မိန်းမ မရှိသည့်မုဆိုးကြီးရဲ့အိမ်မှာတည်းမိတဲ့ည
မိန်းမ မရှိသည့်မုဆိုးကြီးရဲ့အိမ်မှာတည်းမိတဲ့ည
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသည့် တောလမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကျွန်တော်သည် အမှောင်ထုနှင့်အတူ လမ်းပျောက်နေခဲ့သည်။ ကားစက်ချို့ယွင်းမှုက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးစွန်ထိ ဒုက္ခပေးနေပြီး ဖုန်းလိုင်းကလည်း လုံးဝမမိတော့။ အေးစိမ့်လှသော လေပြင်းများကြားတွင် ကျွန်တော် တုန်ရီနေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည့် ဇနီးသည် မြတ်နိုးကို သတိရမိသလိုလို ရှိသော်လည်း ရင်ထဲမှာ အတ္တတွေက ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ။ ကျွန်တော်သည် သူမထက် သာလွန်လှပပြီး ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။
မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် အားတင်းပြီး ထိုအလင်းရောင်ရှိရာဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့မိသည်။ ၎င်းမှာ သစ်သားတိုင်လုံးကြီးများဖြင့် ဆောက်ထားသော အိမ်အိုကြီးတစ်လုံးပင်။ ခြံစည်းရိုးတွင် သားကောင်အရိုးအချို့ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရင်ထိတ်စရာကောင်းလှသည်။
ကျွန်တော် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိမည့် ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အမျိုးသားကြီးတစ်ဦး တံခါးကို ဖွင့်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက စူးရှပြီး နက်ရှိုင်းလှသည်။
"ကျွန်တော် လမ်းမှားလို့ပါ ဦးလေး။ ကားပျက်သွားလို့ ဒီညတစ်ညလောက် တည်းခွင့်ပြုပါ"
သူက ကျွန်တော့်ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှမပြောဘဲ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စူးရှသော သစ်သားနံ့နှင့်အတူ အေးစိမ့်သော လေထုက ဆီးကြိုနေသည်။
"ထိုင်လေ... ငါက ဒီတောထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာကြာပြီ။ မိန်းမလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီအိမ်မှာ လူမလာတာလည်း နှစ်ချီနေပြီ"
သူ့အသံက အောရှရှနှင့် လေးလံလှသည်။ ကျွန်တော် မီးဖိုဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်သည်။ ထိုစဉ် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများက အခန်းထောင့်ရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံဘောင်လေးတစ်ခု ရှိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
"မြတ်နိုး..."
ကျွန်တော် မသိစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ခေါ်မိသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးမှာ ကျွန်တော် စွန့်ပစ်ခဲ့သော၊ သစ္စာဖောက်ခဲ့သော ကျွန်တော့်ဇနီး မြတ်နိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဓာတ်ပုံထဲတွင် မှေးမှိန်စွာ ပြုံးနေရှာသည်။
"သူမကို သိလို့လား"
မုဆိုးကြီး၏ အသံက ကျွန်တော့်နောက်ကျောကပ်လျက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် လန့်ဖျန့်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့။
"သူမက... လှတယ်နော်"
ကျွန်တော် အတင်းပြုံးပြီး စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"အေး... လှတယ်၊ စိတ်ထားလည်း ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်သနားဖို့ကောင်းတာ။ သူမကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့သူက သစ္စာဖောက်ပြီး ထားခဲ့လို့ ဒီတောထဲက ငါ့ဆီကို ငိုပြီး ရောက်လာခဲ့တာ"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြတ်နိုးသည် သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ မုဆိုးကြီးထံတွင် လာရောက်ခိုလှုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ကို ကျွန်တော် အခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။
"အခု သူမ ဘယ်မှာလဲ ဦးလေး"
ကျွန်တော် မရဲတရဲ မေးမိသည်။ မြတ်နိုးကို ပြန်တွေ့ရင် တောင်းပန်ချင်သည်။ ကျွန်တော် မှားခဲ့သည်ကို ဝန်ခံချင်သည်။ ယခုနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝကလည်း ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
မုဆိုးကြီးက မီးဖိုထဲသို့ ထင်းတစ်ချောင်း ထိုးထည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။
"သူမ ဆုံးသွားပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကပဲ။ ရင်ဘတ်ထဲက အနာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူမ မခံနိုင်တော့ဘူး။ သေခါနီးအထိ အဲဒီလူကိုပဲ မျှော်နေရှာတာ။ အဲဒီလူကတော့ ဖုန်းတောင် တစ်ခါမှ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူးတဲ့လေ"
