မှောင်ရီပျိုးချိန်ထွက်သွားသော ချွေးမ
မှောင်ရီပျိုးချိန်ထွက်သွားသော ချွေးမ
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကာလသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်သံစဉ်တစ်ခုလိုပင်။ ခြံဝင်းထဲက သရက်ပင်အိုကြီးရဲ့ အရိပ်တွေက အိမ်မကြီးပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အထုတ်အပိုးလေးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ယောက္ခမကြီးရဲ့ ပုတီးစိပ်သံက ခါတိုင်းထက် ပိုကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အဲဒီအသံတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ်ထားတဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ အထင်အမြင်သေးမှုတွေနဲ့ ရွံရှာမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို ကျွန်မ သိနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ စတင်ဆုံစည်းခဲ့တဲ့ နွေဦးရက်စွဲတွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ထိုးသလို နာကျင်ရသည်။ ကိုသန့်ဇင်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က "မင်းကို ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး" လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီကတိတွေက အခုတော့ မှောင်ရီပျိုးချိန်မှာ လွင့်ပါးသွားတဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေလိုပါပဲ။ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်၊ အိမ်ထောင်သည်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက ယုံကြည်မှုကို ခိုင်မာအောင် မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ဘူးလား။
ပြဿနာက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က စတင်ခဲ့တာပါ။ ကိုသန့်ဇင်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အဆင်မပြေဘဲ အကြွေးနွံထဲ နစ်ခဲ့ရသည်။ သူက အရမ်းမာနကြီးတဲ့သူမို့ သူ့အမေကိုလည်း အသိမပေးရဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အကူအညီမတောင်းရဲခဲ့ဘူး။ သူ ညည အိပ်မပျော်ဘဲ ဆေးလိပ်တွေ တောက်လျှောက်သောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘအမွေထဲက ပါလာတဲ့ ရွှေထည်တွေကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ရောင်းခဲ့ရသည်။ အဲဒီရွှေတွေက ယောက္ခမကြီး ကျွန်မကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေတဲ့အရာတွေမှန်း ကျွန်မ သိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်မမှာ တခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့ဘူး။
"မင်း ရွှေတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ မြတ်မွန်"
ယောက္ခမကြီးရဲ့ အသံက တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုသန့်ဇင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက အဝေးကို မျက်နှာလွှဲထားသည်။ သူ သိနေသည်။ ဒီရွှေတွေက သူ့အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့ သုံးလိုက်တာမှန်း သူသိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေရှေ့မှာ သူဟာ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ သားကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှိနေချင်ခဲ့သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကို ခဏချေးပေးထားလို့ပါ အမေ"
အဲဒီ လိမ်ညာမှုက ကျွန်မအတွက် ငရဲကျင်းရဲ့ တံခါးဝဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယောက္ခမကြီးက ကျွန်မကို "ခိုးသူ"၊ "လိမ်ညာသူ" လို့ စွပ်စွဲတော့သည်။ ကိုသန့်ဇင်ကတော့ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ နေနေသာသာ၊ ဖုန်းကိုပဲ တစ်နေကုန် ကြည့်နေတတ်တော့သည်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကို သူ ဖတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စာ တစ်လုံးမှ မလာခဲ့ဘူး။ "ကိုသန့်ဇင်... အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ဘူး" ဆိုတဲ့ စာတွေနောက်မှာ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
ဒီနေ့ညနေမှာတော့ အရာအားလုံးက လမ်းဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်က ပျောက်သွားတဲ့ ယောက္ခမကြီးရဲ့ စိန်လက်စွပ်တစ်ကွင်းက ကျွန်မကို ဒီအိမ်ကနေ အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်လိုက်တာပါပဲ။ တကယ်တော့ အဲဒီလက်စွပ်က ယောက္ခမကြီး ကိုယ်တိုင် မေ့ပြီး တစ်နေရာမှာ သိမ်းထားတာမှန်း ကျွန်မ သိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးခဲ့သည်။ ကိုသန့်ဇင်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်သေတ္တာကို အခန်းပြင် ထုတ်ပေးခဲ့သည်။
"မင်း ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ မြတ်မွန်... ငါလည်း မင်းကြောင့် အမေ့ရှေ့မှာ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး"
သူ့ရဲ့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဘာတွေ စတေးခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူ တစ်ချက်ကလေးမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့တာ၊ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲယူခဲ့တာတွေကို သူ မေ့သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အိတ်ကိုဆွဲပြီး အိမ်ရှေ့လှေကားထစ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းတံခါးနား ရောက်တော့ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိမ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ အိမ်ကြီးက မှောင်ရီပျိုးချိန်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားနေသည်။ ကိုသန့်ဇင်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ လိုက်မလာခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို တားဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲပြိုကျနေပေမဲ့ မျက်ရည်မကျအောင် ထိန်းထားမိသည်။ ကျွန်မ ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့သူသာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာက တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့သူဆီ ရောက်သွားခဲ့တာကတော့ ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ့။
မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လမ်းမကြီးပေါ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ အခုချိန်မှာ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ယုံကြည်ရတဲ့ ခင်ပွန်းလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ လွတ်လပ်မှုတော့ ရှိသွားပြီ။ တောင်းပန်ခြင်း မရှိတဲ့၊ အသိအမှတ်ပြုခြင်း မရှိတဲ့ အချစ်တစ်ခုထဲမှာ နစ်မွန်းနေရတာထက်စာရင် အထီးကျန်စွာနဲ့ လွတ်လပ်သွားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။
နောက်ကွယ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးဆီကနေ ကိုသန့်ဇင်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသလိုလို။ ယောက္ခမကြီးရဲ့ လက်စွပ်ကို သူတို့ ပြန်တွေ့သွားပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတို့ နားလည်သွားပြီလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ အမှန်တရားက နောက်ကျမှ ပေါ်လာတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်ရှိသည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ကျွန်မဟာ သူတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အရပ်ကို ရောက်နေပါလိမ့်မည်။
လူဆိုတာ ကိုယ်တိုင် မဆုံးရှုံးဖူးသေးသရွေ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ပေးဆပ်မှုကို အမှိုက်လိုပဲ သဘောထားတတ်ကြတာ သဘာဝပဲလား။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနကိုတော့ အဖတ်ဆယ်ခဲ့သည်။ မှောင်ရီပျိုးချိန်မှာ ထွက်သွားရတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်က နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကတော့ သူ့ဘာသာသူ လင်းလက်နေပါလိမ့်မည်။
သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတရံမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနစ်နာခံလိုက်ခြင်းဟာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အချစ်ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီအချစ်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့သူနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်ခွာသွားခြင်းကသာလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ချစ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။