အမှောင်ထဲမှာပွင့်တဲ့ပန်း
အမှောင်ထဲမှာပွင့်တဲ့ပန်း
မိုးတွေက တဖြောက်ဖြောက်ရွာနေတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမီးတွေက ဝိုးတဝါး။ နွယ်နွယ်ဟာ ထီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး အိမ်ပြန်လမ်းကို လျှောက်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထင်းသား။ ဒီနေ့လည်း သူမအတွက် ခက်ခဲတဲ့နေ့ရက်တစ်ခုပါ။ ဆေးရုံမှာ လူနာတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျက်စီးလာသလို ခံစားနေရတယ်။
သူမရဲ့ အိမ်လေးက မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ တည်ရှိတယ်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ အိမ်ထဲဝင်လိုက်တော့ အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူမဟာ တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်မှာ နေထိုင်ခဲ့တာ ကြာပြီ။ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ခံစားချက်က သူမကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ဒီညလည်း သူမအတွက် အထီးကျန်တဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်ဦးမှာပဲ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ နွယ်နွယ် ဆေးရုံကို သွားတယ်။ သူမဟာ သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက်ပါ။ လူနာတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရတာကို ဝါသနာပါပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာ လူနာတွေရဲ့ ဝေဒနာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ ဒီနေ့တော့ သူမအတွက် ထူးခြားတဲ့ လူနာတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။
သူ့နာမည်က သုတ လို့ခေါ်တယ်။ သုတဟာ ကားအက်ဆီးဒင့်တစ်ခုကြောင့် ဆေးရုံကို ရောက်လာတာပါ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှိတ်ထားပြီး ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ သုတရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ အကောင်းမြင်ဝါဒကို နွယ်နွယ် သဘောကျမိတယ်။ သုတနဲ့ စကားပြောရင်း နွယ်နွယ်ဟာ သူမရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ နည်းပါးလာတာကို သတိထားမိတယ်။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ နွယ်နွယ်နဲ့ သုတတို့ဟာ ရင်းနှီးလာကြတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို စာအုပ်တွေ ဖတ်ပြတယ်။ သုတကလည်း သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ အတွေးအမြင်တွေကို နွယ်နွယ်ကို ပြောပြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စကားပြောရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်။ သုတရဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာ နွယ်နွယ်ဟာ အဓိပ္ပါယ်အသစ်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ သုတက နွယ်နွယ်ကို သူ့ဘဝအကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူဟာ ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ ခရီးသွားပြီး ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ကူးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ သဘာဝရဲ့ အလှတွေ၊ လူတွေရဲ့ ဘဝတွေကို ထင်ဟပ်စေခဲ့တယ်။ မျက်စိမမြင်ရတော့ပေမယ့် သူဟာ လောကကြီးကို အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်နေဆဲပဲ။
နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာတယ်။ သူမဟာ သုတကို အစာကျွေးတယ်။ ရေတိုက်တယ်။ လမ်းလျှောက်လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ပေးတယ်။ သုတအတွက် သူမဟာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၊ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခိုင်မာတဲ့ နှောင်ကြိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
တစ်ညမှာ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို စကားတွေ ပြောနေတုန်းမှာပဲ သုတက သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သုတရဲ့ လက်တွေက နွေးထွေးပြီး ခိုင်မာတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမဟာ သုတကို ချစ်မိသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမဟာ သုတကို ချစ်ကြောင်း၊ သုတကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ သုတက နွယ်နွယ်ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
သုတကလည်း နွယ်နွယ်ကို ချစ်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူက နွယ်နွယ်ဟာ သူ့ဘဝအတွက် အလင်းရောင်တစ်စ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမသာမရှိရင် သူဘယ်လို ရပ်တည်ရမလဲ မသိကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သက်သေပြခဲ့ကြတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ လွယ်ကူတဲ့ ခရီးမဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေက သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သံသယဝင်ကြတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ မျက်စိမမြင်တဲ့သူကို ဘာလို့ ချစ်ရတာလဲလို့ မေးခွန်းထုတ်ကြတယ်။ နွယ်နွယ်အတွက် ဒါဟာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပါပဲ။
