။
"ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"
သူမသည် အကူအညီပေးရေး ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် နှိပ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ နူးညံ့သောအသံက "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ ကူညီပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် နှင်းဦးသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် ကျော်စွာ သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်စိတ်က သူမကို ခြောက်လှန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲရှိ ခြေသံတိုင်း၊ တံခါးဖွင့်သံတိုင်းက သူမအတွက် ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေရသည်။
အခန်း (၆)
ကျော်စွာသည် နှင်းဦး၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိလာသည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ ချက်ချင်း အလျှော့မပေးတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ကျော်စွာသည် နှင်းဦး၏ ဖုန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ရှာဖွေထားသော အချက်အလက်များကို တွေ့သွားသည်။
"နင်က ငါ့ကို ထားခဲ့ဖို့ ကြံနေတာလား!"
ကျော်စွာ၏ အသံသည် ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် နှင်းဦးကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ထိုညသည် နှင်းဦးအတွက် အဆိုးရွားဆုံး ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံများကို ဘေးအိမ်များက ကြားနိုင်သော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်မကူညီရဲကြပါ။
နှင်းဦးသည် မူးမေ့မသွားခင် နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျော်စွာ၏ အရူးအမူး ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြစ်သည်။ သူမ နားလည်လိုက်သည်မှာ ဤလူကို သူမ မပြောင်းလဲနိုင်တော့ပါ။ သူသည် သူမကို ချစ်သည်မဟုတ်၊ ပိုင်ဆိုင်လိုရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၇)
နှင်းဦး နိုးလာသောအခါ သူမသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားပြီး လှုပ်ရှား၍မရပါ။ မေသူသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငိုနေသည်။
"နှင်း... နင့်ကို သူသတ်တော့မလို့ပဲ။ တော်သေးတယ်၊ အိမ်နီးချင်းတွေက ရဲခေါ်လိုက်လို့"
နှင်းဦးသည် စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမသည် ဤနေရာမှ ပြန်မသွားတော့ပါ။ ကျော်စွာကို သူမ၏ ဘဝထဲမှ ထာဝရ ဖယ်ထုတ်ပစ်ရန် အချိန်တန်ပြီ။
"ငါ... ငါ သူ့ကို တရားစွဲချင်တယ်"
နှင်းဦး၏ စကားလုံးများက တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားလှသည်။ မေသူက သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါ နင့်ဘေးမှာ ရှိနေမယ် နှင်း။ နင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"
အခန်း (၈)
ကျော်စွာသည် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ မိသားစုနှင့် ရှေ့နေများက နှင်းဦးကို ဖိအားပေးလာသည်။ "မိသားစု အရှက်ကို ငဲ့ပါ"၊ "လင်မယားကြားက ကိစ္စပဲ၊ ကျေအေးလိုက်ပါ" ဟူသော စကားများက နှင်းဦးကို ထပ်မံ နာကျင်စေသည်။
သို့သော် နှင်းဦးသည် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပါ။ သူမသည် တရားရုံးတွင် သက်သေအထောက်အထားများ၊ ဆေးစာများနှင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာပုံများကို တင်ပြခဲ့သည်။ ကျော်စွာသည် တရားခွင်တွင်ပင် သူမကို ခြိမ်းခြောက်နေဆဲဖြစ်သည်။
"နင် ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲတယ်ပေါ့"
သူ့မျက်လုံးထဲက အမုန်းတရားများကို နှင်းဦးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုအခါ အားနည်းသော မိန်းမတစ်ယောက်မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နေသော သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အခန်း (၉)
တရားရုံးက ကျော်စွာကို ထောင်ဒဏ် ချမှတ်လိုက်သည်။ နှင်းဦးသည် တရားရုံးမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက ပိုမိုပြာလွင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် လွတ်လပ်သွားပြီ။ သို့သော် စိတ်ဒဏ်ရာများကတော့ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမသည် အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းသည်။ ထိုအိမ်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် နာကျင်စရာ အမှတ်တရများ ရှိနေသည်။ သူမသည် ကျော်စွာနှင့် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကြည့်ရင်း မီးရှို့လိုက်သည်။ မီးတောက်များထဲတွင် သူမ၏ အတိတ်က နာကျင်မှုများလည်း အတူပါသွားစေရန် ဆုတောင်းမိသည်။
အခန်း (၁၀)
နှင်းဦးသည် မြို့သစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး အလုပ်အသစ်တစ်ခု စတင်သည်။ သူမသည် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု ခံရသူများကို ကူညီပေးသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်သည်။ သူမ၏ အတွေ့အကြုံများက အခြားသူများအတွက် ခွန်အားဖြစ်စေသည်။
"မင်းတို့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်"
နှင်းဦးသည် အခြားအမျိုးသမီးများကို စကားပြောနေစဉ် သူမကိုယ်သူမလည်း ပြန်လည် ကုသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ဘဲ ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အခန်း (၁၁)
တစ်နေ့တွင် နှင်းဦးသည် လမ်းမပေါ်တွင် ကျော်စွာနှင့် ဆင်တူသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်တုန်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမသည် အရင်က နှင်းဦး မဟုတ်တော့ပါ။
"ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး မနာကျင်စေရဘူး"
သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် အချစ်ဆိုသည်မှာ နာကျင်မှုမဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် လေးစားမှုဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အတိတ်ကို သင်ခန်းစာအဖြစ်သာ ထားရှိပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။
အခန်း (၁၂)
နှင်းဦးသည် ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ရပ်နေသည်။ လေပြေက သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ တိုက်ခတ်သွားသည်။ နေဝင်ချိန်၏ အလှတရားသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေပြီး ထိုစာအုပ်မှာ သူမ၏ ဘဝအကြောင်း ရေးသားထားသော ဝတ္ထုတစ်အုပ်ဖြစ်သည်။
သူမသည် အတိတ်က နာကျင်မှုများကို စာလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် သာယာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မုန်တိုင်းဆိုတာ ထာဝရ မတိုက်ခတ်ပါဘူး။ မုန်တိုင်းအပြီးမှာတော့ ငါတို့ဟာ ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ လူသားတွေ ဖြစ်လာကြတာပါပဲ။"
သူမသည် လှိုင်းလုံးကလေးများကို ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခြေရာများသည် သူမ၏ အောင်ပွဲမှတ်တိုင်များ ဖြစ်နေတော့သည်။