လင်ငယ်နေသော မိထွေးရဲ့ နောင်တ
လင်ငယ်နေသော မိထွေးရဲ့ နောင်တ
မှန်ရှေ့မှာ ရပ်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ လှပတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလှတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုပ်စပ်နေတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေတာကိုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။ အသက်ကြီးပြီး အိပ်ရာထဲလဲနေတဲ့ ဦးမြတ်သူကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မအတွက် ငရဲတစ်ခုလိုပဲ။ စီးပွားရေးသမားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ဂုဏ်သရေရှိရှိ နေထိုင်ခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အေးစက်ခြောက်သွေ့နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း မင်းခန့်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေး ကျွန်မအနားကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ အလွယ်တကူပဲ ကျရှုံးခဲ့မိတယ်။
"သန္တာ... ကိုယ်တို့ ဒီည တွေ့ကြမယ်လေ"
ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ အိမ်ပေါ်ထပ်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ အသက်ဆက်နေရတဲ့ လင်ယောင်္ကျားကို မေ့ထားလိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံတွေက မင်းခန့်ဆီမှာပဲ ရောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သလို၊ ဦးမြတ်သူရဲ့ သမီး နှင်းအတွက်လည်း မိခင်ကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နှင်းက ကျွန်မကို ကြည့်ရင် အမြဲတမ်း စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်တတ်တယ်။ သူ သိနေတာလား။ ကျွန်မနဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ အကြောင်းကို သူ ရိပ်မိနေတာလားဆိုတာ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက လွတ်လပ်မှုနဲ့ အချစ်စစ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ သာယာမှုပဲ။
မင်းခန့်က ကျွန်မထက် ဆယ်နှစ်ကျော် ငယ်တယ်။ သူက ချိုသာတယ်၊ ဂရုစိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို လိုချင်တပ်မက်တယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ "သန္တာသာ အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ရင် ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး အတူနေကြမယ်" လို့ သူက အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက်လိုပဲ။ ဦးမြတ်သူရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဘယ်လို လွှဲပြောင်းယူရမလဲဆိုတာ မင်းခန့်ကပဲ နည်းလမ်းပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အသိဉာဏ်တွေဟာ အချစ်ဆိုတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ ကွယ်ပျောက်နေခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ အခွင့်အရေး ရလာခဲ့တယ်။ ဦးမြတ်သူရဲ့ ကျန်းမာရေးက အဆိုးဆုံး အခြေအနေကို ရောက်သွားတယ်။ ဆရာဝန်တွေက မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းစိတ်ထက် ပျော်ရွှင်မှုက ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အိမ်ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ နှင်းကတော့ သူ့အဖေရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ငိုယိုပြီး ရှိနေရှာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဗီရိုထဲက ရွှေတွေ၊ ငွေတွေနဲ့ စာချုပ်စာတမ်းတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေခဲ့တယ်။ ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပဲလို့ ကျွန်မ တွေးခဲ့တာ။
"မင်းခန့်... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ကျွန်မတို့ ခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြရအောင်"
ခြံထဲမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားဘေးမှာ မင်းခန့်ကို တွေ့တော့ ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကားထဲကနေ တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းလာတယ်။ အဲဒါ နှင်းပဲ။ နှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို ရွံရှာမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားတယ်။
"အန်တီ... ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ အန်တီက သစ္စာဖောက်ရင် အန်တီ့ကို ပြန်သစ္စာဖောက်မယ့်သူက အနားမှာတင် ရှိနေမှာပါလို့"
နှင်းရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မ လက်ထဲက အိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး နှင်းအနားမှာ သွားရပ်တယ်။
"သန္တာ... မင်းက တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင် နိုင်လွန်းပါတယ်။ မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါက တကယ်ချစ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ နှင်းက ငါ့ရဲ့ တကယ့် ချစ်သူပဲ။ ငါ မင်းအနားကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သက်သေယူဖို့နဲ့ ပါးပါးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို မင်းလက်ထဲ မရောက်အောင် ကာကွယ်ဖို့ပဲ"
မင်းခန့်ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံအပ်ခဲ့တဲ့ လူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စတေးမှုတွေက လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
"မင်း... မင်းတို့ ငါ့ကို လုပ်ကြံတာလား" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
နှင်းက ကျွန်မကို နားကြင်စွာ ကြည့်ပြီး "ကျွန်မ ပါးပါးကို အန်တီ ဘယ်လို လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ အကုန်လုံး ဗီဒီယို ရိုက်ထားပြီးပြီ။ ပါးပါး ဆေးသောက်ရမယ့် အချိန်မှာ အန်တီ မင်းခန့်နဲ့ ဖုန်းပြောနေလို့ ဆေးတိုက်ဖို့ မေ့နေတာတွေ၊ ပါးပါးရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုထိုးဖို့ ကြိုးစားတာတွေ... အားလုံးက သက်သေတွေပဲ။ အန်တီ့ကို ရဲလက်အပ်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အန်တီ ဒီအိမ်ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်။ ကိုယ်လွတ်ပဲ ထွက်သွားပါ"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ လောဘနဲ့ တဏှာကြောင့် ကျွန်မ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ အရှက်တရားနဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို အသက်ရှူရ ခက်စေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့တယ်၊ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ သမီးက ကျွန်မကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကျင်းကိုယ်တူးပြီး မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။
အိမ်ကြီးရဲ့ တံခါးဝမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေမိတယ်။ ကောင်းကင်မှာ လမင်းက လှောင်ပြောင်သလိုမျိုး ထိန်ထိန်သာနေတယ်။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး။ ဦးမြတ်သူကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် ရလာတဲ့ ရလဒ်က ဒီလောက်တောင် ခါးသီးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ခြေလှမ်းတိုင်းက လေးလံနေပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အတားအဆီးမဲ့ စီးကျလာတယ်။
ကျွန်မ နောင်တရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တက သိပ်ကို နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ကြီးရဲ့ မီးလုံးတွေက မှိတ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကလည်း အဲဒီအမှောင်ထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှာပုံတော် ဖွင့်ခဲ့တဲ့ အချစ်ဆိုတာက ကျွန်မရဲ့ အနားမှာတင် ရှိနေခဲ့တဲ့ ဦးမြတ်သူရဲ့ ကြင်နာမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ တောက်ပတဲ့ ဖန်ကွဲစတွေကို စိန်လို့ ထင်ပြီး ကောက်ယူမိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရုံပါပဲ။
နောင်တဆိုတာ အမှားရဲ့ အရိပ်ပဲ၊ အမှားရှိရင် နောင်တဆိုတာ အမြဲကပ်ပါလာတတ်ပေမဲ့ အဲဒီအရိပ်က ဘယ်တော့မှ လမ်းပြမီး မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။