ဒါပေမယ့် နွယ်နွယ်ဟာ အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။ သူမဟာ သုတကို ချစ်တယ်။ သုတကို ကာကွယ်ဖို့ သူမ အဆင်သင့်ပဲ။ သူမဟာ လူတွေကို သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေပြချင်တယ်။
သုတဟာ ဆေးကုသမှုတွေ ခံယူပြီး မျက်စိပြန်မြင်ရဖို့ မျှော်လင့်နေတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို အားပေးတယ်။ သူမဟာ သုတရဲ့ ဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ အိပ်မက်တွေ မက်ခဲ့ကြတယ်။
တစ်နေ့မှာ ဆရာဝန်က သုတကို မျက်စိပြန်မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေးရှိကြောင်း ပြောပြတယ်။ ဒါပေမယ့် ခွဲစိတ်မှုဟာ အန္တရာယ်များပြီး အောင်မြင်ဖို့ ရာနှုန်းနည်းပါတယ်။ သုတနဲ့ နွယ်နွယ်တို့ဟာ ခွဲစိတ်မှုကို လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ဟာ မျှော်လင့်ခြင်းကို လက်မလွှတ်ချင်ကြဘူး။
ခွဲစိတ်မှုနေ့ရက် ရောက်လာတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို စိတ်ပူပြီး စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။ သူမဟာ သုတအတွက် ဆုတောင်းပေးနေတယ်။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တယ်။ နွယ်နွယ်ရဲ့ စိတ်တွေဟာ တုန်လှုပ်နေတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ သုတဟာ မျက်စိပြန်မြင်ရတော့မယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုချလိုက်တယ်။ သူမဟာ သုတကို ဖက်ထားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောနေတယ်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ သုတဟာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။ သူဟာ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာက နွယ်နွယ်ရဲ့ မျက်နှာပါ။ နွယ်နွယ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သုတဟာ နွယ်နွယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ ငိုကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝမ်းသာမှုတွေဟာ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ဘူး။ သုတဟာ လောကကြီးကို ပြန်မြင်ရလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်။ သူဟာ နွယ်နွယ်ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ချစ်တယ်။
သုတဟာ ဆေးရုံက ဆင်းပြီး နွယ်နွယ်နဲ့အတူ အိမ်ပြန်ခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ သုတဟာ လောကကြီးရဲ့ အလှတွေကို ပြန်လည်ခံစားရလို့ ပျော်ရွှင်နေတယ်။ သူဟာ နွယ်နွယ်ကို သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေထဲက အလှဆုံးနေရာတွေကို ခေါ်သွားချင်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ အမှောင်ထဲမှာ ပွင့်တဲ့ပန်းတစ်ပွင့်လို လှပတယ်။
သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲဟာ ရိုးရှင်းပေမယ့် လှပတယ်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဟာ သူတို့ကို လာရောက်အားပေးကြတယ်။ သုတနဲ့ နွယ်နွယ်တို့ဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်တွဲပြီး ဘဝခရီးလမ်းကို အတူတူ လျှောက်လှမ်းဖို့ ကတိပေးကြတယ်။
မင်္ဂလာပွဲမှာ သုတက နွယ်နွယ်ကို သူ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို လက်ဆောင်ပေးတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ နေဝင်ချိန်ရဲ့ အလှကို ရိုက်ကူးထားတယ်။ သုတက နွယ်နွယ်ဟာ သူ့ဘဝအတွက် နေဝင်ချိန်ရဲ့ အလှလိုပဲ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ပြောပြတယ်။
နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမယ့် သုတနဲ့ နွယ်နွယ်တို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ သူတို့ဟာ အတူတူ အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အတူတူ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ အမှောင်ထဲမှာ ပွင့်တဲ့ပန်းတစ်ပွင့်လို ထာဝရ အလင်းပေးနေတယ်။
တစ်နေ့မှာ သုတဟာ အသက်ကြီးလို့ ဆုံးပါးသွားတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာ သုတကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမဟာ သုတရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့အတူ ဆက်လက်ရှင်သန်နေထိုင်သွားမယ်။ သူမဟာ သုတကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ သုတဟာ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရ တည်ရှိနေမယ်။ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ ထာဝရ အလင်းရောင်အဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပါ။