လင်ငယ်နှင့် ကိုယ်ဝန်ရနေသည့် မိထွေး
လင်ငယ်နှင့် ကိုယ်ဝန်ရနေသည့် မိထွေး
ကျွန်မနာမည် နှင်း။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ဦးမြတ်ရဲ့ ဇနီးငယ်၊ အိမ်ကြီးရှင်မဆိုပြီး အားကျတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ ရွှေလှောင်အိမ်ထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခုမှန်း ဘယ်သူမှမသိခဲ့ကြဘူး။ အသက် ကျော် ဦးမြတ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာက ချစ်လို့မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုရဲ့ ကြွေးမြီတွေနဲ့ လုံခြုံမှုအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားခဲ့တာ။ ဦးမြတ်က စည်းကမ်းကြီးတယ်၊ အေးစက်တယ်၊ ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်ထက် ပရိဘောဂတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတာ။ အဲဒီအေးစက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းလာခဲ့ရတယ်။
အခန်း () — ပတ်သက်မှု
အဲဒီအချိန်မှာ ကောင်းခန့်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးက ကျွန်မဘဝထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ဦးမြတ်ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်သင်ဝင်လုပ်နေတဲ့ ကောင်လေး။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကျွန်မနှလုံးသားကို ရေလောင်းပေးသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက မှားမှန်းသိပေမဲ့ ကျွန်မ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို "နှင်း" လို့ပဲ ခေါ်တယ်။ ဦးမြတ်လိုမျိုး "မင်း" လို့ အမိန့်ပေးသံနဲ့ မခေါ်ဘူး။ "ဒီနေ့ နှင်း ပင်ပန်းနေပုံရတယ်၊ အနားယူလိုက်ပါဦး" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်က ကျွန်မအတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒါကိုပဲ ကျွန်မက အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
အခန်း () — အလှည့်အပြောင်း
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဦးမြတ်နဲ့က ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ ကျွန်မသိတယ်။ ကောင်းခန့်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖုန်းဆက်တော့ သူက ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ စာတွေပို့လည်း 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာဘူး။ အဲဒီ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပျက်သွားသလိုပဲ။ တစ်ပတ်ကြာမှ သူ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်က ကောင်းခန့်မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ ရွံရှာမှုတွေပဲ မြင်နေရတယ်။ "မင်း အဲဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်" တဲ့။ အဲဒါ သူ ကျွန်မကို ပထမဆုံးပြောတဲ့ စကား။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သက်သေမဟုတ်ဘူးလား။
အခန်း () — နာကျင်မှုများ ပြင်းထန်လာခြင်း
သူ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ ဦးမြတ်သိရင် ကျွန်မရော သူရော သေသွားနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး ကျွန်မဆီက ငွေတွေ တောင်းလာတယ်။ ဦးမြတ်ရဲ့ ကတ်တွေထဲကနေ သူခိုင်းသလောက် ကျွန်မ လွှဲပေးခဲ့ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူက ကျွန်မကို လက်နက်တစ်ခုလို သုံးနေတာ။ "မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး နှင်း။ ငါ့စကား နားမထောင်ရင် အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်မှာ" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ နေ့တိုင်း ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြောက်လာတယ်။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အနိုင်ကျင့်စော်ကားမှုသက်သက်ပဲ။ ဖုန်းမြည်လာတိုင်း ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်နေရတယ်။ သူများ သိသွားမလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ထက်၊ သူ ဘာထပ်တောင်းဆိုဦးမလဲဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။
အခန်း () — နှလုံးသား ပျက်စီးခြင်း
တစ်ညမှာ ဦးမြတ် အပြင်သွားတုန်း သူ အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ အရက်နံ့တွေနဲ့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထိုးပြီး ပိုက်ဆံထပ်တောင်းတယ်။ ကျွန်မ ငိုပြီး တောင်းပန်တော့ သူက ကျွန်မ ပါးကို ရိုက်တယ်။ "မင်းက ငါ့အတွက်တော့ လမ်းဘေးက မိန်းမထက် မပိုဘူး။ ဦးမြတ်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ရသလောက်ယူပေးရမယ့် စက်ရုံပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးခဲ့တယ် - "ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ခဲ့ရဲ့လား" လို့။ သူက လှောင်ရယ်ပြီး "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ဘယ်သူက ချစ်မှာလဲ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက လှုပ်ရှားသလို ခံစားရတယ်။ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တရားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ အဖော်လား။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျနေခဲ့တယ်။
အခန်း () — အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိခြင်း
ဦးမြတ် ဆေးရုံတက်ရတဲ့နေ့မှာ အမှန်တရားက ပေါ်လာတယ်။ ကောင်းခန့်က ဦးမြတ်ကြောင့် စီးပွားပျက်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ဦးမြတ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းရဲ့ သားဖြစ်နေတယ်။ သူက ကျွန်မကို သုံးပြီး ဦးမြတ်ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်တာကလည်း ဦးမြတ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အညစ်နွမ်းဆုံးဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ။ "မင်းကို ငါ တစ်စက်ကလေးမှ မချစ်ခဲ့ဘူး။ မင်းက ကလဲ့စားချေဖို့ လှေကားထစ်တစ်ခုပဲ" လို့ သူက ဦးမြတ်ရှေ့မှာတင် လှောင်ပြုံးနဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ဦးမြတ်ကလည်း အားလုံးကို သိနေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို မနှင်ထုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတော့တယ်။ ကောင်းခန့်ကတော့ ပိုက်ဆံတွေယူပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာတော့ အရှက်တရားနဲ့ အပြစ်တရားတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း () — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ဦးမြတ်ရဲ့ စက်ဆုပ်တဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကျွန်မကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အစေခံတွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံတွေကြားမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ ကြီးထွားလာနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးဟာ အချစ်ရဲ့ ရလဒ်မဟုတ်ဘဲ အမုန်းတရားနဲ့ ကလဲ့စားချေမှုရဲ့ သက်သေဖြစ်နေတာက အနာကျင်ရဆုံးပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မသေခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အသက်ရှူနေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလိုပါပဲ။ အမှားတစ်ခုကို အမှားနဲ့ ထပ်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အခုတော့ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အမှားကတော့ 'နွေးထွေးမှု' လို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မကို လောင်မြိုက်မယ့် 'မီးတောက်' ဖြစ်နေတာကို မသိခဲ့တာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ -
တခါတရံမှာ ကိုယ်အလိုအပ်ဆုံးလို့ ထင်နေတဲ့ အချစ်ဟာ ကိုယ့်ဘဝကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနုတ်ဖျက်ဆီးမယ့် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ လုံခြုံမှုအတွက် အလဲအထပ်လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတိုင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေနဲ့ပဲ ပြန်လာတတ်တာကို သတိပြုပါ။