မယားကြီး၏ ရှင်းတမ်း

 မယားကြီး၏ ရှင်းတမ်း

အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်တချက်နှင့် စည်းချက်မှန်မှန် ကြားနေရသည်။ တိတ်ဆိတ်လွန်းသည့် ညဖန်ခါးများတွင် ထိုနာရီသံသည် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို တူနှင့် ထုနေသလို ခံစားရသည်။ ကိုလင်း အိမ်ပြန်မလာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းခေါ်တိုင်းလည်း စက်ပိတ်ထားသည်ဟူသော အသံကိုသာ တုန့်ပြန်မှုရသည်။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ထားသည်များကို "Seen" ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခွန်းမှ ပြန်မလာခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တုန်ရီနေသည်။ 

ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ ချစ်ခဲ့ကြသည်မှာ ထိုထက်မက။ ကိုလင်းသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်မှစ၍ သူ ပြောင်းလဲလာသည်။ သူ့အင်္ကျီတွေမှာ မရင်းနှီးသော ရေမွှေးနံ့တွေ ပါလာသည်။ သူ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ဖုန်းထဲသို့ ဝင်လာတတ်သော အမည်မသိ နံပါတ်များ၏ မက်ဆေ့ခ်ျများကို ကျွန်မ ခိုးဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။ "သက်သာရဲ့လား" "ဆေးသောက်ပြီးပြီလား" ဟူသော စာတိုလေးများ။ ထိုစာများကို မြင်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုမတတ် ခံစားရသည်။

ကျွန်မသည် မာနကြီးသော မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ကိုလင်းကို ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့သည်။ "ရှင် ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ" ဟု မေးတိုင်း သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်နေတတ်သည်။ ထိုနှုတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ ဝန်ခံချက်တစ်ခုလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ဒေါသနှင့် သံသယများက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို အဆိုးဆုံးစကားလုံးများဖြင့် ဆဲဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ပစ္စည်းများကို အိမ်ပြင်သို့ လွှင့်ပစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်မ ပစ်ထုတ်လိုက်သော ပစ္စည်းများကို လိုက်ကောက်ကာ အသံတိတ် ထွက်သွားတတ်မြဲ။

တစ်ရက်တွင် ကျွန်မ သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် မြို့စွန်က တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုရှေ့တွင် ကားရပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ့ကို တွဲခေါ်သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲဝင်သွားသော ကိုလင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ထိုနေရာတွင်တင် ငိုချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှတွေက ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်ရမှာလား။

နောက်ရက်တွင် ကျွန်မ ရှေ့နေနှင့် တိုင်ပင်ကာ ကွာရှင်းစာချုပ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကျွန်မ မာနကို အထိခိုက်မခံနိုင်ပါ။ သူ ပြန်လာချိန်တွင် စာချုပ်ကို ရှေ့ချပေးလိုက်သည်။

"လက်မှတ်ထိုးပေးပါ ကိုလင်း။ ရှင် လိုချင်နေတဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကျွန်မ ပေးလိုက်မယ်။ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ပဲ သွားနေတော့"

ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေသော်လည်း မျက်နှာကိုတော့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ ကိုလင်းက စာချုပ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မကို မော့ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဝေဒနာတွေ အပြည့်။

"မေ... မင်း တကယ်ပဲ ဒီလို ဖြစ်စေချင်တာလား"

"ဟုတ်တယ်... ရှင့်မျက်နှာကို မြင်နေရတာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပဲ"

သူက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့သည်။ ထိုညက သူ အိမ်ကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားခဲ့သည်။ 

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။

ကျွန်မဆီသို့ ဖုန်းတစ်ကောင် ဝင်လာသည်။ ကိုလင်း၏ သူငယ်ချင်း ကိုကျော်ဆီက ဖြစ်သည်။

"မေနှင်း... ကိုလင်း ဆုံးပြီ"

ဖုန်းထဲက စကားသံက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလိုပင်။ ဘာလဲ... သူက ဘာဖြစ်လို့ ဆုံးရတာလဲ။ ရှင်သန်နေဆဲ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ထားခဲ့ပြီး သူက ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးသွားနိုင်မှာလဲ။

