"မယားကယူတဲ့လင်ငယ်"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်နာမည် မင်းထက်။ ကျွန်တော်က လူကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့လူပါ။ အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို အမှောင်တွင်းထဲ ဆွဲချခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ဇနီး ‘သော်သော်’ နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အင်ဂျင်နီယာဆိုတော့ နယ်ဆိုဒ်တွေကို ခဏခဏဆင်းရတယ်။ အိမ်မှာ ဇနီးသည်တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေမှာစိုးလို့၊ ပြီးတော့ အိမ်အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးဖို့ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီတော်စပ်တဲ့ ‘ကျော်ဇင်’ ကို အိမ်မှာ လာနေဖို့ ခေါ်ထားခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ ကျော်ဇင်က ရုပ်ဖြောင့်တယ်၊ စကားပြောကောင်းတယ်၊ သော်သော်နဲ့လည်း မောင်နှမလိုပဲ ရင်းနှီးကြတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမရိပ်မိခဲ့ဘူး။ "အစ်ကို... စိတ်ချသွား၊ အိမ်က အစ်မနဲ့ တူမလေးကို ကျွန်တော် သေချာကြည့်ထားပေးမယ်" တဲ့။ သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်တွေကို ကျွန်တော် အထင်မှားခဲ့တာ။ အဲ့ဒါက ကူညီချင်တဲ့ စေတနာမဟုတ်ဘဲ လောဘရိပ်တွေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး သော်သော်က ဖုန်းကို အရင်ကထက် ပိုကိုင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင် Busy ဖြစ်နေတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းကို မှောက်ထားတာမျိုးတွေ ခဏခဏလုပ်လာတယ်။ "သော်... ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ" လို့ မေးရင် "သူငယ်ချင်းတွေပါ ကိုမင်းရယ်၊ အရေးမကြီးပါဘူး" လို့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ ကျော်ဇင်နဲ့ သူနဲ့ စနောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တောင် ကြည်နူးမိသေးတယ်။ "ကျော်ဇင်ရှိလို့ သော်သော် မပျင်းရတာ" လို့တောင် တွေးခဲ့မိတာ။ အိမ်မှာ အတူတူ ထမင်းစားတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကျွန်တော် နားမလည်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသလိုမျိုး၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ရိုးသားမှု ကင်းမဲ့နေသလိုမျိုး ခံစားလာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ညီ၊ ကိုယ့်မိန်းမပဲဆိုပြီး ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချိုးခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
အဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်တော် နယ်ဆိုဒ်ကနေ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ရန်ကုန်ကို စောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ကို ဖုန်းမဆက်ဘဲ Surprise လုပ်ချင်တာနဲ့ တိတ်တိတ်လေး ဝင်လာခဲ့တာ။ ဧည့်ခန်းမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ သမီးလေးက သူ့အဘွားအိမ် (ကျွန်တော့်အမေအိမ်) မှာ သွားအိပ်တဲ့ရက်။ အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ အပေါ်ထပ်ကနေ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တုန်သွားတယ်။ ခြေသံကို အသာသတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းတံခါးက ဟဟလေး ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီ ဟနေတဲ့ အပေါက်ကြားကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျပျက်စီးစေခဲ့တာပဲ။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကျွန်တော့်ညီဆိုတဲ့ လူယုတ်မာနှစ်ယောက်။ သူတို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ "ကိုမင်း သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကျော်ဇင်" တဲ့ သော်သော်က မေးတယ်။ ကျော်ဇင်က ခပ်ရွှတ်ရွှတ်ပဲ ပြန်ဖြေတယ် "အစ်ကိုက အအအေးပါ အစ်မရယ်၊ သူက ကျွန်တော့်ကို သိပ်ယုံတာ။ ပြီးတော့ သူက နယ်မှာပဲ အနေများတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ချင်ပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက လေးလံနေတယ်။ မျက်ရည်တွေက အလိုလို ဝဲတက်လာတယ်။ ငါယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတရားက ဒီလိုမျိုး နောက်ကျောကို ဓားနဲ့အထိုးခံရဖို့လား။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီနေရာမှာတင် အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲပစ်ချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အားနာတတ်လွန်းတာပဲ။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော် အိမ်ထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ရင်း ငိုမိတယ်။ "ငါ ဘာတွေ မှားခဲ့လို့လဲ... ငါ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတယ်။ သော်သော်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ သူ ဖုန်းကိုင်တယ်။ "သော်... ဘာလုပ်နေလဲ" လို့ မေးတော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ "အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ ကိုမင်း၊ ကျော်ဇင်တောင် အိပ်ပျော်သွားပြီ" တဲ့။ လိမ်လိုက်တာ။ ပါးစပ်ကနေ အလိမ်အညာတွေ ထွက်လာတာ အဲ့လောက်တောင် လွယ်ကူသလား။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အခုထိ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အားမရှိသေးဘူး။ ကျွန်တော် ခရီးက အခုမှ ပြန်ရောက်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး အိမ်ကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
နောက်တစ်ပတ်အကြာမှာ ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သေတွေကို တိတ်တိတ်လေး စုဆောင်းခဲ့တယ်။ CCTV ကင်မရာအသေးလေးတွေကို အိမ်မှာ တပ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညက ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ iPad ကို ချလိုက်ပြီး ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ သော်သော်ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတယ်။ ကျော်ဇင်ကတော့ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ "နင်... မင်း... တကယ် အဲ့လို လုပ်နိုင်တာလား ကျော်ဇင်... ငါ့အိမ်မှာနေ၊ ငါ့ထမင်းကိုစားပြီး ငါ့မိန်းမကို..." ကျွန်တော် စကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘူး။ သော်သော်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ် "ကိုမင်း... သော် မှားသွားပါတယ်၊ ကျော်ဇင်က ဖျားယောင်းလို့ပါ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုရွံရှာစေတယ်။ ကိုယ့်အပြစ်ကို သူတစ်ပါးပေါ် ပုံချတဲ့ မိန်းမ။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် သူတို့ကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ သော်သော်ကို ကွာရှင်းပြတ်စဲစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်ကိုတော့ အိမ်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်းမောင်းချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုက... တစ်လအကြာမှာ သော်သော်နဲ့ ကျော်ဇင်တို့ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတာပဲ။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက သူတို့က ခဏတာ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြတာလို့။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက အဲ့ဒီထက် ပိုနာကျင်ဖို့ ကောင်းတယ်။
သင်ခန်းစာ -
"အနီးဆုံးလူကို ယုံကြည်တာဟာ အကောင်းဆုံး ချစ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ထိုးမယ့် ဓားတစ်စင်းကို ကမ်းပေးလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"