မောင်လေးနဲ့ချစ်တင်းနှော
မောင်လေးနဲ့ချစ်တင်းနှော
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း။ မောင်လေးငယ်ငယ်တုန်းကဆို မိုးရွာရင် ကျွန်မနောက်က တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး "မမ.. မိုးရေထဲဆော့ရအောင်" ဆိုကာ ဂျီကျတတ်သေးသည်။ အခုတော့ သူဟာ လူလားမြောက်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မနဲ့ အသက်သိပ်မကွာပေမဲ့ သူက ကျွန်မထက် ပိုတည်ငြိမ်တယ်လို့ ခံစားရသည်။ ဒီနေ့ သူ စင်္ကာပူကို ကျောင်းသွားတက်တော့မည်။ လေဆိပ်မှာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရင်း မျက်ရည်မကျအောင် အတင်းထိန်းထားရသည်။ "မမ စိတ်မပူနဲ့နော်။ ကျွန်တော် ပညာတွေ သင်ယူပြီး မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ပြောသော သူ့စကားက ကျွန်မရင်ကို ဆို့နင့်စေသည်။ သူထွက်သွားတော့မှ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို လွှတ်ချလိုက်မိသည်။ မောင်လေးမရှိတဲ့ အိမ်က တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။
မောင်လေး စင်္ကာပူရောက်ပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ ဖုန်းပြောဖြစ်ကြသည်။ သူ့အကြောင်းတွေ သူပြောပြသည်။ ကျောင်းအကြောင်း၊ သူငယ်ချင်းအကြောင်းတွေ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီး။ အရင်ကဆို နေ့တိုင်းလိုလို ဆုံနေကြ၊ စကားတွေ ပြောနေကြ။ အခုတော့ ဖုန်းထဲက အသံတစ်ခုကိုပဲ အားကိုးရတော့သည်။ ညဘက် အိပ်မပျော်တဲ့ညတွေဆို မောင်လေးပုံကို ကြည့်ပြီး အိပ်ရသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို သာမန်မောင်နှမထက် ပိုပြီး ချစ်နေမိတာလား။ ဒီအတွေးက ကျွန်မကို ကြောက်လန့်စေသည်။ မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးပဲလေ။
အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်လာသည်။ မောင်လေးနဲ့ ဖုန်းပြောတဲ့ အချိန်တွေ နည်းလာသည်။ သူ ကျောင်းစာတွေ လုပ်နေရလို့ ကျွန်မ နားလည်ပေးသည်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ့ မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့ ပုံတွေကို တွေ့ရတော့ ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။ ဘာကြောင့်လဲ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ဒါဟာ မနာလိုခြင်းလား။ ဒါမှမဟုတ်...။ ဒီအတောအတွင်း အိမ်ကို ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်နီးချင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိုလင်းပါ။ သူက ကျွန်မကို ကြိုက်နေတယ်လို့ ပြောသည်။
ကိုလင်းက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းသည်။ ဂရုစိုက်သည်။ အချိန်တိုင်း ကျွန်မအနားမှာ ရှိနေပေးသည်။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြောင့် ကျွန်မ စိတ်သက်သာရာရသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရင်ထဲမှာ မောင်လေးနေရာက အမြဲတမ်း ရှိနေဆဲပါ။ ကိုလင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မောင်လေးကို ပြောပြတော့ သူက ဘာမှ မပြော။ "မမ သဘောကျရင် ပြီးတာပဲ" လို့သာ ပြောသည်။ သူ့ရဲ့ ပြောပုံဆိုပုံက ကျွန်မကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်။ သူ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ ကျွန်မကို မောင်နှမတစ်ယောက်ထက် ပိုမချစ်လို့လား။
နှစ်တွေကုန်လွန်လာသည်။ မောင်လေး စင်္ကာပူမှာ ကျောင်းတက်နေတာ နှစ်ရှိပြီ။ ဒီကြားထဲ သူ မြန်မာပြည်ကို ခေါက်ပြန်လာသည်။ ပြန်လာတိုင်း သူ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်။ ပိုပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာသည်။ တစ်ခါပြန်လာတုန်းက သူ ကျွန်မကို လက်ဆောင်တစ်ခုပေးသည်။ စိန်လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်း။ "မမအတွက် ဝယ်လာတာ။ မမနဲ့ လိုက်မယ်လို့ ထင်လို့" ဟု သူပြောသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။
