အိမ်ထောင်သည်မိန်းမရဲ့အမှား

 အိမ်ထောင်သည်မိန်းမရဲ့အမှား

အခန်း (၁)

မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းက အေးစိမ့်လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း မင်းထက် ပြန်လာမယ့် လမ်းကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲက နာရီသံက တချက်တချက် တောက်တောက်နဲ့ မြည်နေတာက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ မင်းထက်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အရာရာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့မှု၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညကစပြီး အရာရာ ပြောင်းလဲတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးဆီက တုန်ခါသံကြောင့် ကျွန်မ လန့်သွားမိတယ်။ တစ်ဖက်က ပို့လိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျက “အားလုံး အဆင်သင့်ပဲ၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား” တဲ့။ ကျွန်မ သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်မိတယ်။

အခန်း (၂)

မင်းထက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တခြားသူတွေ အားကျရလောက်အောင်ကို သာယာခဲ့တာပါ။ မနက်ခင်းတိုင်း သူဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့လေး၊ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တိုင်း တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုပေးခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ။ ကျွန်မ စိတ်ကောက်ရင် ချော့တတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးလေးတွေကို ကျွန်မ အသည်းထဲအထိ စွဲလန်းခဲ့ရတာ။ ကျွန်မတို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ ကလေးယူမယ်၊ အိမ်ကြီးကြီး တစ်လုံးဆောက်မယ်၊ အတူတူ အိုမင်းသွားကြမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ မင်းထက်ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ငွေစာရင်း မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက မင်းထက်ရဲ့ အမှားမဟုတ်ပေမဲ့ တာဝန်ရှိသူက သူ ဖြစ်နေတယ်။ ထောင်ကျနိုင်တဲ့ အခြေအနေ၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အားလုံး မြေစာပင် ဖြစ်တော့မယ့် အခြေအနေ။

အခန်း (၃)

အဲဒီညက မင်းထက် အရမ်းသောက်ထားပြီး အိမ်ပြန်လာတယ်။ သူ ငိုတယ်၊ သူ အရမ်းကြောက်နေတယ်။ “သီရိ… ကိုယ် ထောင်မကျချင်ဘူး၊ ကိုယ့်ဘဝ ပျက်ပြီ” တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရင်း ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်မမှာ လမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက ဒီပြဿနာ အားလုံးကို ကျွန်မကပဲ လုပ်ခဲ့တာပါလို့ ဝန်ခံဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဝန်ခံရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှာကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး။ သူ ကျွန်မကို မုန်းသွားမှ၊ သူ ကျွန်မကို ရွံရှာသွားမှ သူ စိတ်သစ် လူသစ်နဲ့ အသက်ဆက်နိုင်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ “အမှား” တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၄)

ကျွန်မ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေသလိုမျိုး ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီယောက်ျားက မင်းထက်ရဲ့ ရန်သူဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကျွန်မ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲမှာ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အတုလုပ်တယ်၊ အပြင်မှာ ခိုးတွေ့သလိုမျိုး ပုံစံဖမ်းတယ်။ မင်းထက် ကျွန်မကို သံသယဝင်လာအောင် တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး၊ မက်ဆေ့ခ်ျကြည့်ပြီး ပြန်စာမပို့ဘူး။ အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်၊ အဝတ်အစားတွေ အသစ်တွေ ဝယ်ဝတ်မယ်။ သူ့ကို စိမ်းကားပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ သံသယတွေ ပြည့်နှက်လာတာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ အသက်ရှူရ ခက်ခဲ့တယ်။

အခန်း (၅)

နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲတဲ့ အချိန် ရောက်လာခဲ့ပြီ။ မင်းထက် ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဖတ်မိသွားတယ်။ အဲဒီ မက်ဆေ့ခ်ျတွေထဲမှာ ကျွန်မက သူ့ကို ငွေတွေခိုးပြီး တခြားလူနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ တိုင်ပင်ထားတဲ့ စကားလုံးတွေ ပါနေတယ်။ မင်းထက် ကျွန်မကို ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ သူ့ဘဝမှာ ကျွန်မကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ပါခဲ့တာပါ။ “မင်း… မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရလား သီရိ၊ ငါ မင်းကို ဘာတွေ လိုလေသေးရှိအောင် ထားလို့လဲ” တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငိုနေရုံပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့အတွက်တော့ ဝန်ခံချက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်ထဲမှာ အမုန်းတွေ ပါအောင် အတင်းကြိုးစားပြီး “ရှင်က ကျွန်မအတွက် အသုံးမကျတော့ဘူး မင်းထက်၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူ နောက်ပဲ လိုက်တော့မယ်” လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။

အခန်း (၆)

အဲဒီစကားက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက နောက်ဆုံး ကြိုးမျှင်လေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါပဲ။ မင်းထက်က ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ရဲစခန်းကို တန်းသွားခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီက ငွေတွေကို ကျွန်မ ခိုးယူခဲ့တာပါလို့ ဝန်ခံချက် ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကောင့်ထဲကို လွှဲထားတဲ့ ငွေတွေ (ကျွန်မ ရွှေတွေ ရောင်းပြီး လွှဲထားတာတွေ) က သက်သေ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ဖမ်းဆီးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတယ်။ မင်းထက် အမှုက လွတ်သွားပြီ။ သူ ကျွန်မကို မုန်းမုန်းတီးတီးနဲ့ ကွာရှင်းစာချုပ် ပို့လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ပြုံးပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။

အခန်း (၇)

အခုဆို ကျွန်မ ထောင်ထဲမှာ နေရတာ ၃ နှစ် ရှိပြီ။ မင်းထက် နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပြီလို့ ကြားတယ်။ သူ အခု အောင်မြင်နေပြီ၊ ပျော်နေပြီတဲ့။ အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့နေ့က ကျွန်မ တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မကို လူတိုင်းက “လင်ကို သစ္စာဖောက်တဲ့ မိန်းမ၊ ငွေမက်တဲ့ မိန်းမ” လို့ ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်မပဲ သိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားက သူ့ကို ကိုယ့်အသက်ထက် ပိုချစ်မိတာပါ။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို စတေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုအတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ အမှန်တရားကို သူ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်သလို၊ ကျွန်မလည်း သိစေချင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေကျရင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူတူရှိနေဖို့ထက်၊ တစ်ဖက်လူ ကောင်းစားဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရတာကို ရွေးချယ်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။

နိဂုံးသင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်ရသူရဲ့ ကောင်းကင်ပြာမှာ တိမ်တိုက်မရှိစေဖို့ ကိုယ်တိုင် မိုးစက်အဖြစ် ကြွေဆင်းပေးရတာမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။