ခဲအိုနှင့် ညတည
ခဲအိုနှင့် ညတည
ကျွန်မနာမည် သွယ်သွယ်ပါ။ တက္ကသိုလ်ပိတ်ရက်မို့ ရန်ကုန်မှာ အိမ်ထောင်ကျနေတဲ့ အစ်မဖြစ်သူ မမသက်ဆီကို အလည်ရောက်နေခဲ့တာပါ။ အစ်မက ကုမ္ပဏီကိစ္စနဲ့ နယ်ကို သုံးရက်လောက် ခရီးထွက်သွားရလို့ အိမ်မှာ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုနေလင်းနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုနေလင်းက စကားနည်းပြီး အမြဲတမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေတတ်သူမို့ ကျွန်မ သူ့ကို အနည်းငယ် ရှိန်နေမိတယ်။ ဒီညက မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျနေပြီး အိမ်ကြီးထဲမှာ အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေပါတယ်။ ဖုန်းပွတ်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာရယ်မဟုတ် ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ အပြင်မှာ မိုးခြိမ်းသံတွေကလည်း တဒိန်းဒိန်းနဲ့မို့ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်လေးတွေတောင် ဝင်လာမိပါတယ်။
ညရှစ်နာရီလောက်မှာ မိုးသက်လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး မီးတွေ ရုတ်တရက် ပျက်သွားပါတယ်။ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားတော့ ကျွန်မ လန့်ဖျပ်ပြီး အော်မိမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ခဏနေတော့ ဧည့်ခန်းဘက်ဆီက ခြေသံကြားရပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးနဲ့ ကိုနေလင်း ရောက်လာပါတယ်။ သူက စားပွဲပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ကို ချထားပေးပြီး "သွယ်သွယ် လန့်သွားလား၊ မိုးအရမ်းရွာနေတော့ မီးလာဖို့တော့ မလွယ်လောက်ဘူး" လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောပါတယ်။ သူက ထိုင်ခုံတစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးရေတွေကို ငေးကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားသံတွေ ဆိတ်သုဉ်းနေပြီး မိုးရွာသံကိုသာ အတိုင်းသား ကြားနေရပါတယ်။
မီးရောင်မရှိတော့ အခန်းထဲမှာ နေရတာ အိုက်လာတာနဲ့ အစ်မရဲ့ အခန်းထဲက ယပ်တောင် သွားယူဖို့ ကျွန်မ ထလာခဲ့ပါတယ်။ အစ်မရဲ့ မှန်တင်ခုံနားကို အရောက်မှာ ခြေထောက်နဲ့ စက္ကူဖိုင်တစ်ခု တိုက်မိပြီး အထဲက စာရွက်တွေ ပြန့်ကျသွားပါတယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်နဲ့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒါတွေက ဆေးရုံက ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ စာရွက်တွေပေါ်မှာ မမသက်ရဲ့ နာမည်နဲ့အတူ ပြင်းထန်တဲ့ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အဆင့်ရောက်နေပြီဆိုတဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ မှတ်ချက်ကို ဖတ်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုလို စီးကျလာပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အစ်မက ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ ရောဂါကြီးကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ ရပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ကျွန်မ ဆေးစာရွက်တွေကို လက်ကနေ တုန်တုန်ယင်ယင် ကိုင်ထားရင်း ဧည့်ခန်းထဲက ကိုနေလင်းဆီကို ပြေးထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ မျက်ရည်တွေ ပေါက်ပေါက်ကျနေတဲ့ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူလည်း လန့်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ "ဒါတွေက ဘာတွေလဲ ကိုနေလင်း၊ မမသက်မှာ ဒီလိုရောဂါကြီး ရှိနေတာကို ရှင်တို့ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဖုံးထားရတာလဲ" လို့ အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုယိုမေးပစ်လိုက်တယ်။ ကိုနေလင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး မျက်လွှာချသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အမြဲတမ်း ခက်ထန်တည်ငြိမ်နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူက ခုံပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို စတင် ရှင်းပြပါတော့တယ်။
ကိုနေလင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကတည်းက အစ်မရဲ့ ရောဂါကို သိခဲ့ရကြောင်း၊ ဒါပေမဲ့ မိဘတွေနဲ့ ညီမလေး စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ အစ်မကိုယ်တိုင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ တားမြစ်ထားကြောင်း ဖွင့်ပြောပြပါတယ်။ အစ်မရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေအတွက် သူ ကုမ္ပဏီအလုပ်အပြင် ညဘက်တွေမှာပါ အချိန်ပိုဆင်းပြီး ငွေရှာနေရတာပါ။ တစ်ခါတလေ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ အစ်မနဲ့ စကားများရတိုင်းလည်း သူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အစ်မ စိတ်ချမ်းသာအောင် အားလုံးကို မျိုသိပ်ခံစားခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မိသားစုအပေါ် ထားရှိတဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိနေမှန်း ကျွန်မ အခုမှပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားပါတော့တယ်။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်ရည်တွေနဲ့ စကားတွေ ပြောနေရင်း အချိန်တွေ ဘယ်လောက် ကုန်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ပါဘူး။ ညဉ့်နက်လာတော့ မိုးကလည်း စဲသွားပါတယ်။ မနက် လေးနာရီလောက်မှာ အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံ ကြားလိုက်ရပြီး မမသက် တစ်ယောက် ခရီးကနေ စောပြီး ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတဲ့ အစ်မက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မနဲ့ ကိုနေလင်းကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားတယ်။ ပြီးတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို သူမရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အခြေအနေကို လုံးဝ အထင်လွဲသွားပါတော့တယ်။ တစ်ညလုံး အတူရှိနေခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ သံသယမီးတောက်တွေ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
