"ဘဝကို ပြောင်းလဲစေတဲ့ ဆေး ၆ မျိုး"

 (၁) ညနေခင်း၏ နေခြည်နုနုသည် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးရှိ ညောင်ပင်ကြီး၏ သစ်ခက်သစ်နွယ်များကြားမှ တိုးဝင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အစက်အပျောက်များ ချပေးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးသည် ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာ စီးဆင်းနေသော်လည်း၊ ထိုမြစ်ကမ်းနဖူးရှိ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဦးမြတ်ကျော်၏ ရင်ထဲတွင်မူ အတွေးစပေါင်းစုံတို့က ဒီရေကဲ့သို့ တလှပပ တက်လာလိုက်၊ ကျသွားလိုက်နှင့် လှုပ်ရှားနေရှာသည်။ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ်သို့ ရောက်လာသည့်တိုင် သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဟန်မပျက်သေးသော်လည်း၊ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များနှင့် နောင်တရိပ်အချို့က အရိပ်ထိုးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာအုပ်ဟောင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း၊ တစ်ချိန်က သူစွန့်လွှတ်ခဲ့ဖူးသည့် အခွင့်အရေးများနှင့် မာနကြောင့် ဝေးကွာခဲ့ရသည့် လူသားချင်း စာနာမှုများကို ပြန်လည်တမ်းတမိကာ ရင်ထဲတွင် စိမ့်ကနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

(၂) ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဆော့ကစားနေကြသော ကလေးငယ်တစ်စု၏ ရယ်မောသံများက လေပြည်နှင့်အတူ လွင့်ပျံ့လာသည်။ ထိုရယ်မောသံများသည် ဦးမြတ်ကျော်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသာယာဆုံးသော တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ဘဝ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ အပြိုင်အဆိုင်များနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်များနောက်သို့သာ တကောက်ကောက် လိုက်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းသော အရွယ်သို့ ရောက်မှသာ "ရယ်မောခြင်း" သည် အသက်ရှည်ရန် အကောင်းဆုံးဆေးတစ်ခွက်ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လာခဲ့သည်။ ကလေးငယ်များ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်လည်း မခါးသက်တော့သော၊ နွေးထွေးသည့် အပြုံးတစ်ပွင့်က အလိုလို ပွင့်လန်းလာခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည့် စိတ်၏ ရင့်ကျက်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

(၃) ဦးမြတ်ကျော်သည် ခုံတန်းလျားမှ ထကာ မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့လျှင် အနည်းငယ်မျှ လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးသားများကို ပြန်လည်နိုးကြားစေရုံသာမက၊ စိတ်ကိုလည်း ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်ကို သူ လက်တွေ့သိရှိထားသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေကြီး၏ အထိအတွေ့နှင့် လေထု၏ အေးမြမှုကို ခံစားရင်း၊ သူ၏ အတွေးများက လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက သူ၏ ဇာတိရွာလေးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုစဉ်က မာနကြီးလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် မိဘများ၏ အဆုံးအမကို ပစ်ပယ်ကာ မြို့ကြီးပြကြီးသို့ တက်ခဲ့ပုံ၊ ချစ်ခင်ရသူများကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ပုံတို့မှာ ယခုတော့ ရင်နင့်ဖွယ်ရာ အတိတ်ပုံရိပ်များအဖြစ် မျက်စိထဲတွင် တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာတော့သည်။ လမ်းလျှောက်နေခြင်းသည် သူ့အတွက် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုထက်ပိုကာ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ချိတ်ဆက်ပေးသော တရားရှုမှတ်မှု တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

(၄) နေလုံးကြီးသည် အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ နီမြန်းသော အရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဦးမြတ်ကျော်သည် အနီးအနားရှိ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းလေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ကို အေးချမ်းစေသည့် "တရားထိုင်ခြင်း" ၏ အရသာကို သတိရမိသည်။ သူသည် အရင်ကတော့ တရားထိုင်ခြင်းကို အချိန်ဖြုန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ စိတ်နှလုံးကြည်လင်စေရန်အတွက် တရားထိုင်ခြင်းထက် သာလွန်သောဆေး မရှိကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုထုတ်လိုက်သော လေနှင့် ရှုသွင်းလိုက်သော လေတို့၏ အကြားတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော သဘောတရားများကို သိမြင်လာသည့်အခါတွင်မူ၊ သူ့အပေါ် မချစ်မနှစ်သက်သူများ၊ သူ့ကို အပြစ်ပြောခဲ့သူများအပေါ် ထားရှိသည့် အမုန်းတရားများမှာ နှင်းပွင့်များ နေပူထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားရလေတော့သည်။