ကျွန်မ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ကိုကျော်ပြောသော ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားမိသည်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်ဖြူလွှမ်းထားသော ရုပ်အလောင်းဘေးတွင် ကျွန်မ တွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိုမိန်းကလေး ထိုင်ငိုနေသည်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူမက ထရပ်ပြီး စာအိတ်အဝါလေးတစ်ခု ကမ်းပေးသည်။

"အစ်မ... အစ်ကိုလင်းက ဒါကို အစ်မဆီ ပေးခိုင်းထားတာပါ။ သူ မရှိတော့တဲ့အချိန်ကျမှ ပေးပါတဲ့"

ကျွန်မ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းများနှင့် စာတစ်စောင် ပါလာသည်။ 

"မေ... ကိုယ့်မှာ ဦးနှောက်အကျိတ် ကင်ဆာ ဖြစ်နေတာ သိရချိန်မှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီ။ မင်းကို ပြောပြရင် မင်း ဘယ်လောက် စိတ်ဆင်းရဲမလဲဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်။ မင်းက အရမ်း ခံစားလွယ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဝေဒနာတွေကို မင်းကို မမြင်စေချင်ဘူး။ ကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာတာ၊ သတိမေ့လာတာတွေကို မင်း ကြည့်ပြီး ငိုနေမှာကို ကိုယ် မကြည့်ရက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ် မင်း အမုန်းခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။

ဟိုမိန်းကလေးက ကိုယ် ငှားထားတဲ့ အထူးပြုနာပြုတစ်ယောက်ပါ။ ကိုယ် နေစရာမရှိတော့တဲ့ အချိန်မှာ သူမက ကိုယ့်ကို ပြုစုပေးခဲ့တာ။ ကိုယ် မင်းကို ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာက ကိုယ့်အတွက်တော့ ရင်နာစရာကောင်းပေမယ့် မင်း ကိုယ့်ကို သတိရပြီး ငိုနေရမယ့်အစား မုန်းပြီး မေ့ပစ်လိုက်နိုင်ဖို့ ကိုယ် မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ် လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တာက မင်းကို လွတ်လပ်စေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ မင်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အရှုပ်အရှင်းမရှိ ရစေချင်လို့ပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မေ..."

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဆဲဆိုခဲ့သော စကားလုံးများ၊ သူ့ပစ္စည်းများကို အိမ်ပြင်လွှင့်ပစ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များ၊ သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ခဲ့သော အကြည့်များက ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူ ဝေဒနာတွေ ခံစားနေရချိန်မှာ ကျွန်မက သူ့ကို အဆိပ်အတောက်တွေပဲ ပေးခဲ့မိသည်။ သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့သမျှကို ကျွန်မက သစ္စာဖောက်မှုလို့ အမည်တပ်ခဲ့မိသည်။

ကျွန်မသည် "မယားကြီး" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ဖြင့် သူ့ကို တရားစွဲရန်၊ အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ကျွန်မသည် သူ၏ မေတ္တာကို နားမလည်ခဲ့သော လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ရှင်းပြချင်သော စကားလုံးများ၊ တောင်းပန်ချင်သော စကားများကို နားထောင်မည့်သူ မရှိတော့ပါ။ အိမ်ရှေ့က နာရီသံကတော့ ဆက်လက် မြည်ဟည်းနေဆဲ။ ကျွန်မ၏ ကျန်ရှိသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ထိုနာရီသံနှင့်အတူ နောင်တများကို ပိုက်ပွေ့ရင်း ရှင်သန်သွားရတော့မည်။

လောကတွင် အမှန်တရားသည် တစ်ခါတစ်ရံ အချိန်နှောင်းမှ ရောက်လာတတ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်နှောင်းသွားခြင်း၏ တန်ဖိုးမှာ ကျန်ရစ်သူအတွက်တော့ တစ်သက်စာ ငရဲပင် ဖြစ်တော့သည်။

---

သင် ချစ်သောသူ၏ နှုတ်ဆိတ်မှုကို အပြစ်မတင်ပါနှင့်။ ထိုနှုတ်ဆိတ်မှုနောက်ကွယ်တွင် သင့်အတွက် သူ ထမ်းပိုးထားရသော လေးလံသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ အမုန်းထက် နားလည်မှုကို ရှေ့တန်းတင်ပါ။ အချိန်ဆိုသည်မှာ ပြန်ကောက်၍မရသော မြားတစ်စင် ဖြစ်သည်။