ကိုလင်းက ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည်။ ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ။ သူ့ကို ငြင်းရမှာလည်း စိတ်မကောင်း။ လက်ခံရမှာလည်း ဝန်လေးနေသည်။ မောင်လေးကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီအကြောင်းကို ပြောပြတော့ သူက "မမ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါ။ မမ ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်တော် ထောက်ခံပါတယ်" လို့ ပြောသည်။ သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ တကယ်လို့ မောင်လေးက ကျွန်မကို ချစ်နေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ကျွန်မ ကိုလင်းကို အဖြေမပေးနိုင်သေးကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ နားလည်ပေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဆိုတာ သိသည်။ မောင်လေးဆီ ဖုန်းထပ်ဆက်ပြီး "မောင်လေး မမကို တစ်ခုခု ပြောချင်တာရှိလား" လို့ မေးလိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူ့အသံက ဖုန်းထဲကနေ တိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။ "မမကို ကျွန်တော်..." ဆိုပြီး စကားလုံးတွေ ပျောက်သွားသည်။
မောင်လေးရဲ့ စကားမဆုံးသေးခင် ဖုန်းလိုင်းက ပြတ်သွားသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပေမဲ့ ဖုန်းမင်တော့။ ညဘက်တစ်ခုလုံး ကျွန်မ အိပ်မပျော်။ မနက်မိုးလင်းတော့ လေဆိပ်ကို သွားပြီး စင်္ကာပူကို လိုက်သွားဖို့
ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ကို ဖွင့်ပြောဖို့၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့အရာကို သိချင်လို့ပါ။
စင်္ကာပူကို ရောက်တော့ မောင်လေးကို သွားတွေ့သည်။ သူ့ကို တွေ့တော့ ကျွန်မ နှုတ်ဆက်စကားတောင် မပြောနိုင်။ သူက ကျွန်မကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေသည်။ "မမ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ" လို့ သူ မေးသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို အားလုံးဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "မောင်လေး မမကို ဘယ်လိုသဘောထားလဲ။ မမကို မောင်နှမတစ်ယောက်ထက် ပိုချစ်လား" လို့ မေးလိုက်သည်။
ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားပြီး မောင်လေး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူ ဘာမှ မပြော။ ခဏကြာတော့ သူ သက်ပြင်းချပြီး "မမကို ကျွန်တော် ချစ်တယ်။ မောင်နှမတစ်ယောက်ထက် ပိုချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က မောင်နှမတွေပဲ" လို့ ပြောသည်။ သူ့စကားတွေက ကျွန်မရင်ကို စုတ်ပြတ်သတ်သွားစေသည်။
ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ "မောင်လေး ဆုံးဖြတ်တာကို မမ လေးစားပါတယ်။ မမ မြန်မာပြည်ကို ပြန်တော့မယ်" လို့ ပြောပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ လေဆိပ်ကို ပြန်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မ ငိုနေမိသည်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က အဆုံးသတ်သွားပြီ။
မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်တော့ ကိုလင်းက ကျွန်မကို စောင့်နေသည်။ သူ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကြောင့် ကျွန်မ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ကိုလင်းကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မင်္ဂလာပွဲမှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက မောင်လေးကို လိုက်ရှာနေမိသည်။ သူ မလာခဲ့ပါ။ မင်္ဂလာပွဲပြီးတော့ ကျွန်မဆီကို စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ မောင်လေးဆီကပါ။ "မမ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ ကျွန်တော် မမကို အဝေးကနေပဲ ဆုတောင်းပေးနေပါ့မယ်" လို့ ရေးထားသည်။ စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မောင်လေးကို ထာဝရ ချစ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပါတော့မယ်။