မိဘတွေရဲ့ ဒုက္ခ
မိဘတွေရဲ့ ဒုက္ခ
မိုးလင်းစောစောစီးစီး ဒေါ်မြကြည်တစ်ယောက် ဈေးခြင်းတောင်းကိုဆွဲပြီး ဈေးထဲကို အပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီနေ့မှ သူမအတွက် အရေးကြီးသည်။ သားဖြစ်သူ မောင်အောင်ကို ဆေးကျောင်းထားနိုင်ဖို့အတွက် ငွေရှာရဦးမည်။ လယ်ထဲဆင်းလိုက်၊ ပေါင်းလိုက်၊ ရသမျှစပါးကို ရောင်းချပြီးစုထားတဲ့ ငွေလေးက မလောက်ငှဘူး။ "ဟဲ့ ဒေါ်မြကြည်! ဘာတွေအရေးတကြီး လာနေတာလဲ" လို့ ဈေးသည်တစ်ယောက်က လှမ်းမေးတော့ "အမလေး မမရယ်၊ ကျမသားလေး ဆေးကျောင်းတက်ရတော့မှာဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ပါ" လို့ ပြန်ဖြေသည်။ ဈေးထဲရောက်တော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဈေးကောင်းရဖို့ သူမကြိုးစားရတော့သည်။ မျက်နှာမှာ အပြုံးရိပ်တွေအမြဲရှိနေပေမယ့် အတွင်းစိတ်မှာတော့ သူမပူပင်သောကတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ သားလေးအတွက်ဆို သူမ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်ပါသည်။
မောင်အောင် ဆေးကျောင်းတက်ခွင့်ရတဲ့စာကို ဖတ်ပြီး ဒေါ်မြကြည် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ခင်ပွန်း ဦးဘိုကလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။ "ငါတို့သားလေး တကယ်တော်ပါ့ကွာ" လို့ ဦးဘိုက ဆိုသည်။ သူတို့ရဲ့ ရွာလေးကနေ ဆေးကျောင်းတက်ခွင့်ရတဲ့ ပထမဆုံးသူဆိုတော့ ရွာသားတွေကလည်း မောင်အောင်ကို ဂုဏ်ယူကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးကျောင်းစရိတ်က ကြီးလွန်းတော့ ဒေါ်မြကြည်နဲ့ ဦးဘိုတို့အတွက် ခေါင်းခဲစရာဖြစ်လာသည်။ ရှိစုမဲ့စုလေးတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။ လယ်ကို ရောင်းရမလား၊ နှလုံးသားနဲ့ရင်းပြီး ချစ်မြတ်နိုးတဲ့အိမ်လေးကို ရောင်းရမလား သူတို့စဉ်းစားမရဖြစ်နေကြသည်။
မောင်အောင် ဆေးကျောင်းတက်ဖို့ ရန်ကုန်ကို ရောက်သွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် မိဘနဲ့ခွဲပြီး တစ်ယောက်တည်းနေရတော့ မောင်အောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ဖုန်းဆက်ပြီး မိဘတွေကို အားပေးစကားပြောပေမယ့် သူတို့ဘယ်လောက်ပင်ပန်းနေမလဲဆိုတာ မောင်အောင်သိသည်။ စာသင်ခန်းထဲမှာ စာသင်နေပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာ မိဘတွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ ပေါ်နေသည်။ "ငါကြိုးစားမှဖြစ်မယ်။ ငါ့မိဘတွေကို ငါပြန်လည်ပြုစုရမယ်" လို့ သူစိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရန်ကုန်မှာနေတဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်က မောင်အောင်ကို အိမ်မှာလာနေဖို့ ခေါ်သည်။ ဒေါ်ခင်က မောင်အောင်ကို သားအရင်းလို ချစ်ပြီး သူ့ကို ကူညီချင်သည်။ မောင်အောင်က အဒေါ်ရဲ့စေတနာကို ငြင်းဆန်ဖို့ ခက်ခဲနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက မိဘတွေကို အားကိုးချင်စိတ်မရှိဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ရုန်းကန်ပြီး မိဘတွေကို ကူညီချင်သည်။ ဒါကြောင့် မောင်အောင်က ကျူရှင်ပြပြီး စားစရိတ်အတွက် ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားသည်။
ဒေါ်မြကြည်တို့ လယ်ထဲမှာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ မိုးရွာရွာ၊ နေပူပူ သူတို့မမှုဘူး။ သားအတွက်ဆို ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ လုပ်နေကြသည်။ တစ်ခါတလေ အရမ်းပင်ပန်းလို့ နေမကောင်းဖြစ်ပေမယ့် ဆေးခန်းသွားဖို့တောင် ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ရွာက ဆရာဝန်လေးက သူတို့ကို အခမဲ့ ကုသပေးပေမယ့် ဒေါ်မြကြည်တို့က အားနာနေကြသည်။
မောင်အောင် ဆေးကျောင်းမှာ ပထမနှစ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူ အတန်းထဲမှာ ထိပ်ဆုံးက ရသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်က သူ့ကို ဆုတွေပေးသည်။ ဒါပေမဲ့ မောင်အောင်က သူ့မိဘတွေကိုပဲ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည်။ သူရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို စုပြီး မိဘတွေအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားထားသည်။ ရွာကိုပြန်ပြီး မိဘတွေကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ချင်သည်။