မမသက်က လက်ထဲက အိတ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး ကိုနေလင်းကို အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ပါတော့တယ်။ "ရှင်က ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရလား၊ အိမ်မှာ မိန်းမမရှိတုန်း ကိုယ့်ညီမအရင်းလို ကလေးကိုတောင် အခွင့်အရေး ယူရလား" ဆိုပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စွပ်စွဲပါတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းလန့်သွားပြီး "မမသက် အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး၊ ညီမတို့ကို နားထောင်ပါဦး" လို့ ဝင်ပြောပေမယ့် သူမက လုံးဝ နားမထောင်ပါဘူး။ ကိုနေလင်းကတော့ ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး အစ်မရဲ့ ဆဲဆိုသမျှကို တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်ခံနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီလို သည်းခံနိုင်စွမ်းကပဲ အစ်မရဲ့ ဒေါသကို ပိုပြီး ဆွပေးနေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။
အခြေအနေတွေ အရမ်းဆိုးရွားလာပြီး အစ်မက ကျွန်မကိုပါ ပါးရိုက်ဖို့ ရွယ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဆေးစာရွက်တွေကို ယူပြီး အစ်မရဲ့ မျက်နှာရှေ့ကို ထိုးပြလိုက်ပါတယ်။ "မမသက် ရပ်လိုက်တော့။ ညီမတို့ ငိုနေတာ ရှင့်ရဲ့ ဒီရောဂါကြီးအကြောင်းကို သိသွားလို့ပါ။ ကိုနေလင်းက ညီမလေးကို အခွင့်အရေး ယူတာမဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ ရောဂါအတွက် သူ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံပြီး ရှာဖွေပေးနေရလဲဆိုတာကို ရင်ဖွင့်နေတာ" လို့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ မမသက်ရဲ့ လက်တွေ အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး ဆေးစာရွက်တွေကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။
အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ မမသက် အရုပ်ကြိုးပြတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခွေကျသွားပါတယ်။ သူမရဲ့ ရောဂါကို လျှို့ဝှက်ထားချင်ခဲ့ပေမယ့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အရာအားလုံးကို သိနေပြီး သူမအတွက် အသက်တမျှ ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တာကို သိလိုက်ရတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့တယ်။ "ကိုလင်းရယ်... သက် တောင်းပန်ပါတယ်။ သက် လုံးဝ အထင်လွဲသွားလို့ပါ" ဆိုပြီး ကိုနေလင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေပါတယ်။ ကိုနေလင်းကလည်း အစ်မကို ထူမလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားကာ ကျောလေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေပါတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ကို အရမ်းနာကျင်စေသလို အရမ်းလည်း ကြည်နူးစေခဲ့ပါတယ်။
ငိုကြွေးမှုတွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ မမသက်က ကျွန်မကိုပါ ဖက်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ မိသားစုဆိုတာ ပြဿနာတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကျိတ်ဖြေရှင်းရမယ့် အရာမဟုတ်ဘဲ အားလုံး အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရမယ်ဆိုတာကို အစ်မ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုနေလင်းကလည်း အစ်မကို အပြစ်မတင်ဘဲ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် အကောင်းဆုံး ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြသပြီး ကုသသွားမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဒီညက တိုက်ခတ်ခဲ့တဲ့ မုန်တိုင်းဟာ အိမ်ထဲက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ အထင်လွဲမှု အညစ်အကြေး အားလုံးကို တိုက်သင်္ဘောကြီးလို ရှင်းလင်းသွားစေခဲ့ပါတယ်။
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ဧည့်ခန်းထဲကို ဖြာကျလာချိန်မှာတော့ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံးရဲ့ စိတ်တွေဟာ ညကလို မဟုတ်တော့ဘဲ အရမ်းကို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေပါပြီ။ မမသက်ရဲ့ ရောဂါအတွက် ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ကုသကြမယ်၊ ငွေရေးကြေးရေးအတွက် ကျွန်မဘက်ကလည်း ဘယ်လို ကူညီပေးမယ် ဆိုတာတွေကို တိုင်ပင်ဖြစ်ကြပါတယ်။ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုနေလင်းအပေါ် ထားရှိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမြင်တွေဟာလည်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ စကားမပြောတတ်ပေမယ့် အလုပ်နဲ့ သက်သေပြတတ်တဲ့၊ မိသားစုအပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးမားတဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပါပြီ။
ဒီညတစ်ညတာဟာ ကျွန်မဘဝအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်စရာ မရှိတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ အများကြီး ရခဲ့တဲ့ ညတစ်ည ဖြစ်ပါတယ်။ အပေါ်ယံ အေးစက်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို အကဲဖြတ်လို့ မရသလို၊ မိသားစု အချင်းချင်းကြားမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မေတ္တာတရားတွေရဲ့ နက်နဲပုံကိုလည်း ထိထိမိမိ သိခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ ပြဿနာတွေ ဘယ်လောက်ကြီးမားပါစေ မိသားစုဝင်တွေ အချင်းချင်း ဖေးမကူညီပြီး နားလည်မှုရှိရှိ ဖြတ်သန်းမယ်ဆိုရင် ကျော်လွှားနိုင်တယ်ဆိုတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ ကိုနေလင်းလို ယောက်ျားမြတ် တစ်ယောက်နဲ့ ဖူးစာဆုံခဲ့တဲ့ ကျွန်မအစ်မ မမသက်ဟာ လောကမှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်မ ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဂုဏ်ယူစွာ ဝန်ခံလိုက်ပါတော့တယ်။ ဇာတ်လမ်းလေးကတော့ ဒီနေရာမှာပဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ မိသားစုတိုင်း နားလည်မှုတွေနဲ့ သာယာချမ်းမြေ့ကြပါစေ။