အပြစ်ရှိတဲ့ရင်သွေး
အပြစ်ရှိတဲ့ရင်သွေး
အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း
အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ လရောင်ဖျော့ဖျော့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်ကို ရှည်လျားစွာ ခြယ်မှုန်းထားတယ်။ ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်မိတော့ လက်ဖျားတွေ တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ ဒီကလေး... ဒီရင်သွေးဟာ ကျွန်မအတွက် ပျော်ရွှင်ခြင်းလား၊ ကျိန်စာလားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
"မင်း ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားနိုင်တော့ဘူး မေ..."
သူရရဲ့ အသံက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ အေးစက်ပြီး အမိန့်ဆန်တဲ့ အဲဒီအသံ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ ချုပ်နှောင်ခံထားရတာ ကြာပြီ။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူဆီက စာတိုတစ်စောင် ရောက်နေတယ်။ 'Seen' ဖြစ်သွားပေမဲ့ ကျွန်မ ပြန်စာမပို့ရဲဘူး။ စာပြန်မိရင် နောက်ထပ် ဘယ်လို စွပ်စွဲချက်တွေ၊ ဘယ်လို အော်ဟစ်သံတွေ လာဦးမလဲဆိုတာ ကြောက်နေမိလို့ပါ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် ချစ်သူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၂) — ချိတ်ဆက်မှု
ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့တုန်းက သူဟာ သိပ်ကို နွေးထွေးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သူက နားလည်ပေးသလိုလိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ "မင်းမှာ ငါပဲ ရှိတယ်၊ ငါ့မှာလည်း မင်းပဲ ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက အစပိုင်းမှာတော့ ချိုမြိန်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မကို ပြင်ပလောကနဲ့ ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားရင် သူ စိတ်ဆိုးတယ်။ မိဘတွေဆီ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်တယ်။ "သူတို့က မင်းကို ငါ့လောက် မချစ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောရင်း ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို သူ ရိုက်ချိုးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း မိုက်မဲစွာနဲ့ပဲ အဲဒါကို အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုကို သူက အသုံးချပြီး သူ့အလိုကျ ပုံသွင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ သူ့လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၃) — လှည့်ကွက်
ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဝမ်းသာလုံးဆို့ခဲ့မိသေးတယ်။ ဒီကလေးလေးက ကျွန်မတို့ကြားက အက်ကြောင်းတွေကို ပြန်ဖာထေးပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူရရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက ပြုံးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေတယ်။
"ကောင်းပြီလေ... အခုတော့ မင်း ငါ့ဆီက ပြေးလို့ မလွတ်တော့ဘူးပေါ့"
သူ့စကားက ဝမ်းသာစရာထက် ခြိမ်းခြောက်သံ ပိုဆန်နေတယ်။ သူဟာ ကလေးကို ချစ်တာထက် ကျွန်မကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ထားဖို့ လက်နက်တစ်ခု ရလိုက်သလိုမျိုး သဘောထားခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေဟာ သုည ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းကို သူ စစ်ဆေးတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေးဟာ သူ့အတွက်တော့ ကျွန်မကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ သံကြိုးတစ်စင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
"ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ"
သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတိုင်း အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ စတင်တတ်တယ်။ ကျွန်မ ရေချိုးနေလို့ပါလို့ ရှင်းပြရင်တောင် သူက မယုံဘူး။ ဖုန်းကို နံရံနဲ့ ရိုက်ခွဲပစ်တယ်။ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကို ထိခိုက်မှာ ကြောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကွေးထားမိတယ်။
"ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား"
"ယုံရအောင် မင်းက ဘာမို့လို့လဲ။ မင်းက ငါ့ပစ္စည်းပဲ။ ငါ ခိုင်းတာလုပ်၊ ငါ ထားတဲ့နေရာမှာ နေ!"
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်က မြင်ခဲ့ရတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်နဲ့ ဒေါသတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက သူ့အတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာ ပြဇာတ်တစ်ခုလိုပဲ။ "မျက်ရည် မကျနဲ့၊ အော့ကြောလန်တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲသံတွေ ကြားနေရတယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မမှတ်မိတော့ဘူး။ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်နဲ့၊ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သေဆုံးနေပြီ။ ဒီကလေးလေးသာ မရှိရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်မိမှာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးကို ဒီလို အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းခွင့် ပေးသင့်သလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်နေတယ်။
ကျွန်မဟာ အပြစ်ရှိတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ပါ။ ဒီလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ သားသမီးကို လောကထဲ ခေါ်ဆောင်လာမိတာဟာ ကလေးအတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ညညဆို ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုကြောင့် အိပ်မပျော်ဘူး။ သူရကတော့ ဘေးနားမှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ တစ်ချိန်က ချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူသားဟာ အခုတော့ ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေတဲ့ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ သူရရဲ့ အခန်းထဲက စာရွက်အဟောင်းတွေကို ဖတ်မိရင်း သူဟာ ကျွန်မကို တမင်တကာ အထီးကျန်အောင် လုပ်ခဲ့တာမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မိဘတွေဆီက လာတဲ့ စာတွေကို သူ ဖျောက်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေဆီကို ကျွန်မ နာမည်နဲ့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စာတွေ ပို့ပြီး လူတိုင်းက ကျွန်မကို စွန့်ခွာသွားအောင် သူ ဖန်တီးခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့... ကျွန်မ အခု ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရတဲ့ ကလေးအကြောင်း ဆေးစစ်ချက်ပါ။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးမရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက ကျွန်မ သွေးအနည်းငယ် ဆင်းပြီး ဗိုက်အောင့်ခဲ့တုန်းက သူ ကျွန်မကို ဆေးခန်းခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကလေး ပျက်ကျသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို စိတ်ရောဂါရအောင်၊ သူ မရှိရင် မဖြစ်အောင် ဆေးတွေ တိုက်ပြီး "ကလေးရှိနေသေးတယ်၊ ကလေးအတွက် ငြိမ်ငြိမ်နေ" ဆိုပြီး လိမ်ညာထားခဲ့တာ။ ကျွန်မ ပွတ်သပ်နေတဲ့ ဒီဗိုက်ကလေးဟာ အချည်းနှီးပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုနဲ့ သူ့ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခုပဲ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ အပြစ်ရှိတာ ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ အပြစ်ရှိတာဟာ အချစ်ကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချပြီး လူတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ သူရပဲ။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ဘာမှမပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အားလုံးဟာ အဖတ်တင်မလာတော့ဘူး။ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျွန်မ ရယ်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေကြားက ရယ်မိတာပါ။ ကျွန်မမှာ ကလေးမရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက နာကျင်ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း အဲဒီကလေးလေး ဒီလို ငရဲခန်းထဲမှာ လူမဖြစ်လာရတော့တာကို ကျေးဇူးတင်မိသလိုပဲ။
ကျွန်မဟာ အခုတော့ လွတ်လပ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ပျော်ရွှင်စရာ လွတ်လပ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပြာပုံထဲကနေ ရုန်းထွက်လာရတဲ့ အရိုးစုတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ အမာရွတ်အဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရှိနေတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အချုပ်အနှောင်မဟုတ်သလို၊ ဂရုစိုက်ခြင်းဆိုတာလည်း ထိန်းချုပ်ခြင်းမဟုတ်ပါဘူး။ သင့်ကို လောကကြီးနဲ့ ဝေးကွာအောင်လုပ်ပြီး သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကိုးကွယ်ခိုင်းနေတဲ့ အချစ်မျိုးဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ ဝါးမြိုခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်မီ ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး ချစ်တတ်ပါစေ။