(၅) ညဉ့်ဦးယံ၏ အေးမြသော လေပြည်သည် သစ်ပင်များကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသည်။ ဦးမြတ်ကျော်သည် သူ၏ အိမ်လေးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ မီးအိမ်လေးကို ထွန်းကာ စာဖတ်ခန်းလေးထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ စာဖတ်ခြင်းသည် ထုံထိုင်းခြင်းကို ကာကွယ်ပေးသော အကောင်းဆုံးဆေးဖြစ်ရုံသာမက၊ သူ့အတွက်တော့ ကမ္ဘာသစ်များကို ရှာဖွေပေးသော မှန်ပြောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သူဖတ်ရှုနေသော မြန်မာဂန္ထဝင် ဝတ္ထုကြီးများထဲမှ ဇာတ်ကောင်များ၏ ဘဝနိဂုံးများကို ဖတ်ရှုရင်း "ကံ-ကံ၏ အကျိုး" ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆင်ခြင်မိသည်။ စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်လှောရင်း သူ၏ ဦးနှောက်သည် နိုးကြားတက်ကြွနေပြီး၊ အတိတ်က နောင်တများကို အနာဂတ်အတွက် သင်ခန်းစာများအဖြစ် အစားထိုး ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များကြားတွင် ကုန်ဆုံးရသော အချိန်သည် သူ့အတွက် အနှစ်သာရအရှိဆုံးသော အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။

(၆) ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဦးမြတ်ကျော်သည် စောစောအိပ်စက်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို သိရှိသူဖြစ်သည့်အတွက် အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ အိပ်စက်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ကုသပေးသလို၊ အလှအပနှင့် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်လည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်ကြောင်း သူ လက်ခံထားသည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ယနေ့တစ်နေ့တာအတွင်း သူပြုလုပ်ခဲ့သော ကောင်းမှုကုသိုလ်များကို ပြန်လည်အမျှဝေကာ စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် အိပ်စက်ခြင်း၏ နက်ရှိုင်းသော နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပန်းခင်းများထဲတွင် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ပွင့်က စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

(၇) နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ နေမင်းကြီးသည် အရှေ့ဘက်မှ လန်းဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဦးမြတ်ကျော်သည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ကာ နံနက်ခင်း နေပူစာလှုံရင်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ အလှအပကို ခံစားနေသည်။ နေရောင်ခြည်နုနုထဲတွင် ပါရှိသော ဗီတာမင်ဓာတ်များက သူ၏ အရိုးအဆစ်များကို ခိုင်မာစေကာ ကယ်လ်စီယမ်ဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နေပူစာလှုံနေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မနေ့က ဖတ်ခဲ့သော စာအုပ်ထဲမှ စာသားအချို့ကို ပြန်လည်ကြားယောင်နေမိသည်။ "ကိုယ့်ကို မချစ်မနှစ်သက်သူတွေအတွက် အချိန်ကုန်ခံ ပူဆွေးမနေပါနဲ့" ဟူသော စကားမှာ သူ၏ ဘဝအတွက် အလွန်ပင် မှန်ကန်လှသည်။ အတိတ်က သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့သူများကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် သူကိုယ်တိုင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လွတ်မြောက်စေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

(၈) ထိုစဉ်တွင် သူ၏ အိမ်ရှေ့သို့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူနှင့် စီးပွားရေးအရ ရန်ဘက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဦးအောင်ကို ဖြစ်နေသည်။ ဦးအောင်ကို၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ဦးမြတ်ကျော်သည် အရင်ကဆိုလျှင် ထိုသူကို တွေ့သည်နှင့် ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်သည် ရေကန်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် ဦးအောင်ကိုအား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပင် ခရီးဦးကြိုပြုကာ အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ရန်ငြိုးဟောင်းများကို ဖယ်ရှားကာ လူသားချင်းစာနာစွာဖြင့် ဆက်ဆံလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ဦးမြတ်ကျော်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