မောင်အောင် ရွာကို ပြန်လာတော့ မိဘတွေက သူ့ကို ဝမ်းပမ်းတသာ ကြိုဆိုကြသည်။ ဒေါ်မြကြည်က သားကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်မဆည်နိုင်အောင် ဝမ်းသာနေသည်။ မောင်အောင်က သူ့မိဘတွေကို သူဝယ်လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေပေးသည်။ အဖေဖြစ်သူ ဦးဘိုအတွက် လွယ်အိတ်အသစ်တစ်ခုနဲ့ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မြကြည်အတွက် ပိုးထည်လေးတစ်စုံ ဝယ်လာပေးသည်။ ဒေါ်မြကြည်က "သားရယ် ဒီလောက်ထိ ဝယ်မပေးပါနဲ့။ သားအတွက်ပဲ ချန်ထားပါ" လို့ ပြောသည်။
ရွာမှာ မောင်အောင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြန်ဆုံတော့ သူတို့က မောင်အောင်ကို အားကျကြသည်။ မောင်အောင်က ဆေးကျောင်းသားဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ရွာက လူတွေက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်ထားကြသည်။ တစ်ညနေမှာ မောင်အောင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောနေတုန်း ရွာမှာ ဆေးခန်းမရှိတာကို သိလိုက်ရ
သည်။ လူနာတွေအတွက် အရေးပေါ်ဆိုရင် မြို့ကိုသွားရတာ အဆင်မပြေဘူး။ အဲဒီအခါမှာ မောင်အောင် ရွာအတွက် ဆေးခန်းတစ်ခုဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးရသွားသည်။
မောင်အောင် ဆေးကျောင်းပြီးသွားတော့ ဆရာဝန်ဘွဲ့ကို ရရှိသွားသည်။ သူ့မိဘတွေက သူ့ကို ဂုဏ်ယူမဆုံးဖြစ်နေကြသည်။ ဒေါ်မြကြည်က ရွာထဲမှာရှိတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သားအတွက် အလှူလုပ်သည်။ မောင်အောင်က သူ့ရွာကို ပြန်လာပြီး ဆေးခန်းဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်သည်။ အစပိုင်းမှာ အခက်အခဲတွေအများကြီးရှိပေမယ့် သူဇွဲမလျှော့ဘူး။ ရွာသားတွေကလည်း သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီကြသည်။
မောင်အောင်ရဲ့ ဆေးခန်းလေး ရွာမှာ စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ရွာသားတွေက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဆေးခန်းကို လာရောက်အားပေးကြသည်။ မောင်အောင်က လူနာတွေကို စေတနာထားပြီး ကုသပေးသည်။ ဆေးဖိုးမတတ်နိုင်တဲ့သူတွေကို အခမဲ့ ကုသပေးသည်။ သူ့ရဲ့ စေတနာကြောင့် ရွာသားတွေက သူ့ကို အရမ်းချစ်ကြသည်။ ဒေါ်မြကြည်နဲ့ ဦးဘိုတို့ကလည်း သားကိုကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေကြသည်။
အချိန်တွေကြာလာတော့ မောင်အောင်ရဲ့ ဆေးခန်းလေးက နာမည်ရလာသည်။ တခြားရွာတွေက လူနာတွေလည်း လာရောက်ကုသကြသည်။ မောင်အောင်က သူ့မိဘတွေကို လယ်ထဲမှာ အလုပ်မလုပ်စေတော့ဘူး။ သူတို့အတွက် သက်သောင့်သက်သာနေနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဒေါ်မြကြည်နဲ့ ဦးဘိုတို့က သားရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ သူတို့က သားကို ဆုတောင်းပေးပြီး သားရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
တစ်နေ့မှာ ဒေါ်မြကြည် နေမကောင်းဖြစ်သွားသည်။ မောင်အောင်က သူ့အမေကို အကောင်းဆုံး ကုသပေးပေမယ့် ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ ရောဂါက သက်သာမလာဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒေါ်မြကြည် ဆုံးသွားသည်။ မောင်အောင် သူ့အမေကိုဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ အရမ်းခံစားရသည်။ သူ ငိုရှိုက်ပြီး "အမေရယ်၊ ကျွန်တော် အမေ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပေးနိုင်ခဲ့ရဲ့လား" လို့ တမ်းတသည်။ ဦးဘိုကလည်း ဇနီးသည်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ကြေကွဲဝမ်းနည်းနေသည်။ မောင်အောင်နဲ့ ဦးဘိုတို့ နှစ်ယောက် အမေရဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို အောက်မေ့ပြီး နောင်ဘဝမှာလည်း မိသားစုအဖြစ် ပြန်ဆုံတွေ့နိုင်ဖို့ ဆုတောင်းနေကြသည်။ မိဘတွေရဲ့ မေတ္တာနဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တော့ပါဘူး။