"စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်ထောင်"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတာ ပြင်ပလူတွေအမြင်မှာတော့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ "ကိုကို" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံနောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ "မေ" ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နောက်မှာ သူမရဲ့ နူးညံ့မှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် အရာအားလုံး ပုံအောပြီး ယုံကြည်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ "ယုံကြည်မှု" ဆိုတဲ့ အားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားမယ်လို့ အစက မထင်ခဲ့မိဘူး။
မေက လှတယ်။ သိမ်မွေ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအလှတရားအောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို ထိန်းချုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ တိတ်တဆိတ် မြစ်ဖျားခံနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ အစပိုင်းမှာ နွေးထွေးခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အေးစက်စက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ နေဝင်ရိုးရီအချိန်တိုင်း ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရမှာကို ကြောက်ရွံ့လာမိတယ်။ အိမ်ရှေ့က တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်တိုင်း ဒီနေ့ရော ဘာတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဒဏ်ရာပေးဦးမလဲဆိုတဲ့ အတွေးက ရင်ဘတ်ကို လေးလံစေတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ နားခိုရာဖြစ်ရမယ့်အစား ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တိုက်ပွဲမြေပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
"ကိုကို... ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ"
မေ့ရဲ့ အမေးစကားက ရိုးရိုးလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကပ်ပါလာတယ်။ ကျွန်တော်က လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဖုန်းပြောရတာ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရတာဟာ နေ့စဉ်အလုပ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေ့အတွက်တော့ အဲ့ဒါဟာ သံသယပွားစရာ အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
"အလုပ်က ကိစ္စပါ မေရယ်... ကိုကို ပြောပြထားသားပဲ"
ကျွန်တော်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြမိတယ်။ သူမကို ချစ်လွန်းလို့၊ သူမ စိတ်မပူစေချင်လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်း Password ကအစ အကုန်ပေးထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပုဂ္ဂလိကလွတ်လပ်ခွင့်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာမှန်း အဲ့ဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအဆုံး အရာအားလုံးကို ခြယ်လှယ်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမစိတ်ကြိုက် ကစားလို့ရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက ဆက်သွယ်မှုဟာ နားလည်မှုမဟုတ်တော့ဘဲ စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက ညတစ်ညမှာ စတင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ညစာစားပွဲတစ်ခုကို သွားခဲ့ရတယ်။ မေ့ကိုလည်း ခေါ်ပေမဲ့ သူမက စိတ်ကောက်ပြီး မလိုက်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတချို့ ပြန့်ကျဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
မေက ဧည့်ခန်းအလယ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ သူမ လက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေး တစ်အုပ်။
"ကိုကို့မှာ ကျွန်မမသိတဲ့ အတိတ်တွေ ရှိနေတုန်းပဲနော်... ဒီထဲမှာ ရေးထားတဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ"
အဲ့ဒါက ကျွန်တော် ကျောင်းသားဘဝက ရူးသွပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အချစ်ဦးရဲ့ နာမည်ပါ။ အခုအချိန်မှာ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့တဲ့ အရာတစ်ခုကို မေက ပြဿနာရှာတော့တာပဲ။ ကျွန်တော် ရှင်းပြသမျှကို သူမက နားမထောင်ဘူး။ စတင်အော်ဟစ်ပြီး လက်ထဲက ရေခွက်နဲ့ လှမ်းပေါက်တယ်။ ကျွန်တော့် နဖူးကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတဲ့အချိန်မှာ သူမဟာ ထိတ်လန့်သွားမယ့်အစား "ဒါ ကိုကို့ကြောင့် ဖြစ်တာ... ကိုကိုသာ အမှန်အတိုင်း ပြောရင် ဒါတွေ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ အနိမ့်ပိုင်းကို တရဟော ထိုးဆင်းသွားတော့တယ်။
အခန်း (၄)
ပဋိပက္ခတွေက နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဖြစ်လာတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နှိပ်စက်လာတယ်။ သူမ စိတ်မကျေနပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို လူမှုရေးနယ်ပယ်မှာ သိက္ခာကျအောင် လုပ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တတ်တယ်။