(၉) ဦးအောင်ကိုသည် အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ဦးမြတ်ကျော်၏ အပြောင်းအလဲကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ "မြတ်ကျော်... မင်း အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူးပဲ၊ မင်းဆီက ရတဲ့ အေးချမ်းမှုက ငါ့ရဲ့ ပူလောင်မှုတွေကိုတောင် သက်သာစေတယ်" ဟု ဦးအောင်ကိုက တုန်ရင်သော အသံဖြင့် ပြောရှာသည်။ ဦးမြတ်ကျော်က ပြုံးကာ "အရာရာဟာ အချိန်တန်ရင် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ သူငယ်ချင်း၊ ငါတို့မှာ ရှိတဲ့ အမုန်းတရားတွေက ငါတို့ကိုယ်တိုင်ကိုပဲ ပြန်ပြီး ဖျက်ဆီးတတ်တာကို ငါ အခုမှ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတယ်" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုစကားများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ရင်ထဲသို့ စိမ့်ကနဲ တိုးဝင်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ နှစ်ပေါင်းများစွာက တည်ရှိခဲ့သော ရန်ငြိုးနံရံကြီးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖြိုချလိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

(၁၀) နေ့လယ်စာကို အတူတူ စားသောက်ကြရင်း သူတို့သည် အတိတ်က အမှားများကို ရယ်မောကာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဦးမြတ်ကျော်က သူ၏ ကျန်းမာရေး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ ရယ်မောခြင်းနှင့် စာဖတ်ခြင်းတို့အကြောင်းကို မျှဝေပေးခဲ့သည်။ ဦးအောင်ကိုသည်လည်း ထိုစကားများကို အလေးအနက် နားထောင်ရင်း၊ သူ၏ ကျန်ရှိသော ဘဝသက်တမ်းကို ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆုံတွေ့မှုသည် စိတ်အာရုံတွင် မြင်ကွင်းများ ထင်ဟပ်လာစေမည့် ဇာတ်ရှိန်တက်ခြင်း (Climax) တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ရန်ဘက်မှ မိတ်ဆွေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ထိုခဏလေးသည် လောကကြီး၏ လှပသော ပြကွက်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

(၁၁) ညနေစောင်းချိန်တွင် ဦးအောင်ကို ပြန်သွားပြီးနောက်၊ ဦးမြတ်ကျော်သည် မြစ်ကမ်းဘေးသို့ တစ်ခေါက် ထပ်မံထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ နေဝင်ချိန်၏ အလှတရားသည် မနေ့ကထက် ပိုမိုတောက်ပနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း လေးလံမှုများ မရှိတော့ဘဲ ငှက်မွှေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အတက်အကျ၊ အနိမ့်အမြင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်းဟူသော ဆေးကောင်းများကို အသုံးပြုတတ်လျှင် မည်သည့်ဒဏ်ရာမဆို ကုသနိုင်ကြောင်း သူ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြစ်ပြင်ကျယ်ကို ကြည့်ရင်း တိမ်တိုက်များ၏ ရွေ့လျားမှုကို အေးချမ်းစွာ ငေးမောနေမိတော့သည်။

(၁၂) ဇာတ်သိမ်းသော်... ဧရာဝတီသည် မှန်တမ်းစီးဆင်းနေမြဲ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဦးမြတ်ကျော်၏ ဘဝသည်လည်း အေးချမ်းသော လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ ကြွယ်ဝချမ်းသာသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ စောစောအိပ်စက်ခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် တရားထိုင်ခြင်းတို့က သူ့ကို အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ဘဝဇာတ်လမ်းသည် နောင်တနှင့် အဆွေးများမှသည် ငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် ဆန်းသစ်ခြင်းဆီသို့ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ကာ၊ စာဖတ်သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း "မိမိကိုယ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း" ဟူသော ရသကို ထာဝရ ကိန်းအောင်းစေခဲ့ပါတော့သည်။