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ရေခွက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်းများစွာ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပေါင်းများစွာကို "Seen" ဖြစ်အောင်တောင် မကြည့်ဘဲ ဖျက်ပစ်ခဲ့သည့် ကျွန်တော့်လုပ်ရပ်များက ပုံရိပ်ယောင်တွေလို မျက်စိထဲ ဝဲလာသည်။ ကျွန်တော် သူမကို သတ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေက သူမအတွက်တော့ သေနတ်ကျည်ဆန်ထက် ပိုပြင်းထန်ခဲ့မှာပဲ။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး"
ကျွန်တော် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောမိသည်။ မုဆိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လာသည်။
"မင်း သိဖို့လည်း မလိုတော့ပါဘူး။ သူမကတော့ အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်သွားတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အဲဒီလူကို တွေ့ရင် သတ်ပစ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုထားခဲ့တာ"
ထိုအခါမှ ကျွန်တော် သတိထားမိသည်မှာ မုဆိုးကြီး၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်း ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။ သေရမှာကို ကြောက်တာထက်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိသည့်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေသည်။
"ဦးလေး... ကျွန်တော်ပဲ။ အဲဒီလူက ကျွန်တော်ပဲ"
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျလိုက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ မုဆိုးကြီး၏ လက်ထဲက ဓားသည် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို သတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်တော့ နာကျင်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်းကို သတ်လိုက်ရင် မြတ်နိုး စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူမက မင်းကို အဆုံးအထိ ချစ်သွားတာ"
မုဆိုးကြီးက ဓားကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
"မင်း ဒီည ဒီအိမ်မှာ အိပ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုမှတ်ထား... မင်းရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီနောင်တက မင်းကို နေ့တိုင်း သတ်နေလိမ့်မယ်။ အဲဒါက သေခြင်းတရားထက် ပိုနာကျင်ရလိမ့်မယ်"
ထိုညက ကျွန်တော် လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ မြတ်နိုး အသုံးပြုခဲ့သော အခန်းလေးထဲတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ခွေယိုင်နေမိသည်။ နံရံပေါ်တွင် သူမ ရေးခြစ်ထားသော ကဗျာတိုလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မောင် ပြန်လာမယ့် လမ်းကို မျှော်ရင်း... နေဝင်ချိန်တိုင်းကို ငါ ရေတွက်ခဲ့တယ်"
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ရင်း ငိုကြွေးမိသည်။ သူမကို တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရှိတော့သည့် ဘဝ။ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ချင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
မိုးလင်းတော့ မုဆိုးကြီး မရှိတော့ပါ။ အိမ်ရှေ့တွင် ကားပြင်ရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအချို့နှင့် လမ်းပြမြေပုံတစ်ခုကို ထားရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အိမ်အိုကြီးထဲက ထွက်လာချိန်တွင် နေရောင်ခြည်သည် သစ်ပင်များကြားမှ တိုးထွက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကတော့ အမှောင်ဖုံးနေဆဲ။
ကျွန်တော် ကားမောင်းထွက်လာရင်း နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော အိမ်အိုကြီးကို ကြည့်မိသည်။ ထိုအိမ်လေးထဲတွင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ဝက်နှင့် ကျွန်တော့်ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသော ဘဝတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။
နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှ ရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အချို့သော နောင်တများသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်စေနိုင်လောက်အောင် ပူလောင်လွန်းလှပါသည်။ ကျွန်တော်သည် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးအဖြစ် ကျန်ရှိနေရစ်ပြီး၊ သူမကတော့ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းများစွာဖြင့် ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ ထိုခွင့်လွှတ်ခြင်းများကပင် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဆိုးဝါးဆုံးသော ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားရမည့်အချိန်တွင် လျစ်လျူရှုခြင်းသည်၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်သလောက် နာကျင်ရမည့် နောင်တကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။