"ကိုကို ကျွန်မကို ထားသွားကြည့်လေ... ကိုကို့ရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေကို လူတိုင်းသိအောင် ကျွန်မ လုပ်မှာ"
ကျွန်တော် ဘာအရှုပ်တော်ပုံမှ မရှိတာကို သူမ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက လုပ်ကြံဖန်တီးပြီး ပြောဆိုဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်အကိုင် သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့တယ်။ ဖုန်းထဲက Contact တွေကို သူမက တစ်ခုချင်း စစ်ဆေးပြီး အမျိုးသမီးဆိုရင် အကုန်ဖျက်ပစ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ဖယ်လာကြတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာကိုယ် အထီးကျန်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေက အသက်ရှူရတာကိုတောင် ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အားလုံး ပြိုလဲသွားတဲ့နေ့ကတော့ ကျွန်တော့် အမေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတက်ရတဲ့နေ့ပါပဲ။ အမေ့ဆီ သွားဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို မေက တားဆီးခဲ့တယ်။
"ကိုကို မသွားရဘူး... ဒီနေ့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်အောင့်နေတယ်... ကျွန်မဘေးမှာပဲ နေပေး"
သူမ ရင်ဘတ်မအောင့်တာကို ကျွန်တော် သိတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အမေ့ဆီ မသွားစေချင်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာ။
"မေ... အမေက ခွဲစိတ်ရမှာလေ... ခဏလေးပဲ သွားပါရစေ"
ကျွန်တော် တောင်းပန်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့် အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲဖြဲပြီး ဖုန်းကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ အမေ ဆေးရုံမှာ အထီးကျန်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံနေရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးနေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၆)
နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲမှုက ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာချိန်မှာ မေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောပြီး ရန်ဖြစ်နေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေကို မဟုတ်မမှန်တွေ လျှောက်ပြောပြီး ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေကို သွေးခွဲနေတာ။
"တော်ပြီ မေ... ငါ တော်ပြီ"
ကျွန်တော့် ပါးစပ်ကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် "ငါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်သွားတယ်။ မေက အံ့သြသွားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
"ကိုကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
"ငါ ပြောတာ တော်ပြီလို့... မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ဒီမှာတင် လမ်းခွဲရအောင်... မင်းရဲ့ ဒီ Toxic ဖြစ်တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေကို ငါ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး"
မေက ရယ်တယ်။ ပြီးတော့ ဓားတစ်ချောင်းကို ယူပြီး သူမကိုယ်သူမ သတ်သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ပြန်တယ်။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်တော် ကြောက်ပြီး တောင်းပန်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ စိတ်တွေက ထုံကျင်နေပြီ။
"မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါ မေ... ငါကတော့ ဒီအိမ်ကနေ အခု ထွက်သွားတော့မယ်"
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ပစ္စည်းတွေ ရိုက်ခွဲသံတွေက အနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ် ရောက်တဲ့အခါ လေအေးအေးလေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထိတွေ့သွားတယ်။ လွတ်လပ်မှုရဲ့ အရသာက ဒီလောက်အထိ ခါးသက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ကွာရှင်းလိုက်ကြတယ်။ မေက ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ အမျိုးမျိုး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ သက်သေတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ သူမကို ထပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့လို့ပဲ။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါ။ အိမ်လေးကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငြိမ်းချမ်းတယ်။ ကျွန်တော့် နဖူးက ဒဏ်ရာကတော့ အမာရွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒီ အမာရွတ်ကို မှန်ထဲမှာ မြင်တိုင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတိပေးမိတယ်။
တချို့သော ချစ်ခြင်းတွေက ပျော်ရွှင်ဖို့ထက် ဖျက်ဆီးဖို့ ရောက်လာတတ်ကြတယ်။
သင်ခန်းစာ - "ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုမရှိရင် အဆိပ်အတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမယ့် ချစ်ခြင်းထက် အထီးကျန်ခြင်းက ပိုပြီး ဘေးကင်းပါတယ်"